از اسرائیل حمایت می کنیم / اسرائیل مانند چکسلواکی دهه ۳۰ توسط دشمنان محاصره شده است.

به گزارش جی پست، بنیامین نتانیاهو – نخست وزیر اسرائیل – دیروز همراه با شش تن از وزیران کابینه خود وارد شهر پراگ، پایتخت جمهوری چک شد و کابینه های اسرائیل و چک نشست مشترکی تشکیل دادند و چند قرارداد همکاری امضاء کردند.در اعلامیه مشترک، دولت چک تأکید کرده که حق اسرائیل می داند در قبال ترور از خود دفاع کند و نیز نزاع و اختلافات بین اسرائیل و فلسطینی ها باید تنها از طریق گفت و گو حل و فصل شود. دولت چک همچنین نگرانی خود را از احتمال دستیابی ایران به سلاح هسته ای ابراز داشته است.

نخست وزیر جمهوری چک در دیدار با نخست وزیر اسرائیل گفت اسرائیل مانند چکسلواکی دهه ۳۰ میلادی توسط دشمنانش محاصره شده و ما احساس ویژه ای برای شرایط اسرائیل داریم. نخست وزیر چک افزود ما کاملا از شرایط اسرائیل به عنوان یک کشور کوچک دموکراتیک که در یک منطقه خطرناک و توسط دشمنان خطرناک محاصره شده آگاهیم.

نخست وزیر جمهوری چک که میزبان همتای اسرائیلی اش در پراگ بود گفت جمهوری چک همیشه در اتحادیه اروپا طرفدار اسرائیل بوده است و ادامه داد ما هم نگران برنامه موشکی و هسته ای ایران هستیم. دو طرف در یک بیانیه نگرانی خود را از غنی سازی اورانیم در ایران و برنامه نظامی هسته ای رژیم حاکم اعلام کردند. رابطه چک و اسرائیل بسیار قدیمی است و به حمایت تجهیزاتی چک از اسرائیل در تلاش برای اعلام استقلال در سال ۱۹۴۸ بر می گردد.

 «ایرانی ها آریایی اند اما مهاجر نبوده اند.»

مدتی پیش بی بی سی با انتشار گزارشی از تحقیقات علمی دکتر مازیار اشرفیان بناب مدعی شد در این گزارش عنوان شده ایرانیان نژاد آریایی ندارند و تیتر این گزارش در ابعاد وسیعی  در رسانه ها منتشر شد. اما دکتر مازیار اشرفیان ضمن اصلاح تیتر گزارش بی بی سی توضیح داد :«عموم ما ایرانیان از اعقاب آریائیهائی هستیم که از بیش از ده هزار سال قبل در این سرزمین می زیسته اند و بزرگترین تمدنهای انسانی را پایه گذاری کرده اند و تئوری مهاجرت اقوامی از اروپای شرقی به ایران (که به غلط و حتی عمدا توسط عده ای از دانشمندان اروپائی نام آریائی بر آنها نهاده شده) و جایگزینی اقوام بومی توسط آنان یک فرضیه غلط و نژاد پرستانه وارداتی است.»

متن کامل توضیح این دانشمند ایرانی  به بی بی سی به شرح زیر است:

اینجانب در مصاحبه خود با گزارشگر محترم بی بی سی فارسی به هیچ عنوان ادعا و عنوان نکرده ام که “اکثر ایرانیان نژاد آریائی ندارند” و این جمله که به اشتباه به عنوان تیتر گزارش انتخاب شده، کاملا با آنچه اینجانب مطرح کرده و باور دارم متفاوت است.

تحقیقات اخیر ژنتیکی اینجانب نشان می دهند که عموم اقوام و گروه های جمعیتی ایرانی که در ایران امروزی (و حتی فراتر از مرزهای سیاسی فعلی ایران) ساکن هستند، علیرغم اینکه دارای تفاوتهای جزئی فرهنگی هستند و حتی گاه به زبانهای مختلف هم تکلم می کنند، دارای ریشه ژنتیکی مشترکی هستند و این ریشه مشترک به جمعیتی اولیه که در حدود ده تا یازده هزار سال پیش در قسمتهای جنوب غربی فلات ایران ساکن بوده بر می گردد.

این مطالعات ژنتیک نشان می دهند که شباهت های ژنتیکی ما ایرانیان با اروپائیان نه به دلیل مهاجرت اقوامی از اروپا به ایران (در حدود چهار هزار سال قبل) بلکه به دلیل مهاجرت کشاورزان ایرانی به سمت اروپا (در حدود ده هزار سال قبل) می باشد.

اندکی تفحص در منابع و مدارک تاریخی موجود نشان می دهد که کلمات “آریا و آریائی” به کرات توسط شخصیتهای تاریخی و مورخان داخلی و خارجی مورد استفاده قرار گرفته و دارای معانی مختلفی بوده اند، مثلا به عنوان نامی برای یک جمعیت باستانی در ایران، نامی برای زبان ایران باستان و حتی نامی برای سرزمینی که محل اقامت ایرانیان باستان بوده است به کار رفته است. اسناد و شواهد تاریخی و باستان شناسی نشان می دهد که آریائیان اقوامی مهاجر نبوده اند، بلکه از حدود ده هزار سال قبل در این سرزمین ساکن بوده و مبدا و منشاء بزرگترین ابداعات و نو آوریهای انسان مدرن بوده اند (از جمله ابداع کشاورزی، پیدایش نخستین روستاها و شهرهای کشف شده در جهان، اهلی کردن حیواناتی چون احشام برای اولین بار، ابداع خط و نگارش و بنیان گذاری بزرگترین و اولین تمدنهای پیشرفته بشری در بسیاری از نقاط ایران مانند جیرفت، سیلک، شهر سوخته).

هر چند بررسی دقیق اینکه آریائیان که بوده اند، چه وقت و در کجای سرزمینهای ایران باستان ساکن بوده اند نیاز به تحقیقات جامع زبان شناسان، متخصصان تاریخ و باستان شناسی دارد، امروزه شواهد مختلفی از جمله یافته های باستان شناسی و ژنتیک درستی این فرضیه که اقوامی از سرزمینهای دور اروپائی به فلات ایران مهاجرت کرده اند را به طور جدی مورد سئوال قرار داده و آنرا رد می کنند.

باور بنده اینست که برخی انسان شناسان و زبان شناسان اروپائی برای فرضیه نژادپرستانه خود که قصد توضیح و توجیه ریشه مشترک و نحوه گسترش زبانهای هندو-اروپائی و حتی برتری نژادی برخی اروپائیان را داشته است و برای اصالت بخشیدن به این فرضیه خود نیاز به یک نام اصیل و باستانی داشته اند و نام “آریائی” را که ریشه در زبانهای سانسکریت و ایران باستان دارد را به امانت گرفته و به نوعی مورد سوء استفاده قرار داده اند.

همزمانی این سوء استفاده علمی دانشمندان اروپائی در قرون نوزدهم و بیستم میلادی با سیاستهای ملی گرایانه وقت و تبلیغات وسیع و آموزش اینکه ایرانیان ریشه در جمعیتهای (آریائی) اروپائی دارند، در طول چندین دهه این باور غلط را در ذهن ما ایرانیان ایجاد کرده است که در حدود چهار هزار سال قبل قبایلی که به زبانهای هندو-اروپائی صحبت می کرده اند (و دانشمندان اروپائی آنها را آریائی نام نهاده اند)، از شمال وارد فلات ایران شده و جایگزین اقوام بومی ایران شده اند و ما ایرانیان امروزی از اعقاب این آریائیان مهاجر هستیم. استناد این دانشمندان اروپائی تغییر زبان ایرانیان باستان از دراویدی به هندو-اروپائی در حدود چهار هزار سال پیش است.

