سازمان جوانان حزب پان ايرانيست http://www.paniranist.info سازمان جوانان حزب پان ايرانيست , حزب پان ایرانیست از قدیمی ترین احزاب سیاسی ایران Wed, 15 Feb 2012 05:27:57 +0000 fa hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.3.1 سازمان جوانان حزب پان ايرانيست , حزب پان ایرانیست از قدیمی ترین احزاب سیاسی ایران no گفتگوی دکتر کیانزاد با بهرام مشیری درباره بحرین (یوتیوب + دانلود) http://www.paniranist.info/%da%af%d9%81%d8%aa%da%af%d9%88%db%8c-%d8%af%da%a9%d8%aa%d8%b1-%da%a9%db%8c%d8%a7%d9%86%d8%b2%d8%a7%d8%af-%d8%a8%d8%a7-%d8%a8%d9%87%d8%b1%d8%a7%d9%85-%d9%85%d8%b4%db%8c%d8%b1%db%8c.htm/ http://www.paniranist.info/%da%af%d9%81%d8%aa%da%af%d9%88%db%8c-%d8%af%da%a9%d8%aa%d8%b1-%da%a9%db%8c%d8%a7%d9%86%d8%b2%d8%a7%d8%af-%d8%a8%d8%a7-%d8%a8%d9%87%d8%b1%d8%a7%d9%85-%d9%85%d8%b4%db%8c%d8%b1%db%8c.htm/#comments Tue, 14 Jun 2011 21:42:29 +0000 javanan http://www.paniranist.info/.htm/ در تاریخ ۲۶ فروردین ماه امسال آقای بهرام مشیری در برنامه خود سرزمین جاوید با توجه به جریانات اخیر در کشور بحرین و کشتار شیعیان آن دیار و واکنش ایران، به جریان جدایی این بخش از سرزمین ایران در سال ۱۳۴۹ پرداخت. سپس بخش کوتاهی از فیلم سخنرانی سرور محسن پزشکپور پندار رهبر حزب و لیدر گروه پارلمانی پان ایرانیست در مجلس دوره ۲۲ شورای ملی و مخالفت با جدایی بحرین و استیضاح دولت هویدا را پخش نمود. مهندس مشیری درباره این رخداد و سخنرانی زنده یاد سرور پندار، به کتاب آقای ناصر انقطاع استناد جست و بر همین پایه این سخنرانی و استیضاح را نمایشی خواند این موضوع باعث واکنش همه پان ایرانیست ها گردید. در این برنامه سرور دکتر حسن کیانزاد مسوول دفتر اروپایی حزب پان ایرانیست درباره جریان جدایی بحرین و حزب پان ایرانیست به بهرام مشیری و سایر بینندگان در این باره توضیحاتی ارایه میکند.یادآور می شویم پیش از آغاز گفتگو فیلم سخنرانی سرور پزشکپور در باره بحرین یکبار دیگر در این برنامه پخش شد.

بخش نخست در کانال یوتیوب حزب پان ایرانیست ( برای دیدن فیلم روی عکس کلیک کنید)

Click here to view the embedded video.

 

بخش دوم گفتگو در یوتیوب حزب پان ایرانیست

Click here to view the embedded video.

 

دریافت ویدیو بخش نخست

دریافت ویدیو بخش دوم

دریافت فایل صوتی برنامه


درباره جدایی بحرین و حزب پان ایرانیست :

جدایی بحرین و نقش حزب پان ایرانیست : خدامت یا خیانت (پژوهشی بر پایه اسناد از میلاد دهقان)

گفتگوی زنده یاد دکتر میرانی با تلویزیون صدای آمریکا درباره بحرین

دریافت فیلم کامل و باکیفیت سخنرانی محسن پزشکپور در مخالفت با جدایی بحرین – تماشای فیلم کامل به صورت آنلاین در تارنمای رسمی حزب پان ایرانیست – خلاصه شده این فیلم در یوتیوب به مدت ۷ دقیقه