تحقیقات بسیار جدید و برجسته ژنتیکی و زبان شناسی نشان می دهند که زبان یک جمعیت براحتی و حتی با حضور فقط ده در صد از مردان مهاجم یا مهاجر که مزیت و برتری نسبی نسبت به جمعیت بومی داشته اند تغییر می کرده است. این مسئله در کنار شواهد مربوط به تغییرات عمده آب و هوائی و خشکسالی بسیار شدید در فلات ایران که منجر به محو تمدنهای جنوب و جنوب شرقی ایران و مهاجرت وسیع ایرانیان به سمت شمال (در حدود چهار هزارو دویست سال قبل) شده اند، می توانند براحتی تغییر زبان رایج در ایران (از زبان دراویدی به هندو-اروپائی) را در حدود چهار هزار سال قبل توجیه کنند.

در پایان و بطور خلاصه اعتقاد بنده اینست که عموم ما ایرانیان از اعقاب آریائیهائی هستیم که از بیش از ده هزار سال قبل در این سرزمین می زیسته اند و بزرگترین تمدنهای انسانی را پایه گذاری کرده اند و تئوری مهاجرت اقوامی از اروپای شرقی به ایران (که به غلط و حتی عمدا توسط عده ای از دانشمندان اروپائی نام آریائی بر آنها نهاده شده) و جایگزینی اقوام بومی توسط آنان یک فرضیه غلط و نژاد پرستانه وارداتی است.

دکتر مازیار اشرفیان بناب

دانشگاه پورتموث – انگلستان

نگاهی به یادداشت تفاهم ۱۹۷۱ با شیخ شارجه

سخنگوی وزارت امور خارجه دیروز در نشست خبری در پاسخ به سوال یکی از خبرنگاران بیان داشت که وزارت خارجه در حال آمادگی برای مذاکره جهت “گسترش همکاری ها و رفع سوء تفاهم احتمالی مسئولان این کشور درباره قرارداد ۱۹۷۱ و سند مبادله شده درباره اجرای ترتیبات این سند باشد”.

اشاره رامین مهمان پرست به مذاکره در خصوص تفاهم نامه ۱۹۷۱ پرسش های و شبهات زیادی در جامعه برانگیخته است مبنی بر این که وزارت خارجه در خصوص چه چیزی و چه بخشی از حاکمیت ایران مذاکره خواهد کرد. بر اساس قانون اساسی جمهوری اسلامی مرزهای کشور ایران لایتغییر هستند به جز مسائلی جزیی به شرطی این که یکطرفه نبوده و مصالح کشور رعایت گردد که در نهایت باید به تصویب مجلس ایران برسد.

ایران و جزیره شارجه در سال ۱۹۷۱ یادداشت تفاهمی در ۶ بند پیرامون جزیزه ابوموسی با قید این که نکته که “هیچ یک از طرفین از ادعای خود بر ابوموسی صرف نظر نکرده و همچنین ادعاهای طرف مقابل را به رسمیت نمی شناسند” امضاء کردند.

بر اساس این تفاهم نامه ارتش ایران می بایست وارد ابوموسی می شد و در مناطقی که از پیش مشخص شده بود مستقر می گردید. همچنین ایران در مناطق متصرفی توافق شده صلاحیت کامل داشت و پرچم ایران در همه این مناطق می توانست برافراشته شود. تفاهم نامه در مورد ایران به برافراشتن پرچم در تمام نواحی که تحت صلاحیت ایران است و در مورد شارجه فقط به برافراشتن پرچم در پاسگاه پلیس آن اشاره دارد. روشن است که وظیفه ارتش حفظ حدود و مرزها و استقلال کشور و وظیفه پلیس حفظ نظم داخلی در حدود صلاحیت خود می باشد. مفاد این تفاهم نامه به خوبی نشان می دهد جزیره ابوموسی داخل و در حدود صلاحیت سرزمینی ایران است و شارجه با پذیرفتن این مفاد به صورت ضمنی حاکمیت و صلاحیت ایران را در اداره جزیره پذیرفته است، هر چند در مقدمه تصریح کرده است که از ادعای خود صرف نظر ننموده است.

با این توصیفات هنوز ضرورت و نیاز وزارت خارجه جهت مذاکره با امارات در خصوص رفع سوء تفاهمات احتمالی حاصل از تفاهم نامه و گسترش همکاری ها با امارات مشخص نیست. به نظر می رسد مسئله جزایر سه گانه بیشتر از آن که ماهیت حقوقی داشته باشد ماهیت سیاسی دارد. غرب و به ویژه ایالات متحده در این سال ها هر گاه در صدد امتیاز گیری از ایران بوده اند مسئله جزایر را پیش کشیده اند. این روال از ۱۹۹۱ مدام تکرار شده است و امارات به نیابت از غرب تبدیل به عامل فشاری علیه ایران شده است.

ابوموسی،مناقشه حل شده

مسئله اختلاف بر حاکمیت جزیره ابوموسی در بین سال های ۱۹۰۴ تا ۱۹۷۱ مناقشه ای محسوب می شد میان ایران و بریتانیا. این مناقشه در سال ۱۹۷۱ به موجب تفاهم نامه ۱۹۷۱ حل و فصل شد و از نظر حقوق بین الملل هنگامی که در خصوص یک سرزمین قراردادی وجود داشته باشد دیگر آن سرزمین مورد نزاع و مناقشه نخواهد بود.

شایان ذکر است که در روابط بین المللی هیچگونه تفاوت از نظر درجه الزام آوری و ایجاد حق و تکلیف بین معاهده و تفاهم نامه وجود ندارد، زیرا همه آنها جزء تعهدات بین المللی یک کشور که دیوان دائمی دادگستری بین المللی تصریح کرده، به حساب می آیند.شیخ محمد قاسمی شیخ شارجه که به نام خیانت به وطن عربی! از سوی تندروهای عرب عراقی ترور و کشته شد، تحت فشار عوامل تندرو گفته بود که تفاهم نامه ۱۹۷۱ یک موافقت نامه موقتی است، اما در هر حال این اظهارات بیشتر ناشی از نا آگاهی و بی خبری وی از ماهیت حقوقی معاهدات محسوب می شد. گفتنی است شارجه در زمان شیخ زائد بر اساس توافق نامه ای با دولت بریتانیا تعهد نموده است که در طول دوران تحت الحمایگی “به غیر از دولت بریتانیا یا بدون رضایت دولت بریتانیا” معاهده ای را امضا نکند، تفاهم نامه ۱۹۷۱ نیز با رضایت دولت بریتانیا منعقد گردیده است و شیخ شارجه صلاحیت لازم را برای امضای آن داشت.

آن چه در این میان می تواند مورد مناقشه باشد در حقیقت تفاوت برداشت و تفسر از مفاد و محتوای یک قرارداد (تفاهم نامه ۱۹۷۱) است نه مناقشه در خصوص حاکمیت ملی ایران. بنابراین “گفتگوهای دو طرفه” تنها راه رسیدن به درک مشترک میان ایران و امارات است. مسئله ابوموسی یک تفاوت در تفسیر تفاهم نامه است نه اختلاف در مورد سرزمین مورد منازعه. حاکمیت بر این جزایر از سوی ایران امری مختومه و تمام شده است و این مسئله هیچگونه تفسیری را برنمی تابد. رویکرد وزارت خارجه در خصوص “تعیین نماینده جهت مذاکره با امارات در خصوص یادداشت تفاهم ۱۹۷۱″ نیز با توجه تاکید رامین مهمان پرست بر حاکمیت ایران تنها در حوزه رفع اختلاف در تفسیر است ولی از این روی قابل انتقاد است که وزارت خارجه فراموش می کند “اصل مبنایی حسن نیت” در این بین غایب است. آن گونه که پیدا است هدف امارات در طرح تکراری این ادعاها نه معطوف به حل نهایی بلکه جار و جنجال سیاسی و فشار نیابتی از سوی غرب به ایران است، بنابراین بهتر است وزارت خارجه فعلا به مذاکره و همکاری با این شیخ نشین نیاندیشد و در شرایط فعلی اصل را بر برخورد قاطع با این امیر نشین نماید.مردم در این شرایط انتظار قاطعیت و صلابت بیشتری از وزارت خارجه دارند چیزی وزارت خارجه تا امروز نتوانسته است در برابر کشورهای کوچک همسایه از خود نشان دهد.

طرح تشکیل استان خلیج فارس

تکرار متناوب ادعای شیخ نشین امارات در خصوص مالکیت بر جزایر ایرانی زمینه دغدغه بسیاری از ما را نسبت حاکمیت ملی ایران بر این مناطق فراهم آورده است. فرآیند شکل گیری دولت امارات که متشکل از جزایری در پهنه جنوبی خلیج فارس است خارج از چارچوب کشورسازی های پایان عصر استعمار به سختی قابل تحلیل است. عمده کشورهای عربی در سده گذشته و پس از فروپاشی عثمانی وارد جامعه جهانی شدند خطوط مرزی آنها اغلب بر اساس ادعاهای ارضی قبایل بدوی حاکم بر منطقه شکل گرفت. صورت بندی ناسیونالیسم عربی که مخلوطی از علاقه به مستبدان عرب،گرایش به سوسیالیسم و علاقه به تقلید از ظواهر زندگی غربی به همراه عربیت بود در بستر یک دگرسازی عمده انجام شد. یکی از مهم ترین دگرهای هویت عربی، ایرانیان و شیعیان بودند که می بایستی خطر و دشمن بیرونی آن ها تلقی شوند. علیرغم اینکه ایرانی ها دستکم در دوران معاصر علاقه و گرایشی به جهان عرب و مسائل مربوط به آن نداشتند بازنمایی نخبگان و روشنفکران عرب،چیزی دیگری بود. آنان بر این باور تاکید داشتند که ایران در آرزوی تسلط بر کرانه های جنوبی خلیج فارس و جزایر این ناحیه است.

از آن جا که در پرتو شکل‌گیری هویت‌ها است که منافع نیز شکل می‌گیرند و واحدهای سیاسی به دنبال منافع خود، دیگران را دوست، دشمن می‌پندارند،تصور خطری بنام ایران در کشورهای عربی قوام یافت. امارات متحده عربی اندکی پس از تشکیل به همراه شماری از کشورهای دیگر عرب شکایتی به طرفیت ایران در شورای امنیت مطرح نمود که به دلیل فقدان مدارک و مستدل نبودن مستندات مردود شد. بعید به نظر می رسد که دستکم مشاوران حقوقی شیخ های عرب از قاعده ای به نام اعتبار امر مختومه بی اطلاع بوده باشند.اما از آنجایی که فلسفه وجودی دولت های عربی مبتنی بر همین وضعیت هویتی است به نظر می رسد مسئله جزایر برای آن ها فراتر از مسئله ای مرزی بوده و بر بنیان‌های هویتی آنان استوار است و در واقع امارات به نیابت از جهان عرب برخی ادعاهای بی مبنا را در خصوص جزایر مطرح می سازد.به همین دلیل است که تمام مشکلات دو حوزه هویتی در مسئله سه جزیره خود را نمایان می سازد. تجربه تاریخ معاصر به ویژه بعد از ۱۹۹۰ که دور جدیدی ادعاهای امارات مطرح شد،به ما نشان داده است که هرگاه بازیگران منطقه ای و فرامنطقه ای خواستار امتیازگیری در عرصه سیاسی بوده اند به این مسائل دامن زده و امارات نیز در همین راستا تبدیل به یک اهرم فشار شده است.

به نظر می رسد در سپهر سیاسی ایران مسئله جزایر و نام خلیج فارس از یک مقوله صرف سیاست، خارج شده و به سمبل همبستگی ملی و عقب نشینی نکردن از مصالح و حاکمیت ملی ارتقاء یافته است. ذهن ناخودآگاه ایرانی به درستی احساس می کند که کوتاه آمدن در این حوزه،زمینه را برای وا دادگی و امتیازات بیشتر فراهم خواهد کرد به همین مناسبت قصد دارد، در خط مقدمی که به وسعیت چند جزیره است،نیروهای مقابل را متوقف نماید.بنابراین اقدامات سازنده و پیشگرانه در این حوزه واجد اهمیت است. یکی از طرح های ایجابی در این زمینه مسئله طرح استان خلیج فارس است که در چند سال گذشته در پی تامین دغدغه هایی است که حاصل پیوند سیاست، جغرافیا و هویت هستند ارائه شده است.

در قالب این طرح تشکیل استانی از مجمع الجزایر خلیج فارس به مرکزیت یکی از آنها موضوعیت یافته است. یکی از امتیازات چنین طرحی آن است که پس از تحقق آن، ادعای واهی امارات نه در خصوص یک یا چند جزیره بلکه در مورد یکی از استان های جنوبی ایران مطرح خواهد شد و ناگفته پیدا است که در این وضعیت عرصه بر مدعیان سخت تر خواهد شد.

اگر موانع و نواقص طرح تاسیس این استان حل شود و وزارت کشور نیز بررسی های کارشناسی را در این راستا (البته با رویکردهای هویت) بردارد، آن گاه یکی از گام های مهم و تاریخی در مرزهای جنوبی ایران برداشته می شود.عمده ترین مانع عملیاتی شدن این طرح مسئله به حد نصاب نرسیدن جمعیت جزایر(یک میلیون نفر) برای استان شدن است نیز برای رفع این مانع پیشنهاد شده است با الحاق یکی از شهرستان های شمال خلیج فارس به این استان،روند اداری و شکلی نیز رعایت گردد.

نکته پایانی آنکه قدرت اثرگذاری یک تصویر در آموزش برابر بیش از ده ساعت آموزشِ نوشتاری و گفتاری است بر این اساس طرح استان خلیج فارس و بازتاب آن بر روی نقشه‌های ملی و بین‌المللی در قالب جزایر پراکنده آن نوعی برداشت دیداری به بیننده از هر کجای دنیا خواهد داد که در باوراندن ایرانی بودن خلیج فارس و منافع مترتب بر آن مؤثر است این در حالی است که هیچ کدام از کشورهای عربی منطقه توان چنین اقدامی را ندارند زیرا اساسا تقسیمات سیاسی آنها با ایران متفاوت است.

منبع: کانون پژوهش های دریای پارس

]]> http://www.paniranist.info/%d8%a7%d8%a8%d9%88%d9%85%d9%88%d8%b3%db%8c-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%b4%d8%a7%d8%b1%d8%ac%d9%87-%d8%a7%d9%85%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%aa-%d8%ae%d9%84%db%8c%d8%ac-%d9%81%d8%a7%d8%b1%d8%b3.htm/feed/ 0 http://www.paniranist.info/%d8%a8%d8%ad%d8%b1%db%8c%d9%86-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86.htm/ http://www.paniranist.info/%d8%a8%d8%ad%d8%b1%db%8c%d9%86-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86.htm/#comments Fri, 18 May 2012 13:16:45 +0000 javanan http://www.paniranist.info/.htm/

معرفی کتاب: بحرین، یادی از آن استانِ آشنای گمشده 

بحرین: یادی از آن استانِ آشنای گمشده

نویسنده: فریدون زندفرد

نشر: نشر آبی مهرماه ۱۳۹۰

تعداد صفحه: ۲۴۰

قطع کتاب: رقعی

قیمت پشت جلد: ۵۳۰۰۰ ریال

تارنمای سازمان جونان پان ایرانیست _ موضوع جدایی بحرین از ایران در سال ۱۳۴۹ آخرین بخش غم انگیز از تاریخ تجزیه ایران زمین از ۲۰۰ سال پیش تاکنون است. در سال ۱۳۴۹ دولت هویدا “گزارشی” را مبنی بر جدایی مجموعه جزایر بحرین از ایران به مجلس شورای ملی آورد که مورد مخالفت شدید گروه پارلمانی حزب پان ایرانیست قرار گرفت. در همین راستا زنده یاد محسن پزشکپور رهبر حزب پان ایرانیست در مخالفت با این گزارش، سخنرانی معروفی را در مجلس بیان کرد و دولت هویدا را برای آنچه خیانت می نامید استیضاح کرد.