]]> http://www.paniranist.info/%da%af%d9%81%d8%aa%da%af%d9%88%db%8c-%d8%af%da%a9%d8%aa%d8%b1-%da%a9%db%8c%d8%a7%d9%86%d8%b2%d8%a7%d8%af-%d8%a8%d8%a7-%d8%a8%d9%87%d8%b1%d8%a7%d9%85-%d9%85%d8%b4%db%8c%d8%b1%db%8c.htm/feed/ 1 در تاریخ ۲۶ فروردین ماه امسال آقای بهرام مشیری در برنامه خود سرزمین جاوید با توجه به جریانات اخیر در کشور بحرین و کشتار شیعیان آن دیار و واکنش ایران، به جریان جدایی این بخش از سرزمین ایران در سال ۱۳۴۹ پرداخت. سپس بخش کوتاهی از فیلم سخنرانی سرور محسن پزشکپور پندار رهبر حزب و لیدر گروه پارلمانی پان ایرانیست در مجلس دوره ۲۲ شورای ملی و مخالفت با جدایی بحرین و استیضاح دولت هویدا را پخش نمود. مهندس مشیری درباره این رخداد و سخنرانی زنده یاد سرور پندار، به کتاب آقای ناصر انقطاع استناد جست و بر همین پایه این سخنرانی و استیضاح را نمایشی خواند این موضوع باعث واکنش همه پان ایرانیست ها گردید. در این برنامه سرور دکتر حسن کیانزاد مسوول دفتر اروپایی حزب پان ایرانیست درباره جریان جدایی بحرین و حزب پان ایرانیست به بهرام مشیری و سایر بینندگان در این باره توضیحاتی ارایه میکند.یادآور می شویم پیش از آغاز گفتگو فیلم سخنرانی سرور پزشکپور در باره بحرین یکبار دیگر در این برنامه پخش شد. بخش نخست در کانال یوتیوب حزب پان ایرانیست ( برای دیدن فیلم روی عکس کلیک کنید) Click here to view the embedded video.   بخش دوم گفتگو در یوتیوب حزب پان ایرانیست Click here to view the embedded video.   دریافت ویدیو بخش نخست دریافت ویدیو بخش دوم دریافت فایل صوتی برنامه درباره جدایی بحرین و حزب پان ایرانیست : جدایی بحرین و نقش حزب پان ایرانیست : خدامت یا خیانت (پژوهشی بر پایه اسناد از میلاد دهقان) گفتگوی زنده یاد دکتر میرانی با تلویزیون صدای آمریکا درباره بحرین دریافت فیلم کامل و باکیفیت سخنرانی محسن پزشکپور در مخالفت با جدایی بحرین – تماشای فیلم کامل به صورت آنلاین در تارنمای رسمی حزب پان ایرانیست – خلاصه شده این فیلم در یوتیوب به مدت ۷ دقیقه در تاریخ ۲۶ فروردین ماه امسال آقای بهرام مشیری در برنامه خود سرزمین جاوید با توجه به جریانات اخیر در کشور بحرین و کشتار شیعیان آن دیار و [...] حقایقی درباره نا آرامیهای خوزستان و گروه های جدایی خواه عرب http://www.paniranist.info/%d8%ad%d9%82%d8%a7%db%8c%d9%82%db%8c-%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d9%86%d8%a7-%d8%a2%d8%b1%d8%a7%d9%85%db%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%ae%d9%88%d8%b2%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86.htm/ http://www.paniranist.info/%d8%ad%d9%82%d8%a7%db%8c%d9%82%db%8c-%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d9%86%d8%a7-%d8%a2%d8%b1%d8%a7%d9%85%db%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%ae%d9%88%d8%b2%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86.htm/#comments Mon, 06 Jun 2011 02:39:51 +0000 javanan http://www.paniranist.info/.htm/ در فروردین ماه امسال -۱۳۹۰ – بیانیه ای از سوی چند گروه جدایی خواه (تجزیه طلب) عرب صادر شد و در آن مردم عرب خوزستان را به تظاهرات در روز ۱۵آوریل -۲۶ فروردین- دعودت نمودند. پس از آن اخبار ضد و نقیضی از سوی منابعی همچون العربیه، الجزیره، رادیو زمانه و دیگر رسانه ها و اشخاصی ماندد یوسف عزیزی بنی طرف و شیرین عبادی درباره دامنه ی این درگیری ها و تعداد کشته و زخمی شده ها منتشر شد که در این نوشته قصد بررسی دقیق تر این جریانات را داریم. همچنین به بررسی کوتاهی از ماهیت و عملکرد این گروه های جدایی خواه خواهیم پرداخت.

پرچمی که گروه های خلق عرب برای خوزستان برگزیده اند!!!