آن دوره در فضای سیاسی کشور موافقان و مخالفانی در این باره وجود داشت؛ البته مخالفین جدایی بحرین در بین سیاسیون وابسته به حکومت بسیار اندک بودند که از جمله می توان به اردشیر زاهدی نخست وزیر – که در مخالفت با این موضوع قصد استعفا داشت ولی با مخالفت شاه روبرو شد- و معاون ایشان فریدون زندفر اشاره کرد. این دو چهره مهم حکومتی هر چند مخالفت خویش را علنی نکردند ولی انسان های میهن پرستی بودند که از بد روزگار در جریان بحرین همواره در صف موافقین و همراه حکومت پهلوی قلمداد می شوند.

فریدون زندنفر نویسنده کتاب که دوران کهنسالی را در ایران سپری می کند، در زمان جدایی بحرین سرپرست اداره نهم وزارت امور خارجه ایران بود که به گفته خودش در پیش گفتار کتاب، از جدایی بحرین خاطری آسوده نداشت و نوشتن کتاب را پاسخی به دغدغه های خویش درباره بحرین می داند. نویسنده در این کتاب وقایع و جریان‌های تاریخی در کشور بحرین از روزگاران قدیم تا چند دهه اخیر را شرح می‌دهد و پس از بیان کلیاتی درباره جغرافیا، ترکیب جمعیتی، منابع اقتصادی و موقعیت سیاسی کشور بحرین، با استناد به اسناد و گزارشات رسمی، رخدادهای تاریخی این کشور را برمی‌شمرد و به وقایع و جریان‌های رخ داده در آن کشور از روزگاران قدیم تا چند دهه اخیر می‌پردازد. از میان رخدادهای مورد توجّه در کتاب می‌توان به قرارداد عمومی سال ۱۸۲۰میلادی – قرارداد ۱۸۵۶میلادی انگلیس با شیخ بحرین – قرارداد ۱۸۸۰ و ۱۸۹۲میلادی و مسئله تحت الحمایگی بحرین – ایجاد پایگاه دریایی در بحرین به سال ۱۹۳۵میلادی و جریانات و حواشی جدایی بحرین از ایران در سال ۱۳۴۹ اشاره کرد.

]]> http://www.paniranist.info/%d8%a8%d8%ad%d8%b1%db%8c%d9%86-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86.htm/feed/ 0 http://www.paniranist.info/%d8%a7%d8%b3%d8%b1%d8%a7%d8%a6%db%8c%d9%84-%d8%a2%d8%b0%d8%b1%d8%a8%d8%a7%db%8c%d8%ac%d8%a7%d9%86-%d9%86%d9%81%d8%aa-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86.htm/ http://www.paniranist.info/%d8%a7%d8%b3%d8%b1%d8%a7%d8%a6%db%8c%d9%84-%d8%a2%d8%b0%d8%b1%d8%a8%d8%a7%db%8c%d8%ac%d8%a7%d9%86-%d9%86%d9%81%d8%aa-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86.htm/#comments Thu, 17 May 2012 13:47:33 +0000 javanan http://www.paniranist.info/.htm/ قرارداداکتشاف نفت در سواحل مدیترانه میان اسراییل وجمهوری آذربایجان

«شرکت آذربایجانی سوکار۵ درصد ازسهام میادین نفتی اسرائیل را کسب کرده است»

به گزارش خبرگزاری آران، شرکت آذربایجانی سوکار۵ درصد ازسهام میادین نفتی اسرائیل را کسب کرده است.

 رژیم اشغالگر قدس برای اکتشاف نفت در میدان نفتی اسدود واقع در مناطق ساحلی مدیترانه و شمال نوار غزه قراردادی با شرکت ملی نفت جمهوری آذربایجان امضا کرد.

به گزارش  آران نیوز به نقل ازخبرگزاری قدس، پایگاه خبری آکا پی اس بااعلام این خبر نوشت: به موجب این قرار داد سری که پاییز گذشته صورت گرفت، شرکت آذربایجانی “ SOCAR” (سوکار) به طور متوسط ۵ درصد از سهام  میادین نفتی اسرائیل که از لحاظ اقتصادی قابل دوام است را کسب کرده است.این قرار داد شرکت ملی نفت آذربایجان را به یک استخراج کننده بین المللی انرژی در جهان تبدیل می کند.این پروژه اولین عملیات اکتشاف نفت شرکت سوکار (شرکت دولتی نفت آذربایجان) در خارج از این کشور است.دراین باره مایکل لوتم  سفیر اسراییل در باکو گفت: عملیات اکتشاف نفت کار خود را به زودی آغاز می کند و پیش بینی می شود سکوی حفر این میدان در اختیار طرف آذربایجانی قرار گیرد.شرکت نفت سوکار آذربایجان هنوز در این باره واکنشی نشان نداده است . یکی از مسئولان این شرکت گفته است که اسراییلی ها تخفیف ها  و معاملات خوبی برای واردات سلاح و فن آوری های نظامی و تجهیزات کشاورزی به باکو ارائه داده اند.این مسئول که خواست نامش فاش نشود گفته که مقامات کشورش با این معامله پس از دستیابی به سهام مالکیتی به نسبت ۵ درصد موافقت کرده اند. وی تصریح کرد: این موضوع وقت بسیار برده است.وی افزود: این معامله دارای برخی مخاطرات سیاسی است و به شکل خاصی ممکن است ناراحتی ایرانی ها راکه بارها از توسعه روابط باکو و تل اویو انتقاد کرده اند به دنبال داشته باشد.میزان ذخایر نفت در اسدود نزدیک به ۲۸۰ میلیون بشکه براورد می شود و این میزان دقیقا نیمی از توانایی شرکت سوکار را شامل می شود و از این حیث فرصت بزرگی برای کسب تجربه بین المللی برای عملیات اکتشاف نفت برای این شرکت محسوب می شود.با این قرار داد که گفته میشود ارزش ان چهار میلیارد دلار است و در سال ۲۰۱۱ منعقد شده آذربایجان در لیست شرکای تجاری اسراییل قرار میگیرد. آذربایجان هم اینک یک سوم نیازهای نفتی اسراییل را تامین می کند. در سال ۲۰۱۱ آذربایجان  تقریبا ۱۵ میلیون بشکه نفت به اسراییل صادر کرد که ارزش آن رقمی بالغ بر۵۰۰ میلیون دلار بود.

در روزهای گذشته “حجت کلاشی” مسول سازمان جوانان حزب پان ایرانیست، طی پیامی نسبت به حکم صادره دادگاه انقلاب اهواز علیه امید دهدارزاده واکنش نشان داد.

امید دهدارزاده بر اساس حکم صادره به شش ماه حبس، تحمل ۷۵ ضربه شلاق و پرداخت ده میلیون ریال جزای نقدی محکوم گردیده است.

دهدارزاده طی نامه ایی ضمن پاسخ به حجت کلاشی، از نحوه آشنایی اش با حزب پان ایرانیست و لذت مبارزه ایی که می چشد می گوید و اعلام می دارد در راه خود استوار است و از آرمانش قدمی عقب نشینی نخواهد کرد.

پاسخ امید دهدارزاده به پیام حجت کلاشی به شرح زیر می باشد:

پاینده ایران
سرور حجت کلاشی

درود بیکران بر شما و دیگر سروران گرامی
از حمایت و همراهی بی دریغ شما بی اندازه سپاسگزارم. بی تردید همراهی شما سبب سازخواهد شد تا اینجانب و دیگر یاران در مسیر آرمان مقدسمان که همانا پویش در راه سربلندی ایرانمان می باشد نیروی دوچندان به دست آوریم.
روز آشناییم با حزب پان ایرانیست را هرگز فراموش نخواهم کرد که مصادف با سالروز بنیاد حزب می بود.  وقتی که وارد شدم و جمع مشتاقان را دیدم وقتی از فلسفه و اندیشه ی حزب شنیدم و پرچم شیر و خورشید را به تماشا نشستم انتخابم را کرده بودم.  پس از آن از سروران بسیار آموختم و دانستم که انتخاب درستی نموده ام. هرچند که آموختنی ها بسیارند و باید بیاموزم. من دانستم که در راه ایران باید تلاش کرد و حتی هزینه ها داد و من در همان دم این تصمیم را گرفته بودم.

سرور کلاشی گرامی آن روز نخستین که شما را در دفتر زنده یاد سرور میرانی دیدم و از شما پرسیدم که حزب پان ایرانیست هوادار جمهوری می باشد  یا پادشاهی ؟، شما با حوصله ی تمام این پرسش را پاسخ دادید و برای من از اندیشه های حزب گفتید و پرسشهای دیگری که در من به وجود می آمد را نیز با خونسردی وبه طور کامل پاسخ دادید را هرگز نمی توانم فراموش کنم.

بله سرور گرامی، این را با صدای رسا می گویم که اگر به جای ۷۵ ضربه ی شلاق هزاران ضربه بزنند بازهم ذره ای از آرمانهای خویش عقب نخواهم نشست.  من خود را به ابوالفضل عابدینی، حجت کلاشی، شاهین زینعلی، مهندس رضا کرمانی، هومن اسکندری، میلاد دهقان، فرهاد باغبانی و دیگر سرورانی که برای تداوم راه حزب پان ایرانیست و یکپارچگی و سربلندی ایران بزرگ هزینه داده اند،  مدیون می دانم و به قول شما ما پان ایرانیست ها به راستی در حال تجربه ی لذت مبارزه هستیم.
بار دیگر از همراهی شما سروران سپاسگزاری می کنم.
در ره منزل لیلی که خطرها باشد
شرط اول قدم آن است که مجنون باشی
امید دهدارزاده
۲۷/۲/۱۳۹۱

امین کریمی

 ۴- مرزبندی هندسی واحدهای قومی چگونه خواهند بود؟ ترک های آذری و قشقایی در استان فارس، بخشی از خوزستان (شهرستان هفت‌کِل و تعداد نفرات بسیاری از طایفه های گندزلو و بیاتی، افشار و لرکی در پهنه‌ استان)، آذربایجان غربی و شرقی، تهران، همدان، زنجان و چهار محال بختیاری و خراسان و…. پراکنده اند.

کردها در شهرستان “قلعه تُل” -نزدیکی ایذه در خوزستان- بسیارند؛ به گونه‌ ای که یکی از مناطق این شهرستان «کوی کردنشین» نام دارد و نام خانوادگی همه‌ آنها کردی می باشد؛ سالیان درازی است که طایفه‌ بزرگ «کرد زنگنه» در شهرستان رامهرمز استان خوزستان و روستاهای اطراف آن، سکنی گزیده است.

در خوزستان جدای از بختیاریها و عربها که جمعیت بیشتری را شامل  می‌شوند؛ اقوام لر، دزفولی، شوشتری، بهبهانی و ترک و کرد در کنار هم زندگی می کنند؛ خوزستان یکی از پایگاههای اصلی زرتشتیان ایران می باشد. همچنین تنها شهری است که “صُبّیان مَندایی” -پیروان دینی حضرت یحیی- در آن زندگی می کنند. این استان یکی از بزرگترین منطقه های صنعتی و اقتصادی ایران می باشد که از تمامی اقوام ایرانی، مهاجر پذیرفته است که در کل خوزستان پراکنده اند.

طایفه‌ی بزرگ کردهای “کرمانج” در مازندران به سر می برد؛ جدای بر این، کردها در ایلام، لرستان، کرمانشاه، کردستان، گیلان و آذربایجان غربی، قزوین و خراسان، حتّا بلوچستان و دیگر نقاط ایران جمعیت فراوانی هستند.

سکونتگاه بیشتر عربها در خوزستان می باشد. عشیره ای از آنها سالهاست که در یزد زندگی می‌کند و جماعتی از آنها در بوشهر، هرمزگان و خراسان اقامت دارند؛ لرها در شهرهای اندیمشک و شوشِ استان خوزستان و در استانهای لرستان، بوشهر، کرمانشاه، همدان و… می باشند.

بختیاریها در استانهای خوزستان، اصفهان، لرستان و چهار محال بختیاری پراکنده اند.

بلوچها علاوه بر بلوچستان، در مازندران و خراسان بسیارند. این پراکندگی و آمیختگی جمعیت را برای کل اقوام ایرانی در نظر بگیرید که به دلیل شرایط کاری، ازدواج و کوچهای اجباری در زمان صفویه، افشاریه و قاجاریه و دیگر دلایل اقلیمی در همه مناطق ایران وجود دارد.

با این شرایط چگونه می توان یک مرز بندی هندسی برای ایجاد واحدهای یک دولت فدرال قومی متصور شد؟ هر کدام از قومگرایان یا تجزیه طلب‌ها برای خود نقشه ای ساخته اند! آیا می شود ملت یکپارچه‌ ایران را وادار کرد با این پراکندگی قومی بسیار گسترده، زندگی و کاشانه‌ خود را ترک گویند و به این مرزهای خود نوشته پای بگذارند؟

۵- کافی است نگاهی به نقشه های ادعایی قومگرایان تجزیه طلب بیندازیم و به عمق بیهوده گویی آنها پی ببریم که هم اکنون بدون داشتن قدرت سیاسی-نظامی، اختلافات مرزی آنها که بوی کشتار و جنگ و پاکسازی نژادی و مذهبی می دهد، آغاز شده است. کردها و آذریها بر سر ادعای مالکیت آذربایجان غربی برای هم خط و نشان می‌کشند و از توهین به یکدیگر فراتر رفته، همدیگر را تهدید به جنگ می کنند! بازدید از تارنماهای تجزیه طلبان کرد و ترک، بیشتر این جریان را آشکار می‌کند. برای نمونه در این رسانه ها می توانید به درگیری های آقای حسن زاده؛ دموکرات کرد و نظمی افشار؛ تجزیه طلب ترک، بنگرید یا از اعلان جنگ حزب تجزیه طلب “استقلال آذربایجان جنوبی!” به تجزیه طلبان کرد، شگفت زده شوید. در تارنمای تجزیه طلبان عرب می‌توان نقشه کشور خیالی “الاحواز” را دید که گستره‌ آن را از خوزستان به استانهای بوشهر و هرمزگان رسانده اند! اعراب بدوی در ۱۴۰۰ سال پیش با شمشیر خود وارد ایران شدند و پس از دو قرن جنایت و بیداد، قدرت را در ایران از دست دادند، اما ایرانیان با بزرگ منشی همیشگی خود، آنها را به عنوان مهمان پذیرفتند و اینک از اقوام وابسته به خود می دانند. امروز چند تن تجزیه طلبِ عربِ خارج نشین برای خود تاریخ سازی کرده، خوزستان را عربستان نامیده، آن را سرزمینی عربی معرفی می کنند و نام‌های عربی بر شهرهای آن می نهند! این بیهوده گویان حتمن نمی دانند که دسته ای از اعراب ایرانی در دهلران و یزد و خراسان و سیستان زندگی می کنند، و گرنه آن قسمتها را نیز به نقشه‌ خود خواهند افزود. با درنگ بیشتر می توان به این نتیجه رسید که این جماعت خود را در صدر اسلام پنداشته و هوس ایران گشایی دوباره به سر دارند. بر این اساس، کسانی‌که از فدرالیسم قومی به بهانه‌ رفع ستم از اقوام ایرانی دم می‌زنند، در واقع علیه قوم خویش در تلاشند؛ چرا که آمیختگی جمعیت قومی ایران آنچنان است که امکان جدا ساختن آنها از یکدیگر کاری ناشدنی ا‌ست و پیاده کردن فدرالیسم قومی، نتیجه‌ای جز ستم بر اقوام ایرانی و از جمله خواستار فدرالیسم قومی در بر نخواهد داشت. برای نمونه اگر واحد خوزستان را در نظر بگیرید، ترکها و کردها در اقلیت خواهند بود، بدین ترتیب همواره اقلیتی بر جای می ماند و باز هم ستم بر اقلیتها به قوت خود باقی خواهد ماند، با این تفاوت که این بار این ستم در جهت یکسان سازی با شدت عمل بیشتری نسبت به گذشته اعمال خواهد شد.

۶- باید پرسید که پس از برقراری فدرالیسم قومی در ایران، آیا قومگرایان، زبان پارسی را به عنوان زبان رسمی واحدهای خویش خواهند پذیرفت؟ اگر آنها این را برنتابیده و حق آموزش زبان مادری را به “قانون آموزش به زبان مادری” دگرگون کنند و شرایط طوری پیش رود که تمامی امور هر واحد فدرال قومی به زبان آن قوم انجام گیرد، آنگاه دچار آشفتگی بسیاری خواهیم شد. یعنی در ایران فدرال قومی، ملتی زندگی می کند که هر واحد آن، توانایی ارتباط با واحد دیگر و حتّا با دولت را ندارد. البته شاید بتوان در این دولت بی بنیاد، وزارتی به نام وزارت امور خارجه داخلی اختراع کرد تا با این کار بشود بر این نارسایی ارتباطی چیره گشت! در آن روز به عنوان مثال اگر یک کُرد بخواهد به واحد آذربایجان برود، برای رساندن منظور خود حتمن باید به زبان انگلیسی متوسل شود! البته شاید بتواند به صورت پنهانی با فارسی سخن گفتن، کار خود را راه بیاندازد، اما پس از گذشت یک نسل، زبان فارسی به دست فراموشی سپرده می شود و این همان روزیست که بهانه برای استقلال و تشکیل دولت ملی به دست هر واحد قومگرا می افتد و آنچه نباید بشود، رخ خواهد داد. البته اگر قومگرایان نخواهند زودتر به تجزیه‌ ایران مبادرت ورزند.

ممکن است برخی کشور بلژیک را که دارای سه زبان می‌باشد، نمونه بیاورند. بلژیک خود به درگیریهای قومی شدید دچار است و نتیجه تجزیه از هلند می‌باشد. در پاسخ باید گفت: در ایران زبانها و گویشها، بسیار بیشتر از سه عدد می‌باشند. «وجود بیش از هزار و اندی تیره‌ی قومی و بیش از یکصد زبان و گویش در سرزمین کنونی ایران، سرمایه‌ پیشرفت و تنومندی ماست و نه بازدارنده شکوفایی و توانایی هایمان» (۱)

۷- جایگاه به اصطلاح اقلیتهای دینی مانند بهاییان، یهودیان، مسیحیان، زرتشتیان و صُبّیان (صابئین مندایی) که هویتشان برآمده از دین و مذهب می‌باشد، چیست؟ آیا به آنها نیز حق داشتن یک واحد فدرال داده می شود؟ اگر پاسخ آری است، یهودیانِ بهبهانِ خوزستان همراه با یهودیان پراکنده درسراسر ایران و یا صبّیان اهوازی در کجای ایران به این حق خواهند رسید؟ بهاییان و مسیحیان در کجا واحد فدرال خود را ایجاد می‌کنند؟ (واحدهای دینی را نیز به واحدهای قومی بیفزایید!) اگر که نه، آیا آنها دوباره در جایگاه اقلیت پیشین خویش باقی می‌مانند تا به دیده‌ شهروند درجه چندم در هر واحد بدانها نگریسته شود؟ شاید بهترین راه، پاکسازی و یکسان سازی از طریق کشتار وحشیانه برای پاسخ این مشکل خواهد بود!؟ این راه حل ساده برای یکسان سازی قومی هم می‌تواند کاربرد داشته باشد! یا شاید به دلیل اندک بودن برخی از پیروان دینهای گفته شده، می‌توان با زور آنها را از میهن و کاشانه‌ خود بیرون انداخت!

این ها موارد و پرسش های کلیدی است که پیش از هر سخنی، هوادران فدرالیسم  باید به آنها پاسخ دهند.

سخن پایانی

قومگرایان لازمه رسیدن به مردمسالاری در ایران را حکومت فدرال می‌دانند که این سخن از عدم شناخت درست ایشان از فدرالیسم است. بار دیگر باید متذکر شد که فدرالیسم شیوه‌ حکومت کردن نیست، بلکه شیوه‌ اداره‌ کشور در قالب هر شکل حکومتی است که این حکومت می‌تواند دمکراتیک یا دیکتاتوری باشد. همانگونه که آمریکا و آلمان، جمهوریهای فدرال دموکرات هستند و امارات متحده عربی، شیخ‌نشینی فدرال، اما بدون دمکراسی است. بنگلادش و پاکستان نیز روی مردمسالاری را به خود ندیده اند، همانگونه که شوروی یک جمهوری توتالیتر پلیسی بود که به صورت فدرال اداره می شد.

«پیش از فروپاشی کمونیسم، در دوران جمهوریهای خلقی، مفهوم فدرالیسم در قانون اساسی کشورهایی مانند اتحاد جماهیر شوروی، چک و اسلواکی و یوگوسلاوی آمده بود، در حالی که این کشورها با نظامی تک حزبی و دولتی متمرکز اداره می شدند. در این کشورها در پشت روبنای حقوقی دلفریب فدرالیسم که آن را برابر با دموکراسی یا کثرت گرایی قرار می‌دهند [مانند احزابِ چپِ به ظاهر دموکراتِ ایرانی] مفهوم توتالیتاریسم قرار داشت که در آن خودمدیری [خودمختاری] توهّمی بیش نبود. در برخی از کشورهای دیگر، که پس از استعمارزدایی به استقلال رسیده‌اند، نیز می‌بینیم که در چارچوب حقوقی فدرالیسم، نظامی تک حزبی و دیکتاتوری بر اریکه‌ قدرت تکیه زده است. از این رو باید گفت که فدرالیسم الزاما پیام آور دموکراسی نیست. در بسیاری ازکشورها، نظام فدرالی عملا به دولت مقتدر مرکزی و یا دیکتاتوری تبدیل شده است.» (۲)

اما در سرزمینهایی که مردمسالار می‌باشند و در آنها مردمانی با اندیشه و فرهنگ دموکراتیک زندگی می‌کنند، می‌توان فدرالیسم حقیقی را پیاده کرد. (مانند سوییس و کانادا) در واقع، مردمسالاری می‌تواند ضامن به انجام رساندن فدرالیسم راستین باشد و نه اینکه ایجاد فدرالیسم، ضامن برقراری مردمسالاری باشد. «فدرالیسم حقیقی، بستگی تام و تمامی با دموکراسی دارد. انتخابات همه‌ دموکراسی نیست، زیرا در کشوری غیر دموکراتیک و حتی زیر سلطه‌ رسمی یا غیر رسمی خارجی، ممکن است انتخابات برگزار شود. موضوعی که اغلب نادیده گرفته می‌شود، سازماندهی انتخابات است تا در آن مردم بتوانند رای خود را آزادانه و بی گذر از صافی‌ها بدهند و این امری است که بیش از خود انتخابات اهمیت دارد. افزون بر آن، دموکراسی معاصر تنها در انتخابات خلاصه نمی شود که هر از چند گاه مردم، رهبران خود را برگزینند؛ بلکه بر اساس احترام به حقوق بشر و آزادیهای عمومی استوار است. اعلام رعایت این دو نکته نیز برای استقرار دموکراسی کافی نیست، مگر اینکه تضمین و استفاده‌ موثر از آنها فراهم باشد. تضمین و استفاده‌ موثر از حقوق بشر هنگامی به دست می آید که قوه‌ قضاییه‌ قوی و مستقلی در جامعه وجود داشته باشد.» (۳)

قومگرایان و تجزیه طلب‌ها مورد حمایت کامل اروپا و آمریکا قرار دارند، سیاستمداران آنها گاهی مستقیمن از تجزیه‌ ایران سخن می گویند و گاهی در پشت شعار همیشگی حمایت از حقوق بشر در ایران، گفتمان قومگرایی را تقویت می کنند. نگارنده؛ قومگرایی را زاییده‌ استعمار می‌داند و دلیل پشتیبانی استعمار نوین از آن را -آنگونه که خود بازگو می کنند- دفاع از حقوق بشر قلمداد نمی‌کند، چرا که سیاستهای جهانی آنها وارون این شعار دلربا می‌باشد.

 در پایان باید گفت با توجه به شرایط ویژه‌ موجود در ایران که هیچگونه همانندی میان آن و دیگر ملتها و کشورها نیست، برپایی فدرالیسم قومی نه تنها دردی از ملت رنجدیده‌ ایران دوا نخواهد کرد، بلکه ایران را از مرداب امروزی به باتلاق تجزیه، پاکسازی نژادی و کشتارهای قومی مذهبی می‌کشاند. این شیوه، مادرِ تعصب و ارتجاع می‌باشد؛ فدرالی که هیچگونه عدالت اجتماعی، سیاسی و اقتصادی را در پی نخواهد داشت و نامی از ایران بر جای نخواهد گذارد.

پی نوشت:

(۱)  بغرنج قومی و ملی در ایران، محمد امینی

(۲)   فدرالیسم در جهان سوم، محمد رضا خوبروی پاک، رویه ۱۹

(۳)  همان، رویه ی ۴۷ و ۴۸

کتاب ها:

• ·          فدرالیسم درجهان سوم، محمد رضا خوبروی‌ پاک، چاپ نخست،۱۳۹۰، نشر هزار
• ·          دانشنامه سیاسی، داریوش آشوری، چاپ هشتم، نشر مروارید
• ·          تاریخ قرن ۱۸، انقلاب کبیر فرانسه، برگردان رشید یاسمی، چاپ هشتم، نشر امیر کبیر
• ·          ایران و اقوام ایرانی، حمید ساعدی پور، چاپ نخست، ۱۳۹۰، چاپ ادباء

تارنما:

• ·          تارنمای محمد امینی
• ·          بلاگ تخصصی ناسیونالیسم
• ·          www.nationalism.blogfa.com

سرلشکر قاسم سلیمانی، فرمانده نیروی های قدس در گفت‌وگو با سید حسن نصر الله، رهبر حزب الله لبنان نسبت به هرگونه حمله پیش دستانه حزب‌الله به رژیم صهیونیستی هشدار داد.

جوان آنلاین: سرلشکر قاسم سلیمانی، فرمانده نیروی های قدس در گفت‌وگو با سید حسن نصر الله، رهبر حزب الله لبنان نسبت به هرگونه حمله پیش دستانه حزب‌الله به رژیم صهیونیستی هشدار داد.

 سرلشکر سلیمانی در این گفت‌وگو با تاکید بر اینکه لازم است با قاطعیت جلوی برخی دیدگاه های افراطی و تندورانه گرفته شود، اظهار داشت: باید اختیارات کسانی که معتقد به حمله پیش‌دستانه به رژیم صهیونیستی هستند محدود شود.

وی خطاب به حزب الله اظهار داشت: قدرت بالای تسلیحاتی و آمادگی برای نابودسازی تل‌آویو و حتی قدرت آتش باری مستمر روی ایلات در جنوب فلسطین اشغالی نباید شما را مغرور کند.

سردار سلیمانی در ادامه این گفت‌وگو پیروزی حزب الله لبنان در جنگ ۳۳ روزه را نه از قدرت سلاح که ناشی از قدرت ایمان و امداد خدا دانست.

وی تصریح کرد: مقام معظم رهبری در روز اول سال نو در جوار حرم امام رضا (ع) خیلی صریح فرمودند که”پیروزی مومنان را خدا در شرایطی تضمین می کند که ما مدافع باشیم و اگر شروع کننده باشیم قرآن پیروزی ما را تضمین نکرده است”.

سرلشکر سلیمانی ادامه داد: انتظار این بود که بعد از این سخنان فصل الخطاب مقام معظم رهبری، بگو مگوها در مورد حمله پیش دستانه پایان پذیرد .

سلیمانی بیان داشت: رژیم صهیونیستی امروز در انزوای کامل قرارگرفته و با بحران مشروعیت جدی مواجه است و هرگونه حمله، آنها را در موضع مظلومیت و ما را در موضع ظالم و متجاوز قرار می دهد و ترحم افکار عمومی را نسبت به آنها بر می انگیزد که این به ضرر ماست.

وی در ادامه با اشاره به اینکه حوادث سوریه خود به خود روند مناسبی را طی می کند، اضافه کرد: این ادعا که برای خروج سوریه از بحران باید بحران دیگری برای رژیم صهیونیستی آفرید نادرست و بهانه ای برای اثبات دیدگاه‌های افراطی است.

فرمانده نیروهای قدس در پایان اظهار داشت: برای آزادی مسجد الاقصی باید به جای اتکا به سلاح بر بیداری هرچه بیشتر مردم تاکید کرد.

با نهایت تاسف با خبر شدیم پان ایرانیست گرامی خوزستانی، سرور فرهاد باغبانی در غم درگذشت عموی بزررگوار خویش “جمشید باغبانی” داغدار شدند.

بدینوسیله از سوی اندامان و هواداران حزب پان ایرانیست این درد جانکاه را به سرور فرهاد باغبانی و خانواده گرامی ایشان دل آرامی گفته و شادی روان آن مرحوم را از خداوند خواستاریم.

سازمان جوانان حزب پان ایرانیست

اردیبهشت ماه ۱۳۹۰ خورشیدی

]]> http://www.paniranist.info/%d8%b3%d8%b1%d9%88%d8%b1-%d9%81%d8%b1%d9%87%d8%a7%d8%af-%d8%a8%d8%a7%d8%ba%d8%a8%d8%a7%d9%86%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d8%ba%d9%85-%d8%af%d8%b1%da%af%d8%b0%d8%b4%d8%aa-%d8%b9%d9%85%d9%88%db%8c-%d8%a8%d8%b2.htm/feed/ 0 http://www.paniranist.info/%d9%85%d8%ac%d8%aa%d9%87%d8%af-%d8%b2%d8%a7%d8%af%d9%87-%d8%b9%d8%b1%d8%a8%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%a8%d8%ad%d8%b1%db%8c.htm/ http://www.paniranist.info/%d9%85%d8%ac%d8%aa%d9%87%d8%af-%d8%b2%d8%a7%d8%af%d9%87-%d8%b9%d8%b1%d8%a8%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%a8%d8%ad%d8%b1%db%8c.htm/#comments Thu, 17 May 2012 12:34:01 +0000 javanan http://www.paniranist.info/.htm/

عربستان یک نظام قبیله ای است

گفتگو با پیروز مجتهد زاده پیرامون طرح جدید شورای همکاری خلیج فارس درباره بحرین 

 پیروز مجتهدزاده می گوید: آل سعود برای حفظ پایه های حکومت خود دست به ارائۀ نسخۀ اتحاد میان شیخ نشین ها زده است.

زهرا خدایی
طرح شورای همکاری خلیج فارس چند روزی است که در کانون توجهات رسانه های منطقه قرار گرفته است. در باب تحقق و یا عدم تحقق این طرح تعابیر و تفاسیر متعددی از سوی کارشناسان و ناظران منطقه ارائه شده است. اینکه در قرن ۲۱، کشوری با ساختاری قبیله ای بتواند شیخ نشین های ذره بینی خلیج فارس را به زیر چتر خود بگیرد، هنوز با اما و اگرهای زیادی روبروست. اما آنچه که همگان بر آن اتفاق نظر دارند، اینست که زمان تصمیم گیری در سطح رهبران و آنهم به شکلی یکجانبه و خودسرانه به سر آمده و نقش ملت و مردم بیش از هر زمان دیگری برجسته شده است. بدون شک با تهدید تمامیت ارضی و استقلال کشورهای واقع در این حوزه، اولین واکنش از سوی مردمی خواهد بود که سایۀ چتر غیرمشروع سعودی بر کشورشان را برنتابیده و به مقابله با آن برخواهند خواست. خبرآنلاین در گفتگویی با پیروز مجتهدزاده، کارشناس مسائل سیاسی و مولف کتاب شیخ نشین های خلیج فارس ماهیت و تحقق طرح شورای خلیج فارس را مورد بررسی قرار داده است. 
در ابتدا کمی درباره ماهیت طرح شورای همکاری خلیج فارس بگویید.
موضوع اتحاد میان شیخ نشین های خلیج فارس جدید نیست. این موضوع تقریباً همیشه در میان بوده و در مقاطعی هم حتی به جلسات زیاد و مشورت های زیاد انجامیده است و در مقاطعی نیز صحبت از پول واحد، اقتصاد واحد و ..به میان آمد اما در نهایت به جایی نرسید آنهم به این دلیل که طبیعت طرح موردنظر شورای همکاری خلیج فارس طبیعت ناهمخوان و ناهمگونی دارد. 
اساس و فلسفۀ وجودی اتحاد موردنظر شورای همکاری خلیج فارس که غالباً بر زبان آورده نمی شود حفظ موجودیت های سنتی سیستم های سیاسی موجود است. سنت های سیاسی قبیله ای، عشیره ای و شیخ نشینی. این حکومتها را حتی نمی توان پادشاهی نامید چون سیستم پادشاهی در دولت-ملت Nation-State محقق می شود و در کشورهای واقعی به وجود می آید. اینها هیچکدام کشور نیستند بلکه مجموعۀ قبائل و حکومت های قبیله ای هستند. امروز که تحولات جهان عرب تک تک کشورهای عربی را در برمی گیرد و حکومت هایی بهتر از این شیخ نشین ها از بین رفته اند، لاجرم این حکومتها خطرات زیادی را احساس می کنند و برای اینکه بتوانند آیندۀ خود را تضمین و حفظ کنند، به سمت چنین طرحهایی می روند. وقتی دقیق به ماهیت، اهداف و ایده ها بنگریم، به این نتیجه می رسیم که هدف این طرح فقط بقای حکومت است و لاغیر و در این بقای حکومت، سعودیها انتظارشان اینست که به صورتی همۀ این حکومتهای منطقۀ خلیج فارس را زیر چتر خودشان قرار دهند تا از دوام وجود آنها بتواند وجود خود را دوام بدهد. 
یکی از اهداف این طرح، بحرین اعلام شده است، با توجه به اختلافات فرهنگی موجود میان دو کشور، آیا امکان تحقق و اجرای آن وجود دارد؟
بحرین تنها کشور به معنای واقعی در منطقه خلیج فارس است. چند سالی است که اصولاً شیخ نشین بودن دیگر در این کشور وجود ندارد و بحرین رسماً یک کشور است. علتش اینست که بحرین تنها حکومت در منطقه خلیج فارس است که تشکیلات غیرقبیله ای و موجودیت شهرنشینی دارد. بحرین با بین النهرین و ایران از یک تمدن هستند و همۀ اینها تمدنهای یکجانشینی هستند. این تفاوتی اساسی است. و اگر امروز در بحرین آزادیهای بیشتری را ملاحظه می کنیم به این دلیل است که بحرین از سال ۱۹۰۵ حرکتهای آزادیخواهانۀ خود را آغاز کرد. فقط به این دلیل که از آن تاریخ بحرین خود را یکجانشین می دانست و نه قبیله ای و در این زمینه موفقیت هایی را بدست آورد. مبارزات این کشور علیه استعمار بریتانیا زبانزد است و حتی در مقاطعی آنها توانستند مجلس ملی تأسیس کنند. اما هربار که این مجلس تأسیس می شد، عربستان سعودی فشارمی آورد و پادشاه و یا امیربحرین مجلس را تعطیل می کرد. الان نیز همین کشمکش ها وجود دارد. 
عربستان سعودی کشور نیست و یک نظام قبیله ای است و قبیلۀ آل سعود بر سایر قبائل این کشور برتری دارد. آنها می خواهند قبیلۀ آل خلیفه و نه مردم بحرین را در زیرمجموعۀ خود بگیرند ولی غافل از اینکه این جنبش های آزادیخواهی و استقلال طلبی غیرقبیله ای که یکصد سال قدمت دارد، همۀ آنها را به درون جامعۀ خودشان منتقل خواهد کرد و برای خودش هم یک دردسر بزرگی ایجاد خواهد کرد. 
در عربستان متعاقب تحولات جهان عرب، شاهد تظاهرات و درگیریهای زیادی بوده ایم. اگر دقت کنیم می بنیم که ریشۀ این تظاهرات به استانهای شرقی عربستان سعودی از جمله الحصا و قطیف و … باز می گردد. فراموش نکنیم که استانهای شرقی عربستان اعم از قطیف و الحصا همگی جزء بحرین بوده اند. این در حالی است که کمتر به این مسئله پرداخته می شود، همین استانهایی که زمانی جزء بحرین بوده اند، امروز به دردسرهای بزرگی برای عربستان تبدیل شده اند و خطر سقوط نظام سعودی نیز از همین چند شهر است؛ چه برسد به اینکه کل بحرین وارد نظام پادشاهی عربستان شود. شیخ نشین ها چون توانایی درک جغرافیای سیاسی و ژئوپولیتیک ندارند متوجه نیستند تمهیداتی را که بکار می برند، فقط در مورد خاندان آل خلیفه عملی می شود و نه در مورد ملت و تمدن بحرین. لاجرم خاندان آل خلیفه ممکن است تصمیم بگیرد وارد این تمهیدات شود و آنچنان هم این خاندان اختیار خود را به آل سعود داده است که من فکر نمی کنم که حتی آنها توان مخالفت با طرح سعودی را داشته باشند. به نظر می رسد آل خلیفه به این طرحها موافقت خواهد کرد اما در صورتی که این طرحها به فاز اجرایی برسد، تازه دردسرهای آل سعود شروع می شود. 
ظاهراً یکی از اهداف این طرح مقابله با نفوذ ایران در منطقه اعلام شده است.
۳۰ سال است آمریکا، انگلیس و اسراییل و قدرتهای منطقه ای برای توجیه اقدامات مداخله جویانۀ خود در منطقه این مسئله را علم کرده اند و متأسفانه دستگاه دیپلماسی ما که غالباً غیرهوشمندانه در این زمینه عمل کرده و به این مسئله دامن زد و کمک کرد تا اینها همۀ طرح های ضدانسانی خود را براساس به اصطلاح تهدید ایران توجیه کنند. هم اکنون نیز قدرتهای منطقه ای و فرامنطقه ای همان سیاست را دارند و چیز جدیدی نیست. خودِ آنها بهتر از هر کسی می دانند که ایران هیچ تهدیدی برای هیچ کشوری نیست و در امور داخلی هیچ کشوری دخالت نمی کند. 
در مسائل بحرین همگان شاهد بودند که حکومت آل خلیفه برای بستن دهان آمریکایی ها کمیتۀ بازرسی بیطرفی را برای بررسی تحولات بحرین تشکیل داد و این کمیتۀ بررسی بیطرف تنها کار مثبت اش این بود که اعلام کرد ایران هیچ دخالتی در تحولات بحرین نداشته است. ولی کسی زیر بار این حرفها نمی رود. واقعیت اینست که در توان این کشورها نیست که برای جامعۀ بین الملل تشریح کنند و تنها شعارهای تکراری را تکرار می کنند و هیچگاه به سمت اثبات قضیه و نشان دادن سند و مدرک در اینکه ایران تهدیدی برای کشورهای منطقه است، نرفته اند. 
ایران تا این تاریخ چه در دوران حکومت فعلی و چه در دوران رژیم سابق صحبت از هیچگونه ادعای ارضی، مرزی، فرهنگی، تمدنی و … مطرح نکرده است. این کشورها وقتی صحبت از تهدید ایران می کنند ایران باید از اینها بخواهد که جداً مدرک و سند ارائه کنند و حرف خود را ثابت کنند. 
چشم انداز و آیندۀ موفقیت طرح شورای همکاری خلیج فارس را چگونه پیش بینی می کنید؟
چشم انداز بهتری برای این طرح که چند سال پیش نیز مطرح شده بود، نمی بینم. تفاوتی که این بار با سالهای قبل دارد در اینست که امارات متحدۀ عربی اینقدر تحت فشار نبود و اینقدر هم تحت حمایت آمریکا و اسراییل نبود. اما این بار آمریکا و اسراییل حمایت های همه جانبه ای را در اختیار می گذارند و شاید در نتیجۀ این حمایت ها، یک صورت ظاهری شکل گیرد ولی این صورت ظاهر صورت واقعی نخواهد بود و دوام نخواهد داشت و هیچ نور امیدی در این تشکیلات سرهم بندی شده نمی بینم.

منبع: خبر آنلاین