آغاز ماجرا

در سال اواخر سال ۱۳۸۳ و اوایل ۱۳۸۴ نامه ای منسوب به محمدعلی ابطحی، رییس دفتر وقت رییس جمهور ایران در اینترنت منتشر شد. محمد علی ابطحی معاون محمد خاتمی نامه ای برای وی نوشته و طرحی را برای تغییر ساختار جمعیتی خوزستان پیشنهاد کرده بود که طی آن اعراب به مناطق دیگر ایران کوچ داده شوند. این نامه که بر کاغذ سر برگدار دفتر رئیس جمهور نوشته شده، دارای مهر “خیلی محرمانه” است، امضای آقای ابطحی بر پای آن به چشم می خورد و در حاشیه نامه پاراف و امضای دو مسئول دیگر نیز وجود داشت که خوانا نبوند، بهانه ای شد که به موجب آن اعراب جدایی خواه خوزستان با تحریک عوامل خارج از کشور به خیابان ها بیایند و درگیری هایی بین آنها و نیروهای انتظامی و امنیتی ایجاد شود.(۱)

معاون اجتماعی و ارشاد فرماندهی انتظامی خوزستان سرهنگ پاسدار حسن اسد مسجدی درباره‌ی این حوادث به ایسنا گفت: در پی پخش اطلاعیه‌ای کذب منسوب به آقای ابطحی، رییس سابق دفتر رییس‌جمهوری در بین برادران عرب زبان شهرستان اهواز، ناآرامی و تجمعاتی در برخی از مناطق از جمله کوی علوی، سه راه خرمشهر و ملاشیه صورت گرفت که برابر اعلام فرماندهی انتظامی شهرستان اهواز به دنبال این ناآرامی‌ها خسارتی نیز به برخی از اماکن دولتی از جمله تعدادی شعبات بانک‌های منطقه وارد آمده است. همچنین در شهر حمیدیه نیز شیشه‌های برخی از بانک‌ها شکسته شده و ساختمان دادگستری هم دچار حریق شده است . (۲)

عبدالله رمضان‌زاده سخنگوی دولت خاتمی ، در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا درباره‌ی وجود نامه‌ای که در آن به قومیت‌های ایرانی توهین شده و به بروز برخی از ناآرامی‌ها در شهر اهواز منجر شده است، اظهار داشت: با توجه به پیگیری‌های دفتر رییس‌جمهور و بازرسی ویژه‌ی رییس‌جمهور مشخص شد که شماره‌ی این نامه جعلی است و به هیچ وجه سابقه‌ای از این نامه در نهاد ریاست‌جمهوری وجود ندارد.

سیدمحمد علی ابطحی نیز با جعلی‌خواندن نامه‌ی منتسب به وی که در اهواز توزیع شده، چنین اقداماتی را به نفع هیچ‌کس ندانست و آن را موجب هدف قرار دادن تمامیت ارضی ایران نامید. وی در نامه ای به وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی این نامه را جعلی دانست و آنرا رد کرد. (۳)

پس از این نا آرامی ها در۲۶ فروردین ماه ۱۳۸۴ و در طی آن سال چندین رشته بمب گذاری در اهواز انجام گرفت که منجر شهادت تعدادی از هم میهنان و زخمی شدن بسیاری دیگر شد. این بمب گذاری ها از سوی عناصر جدایی طلب عرب انجام شد. از جمله معروفترین و خشن ترین آنها گروه تندرو “حرکة النضال العربی لتحریر الأحواز” (جنبش عربی آزادی بخش اهواز) می باشد که به دلیل پیروی از اندیشه های “محی الدین آل ناصر” مبارز قدیمی پان عرب به این نام معروف است.

این گروه که بازوی نظامی جبهه التحریر است در سال ۱۳۷۸تشکیل شد و آشکارا شیوه مسلحانه و تروریستی را برگزید. افراد این گروه نژادپرست اعتقاد دارد که باید مبارزه مسلحانه تا نابوی فارس ها(غیر عرب ها) و آزادی عربستان(استان خوزستان و بوشهر و هرمزگان و جزایر خلیج پارس!) بی رحمانه ادامه داشته باشد. (۴)

یکی دیگر از این گروه های جدایی خواه عرب “جبهه دموکراتیک مردمی ملت عرب اهواز” (الجبهة دیمیقراطیة الشعبیة الاحوازیة) است که بیشتر به نام قدیم خود “جبهه دموکراتیک خلق عرب” معروف است.(۵)

این گروه معروفترین گروه جدایی خواه عرب است که دبیرکل آن “علی مزرعه” معروف به “صالح ابوشریف” همراه با دیگر اعضای شورای مرکزی شاکر خانجی، جمال عبیداوی، موسی سواری و عیسی آل یاسین در کانادا مستقر می باشند. سخنرانی این فرد در تظاهراتی که به مناسبت پنجمین سالگرد قیام مردم آذربایجان جنوبی!!!(آذربایجان ایران) در کانادا انجام شده را از اینجا ببینید.(۶)  جمهوری اسلامی ایران چند سال پیش برادر این فرد با نام طاهر مزرعه را نیز دستگیر نمود. (الف)

علی مزرعه مشهور به صالح ابوشریف دبیرکل جبهه دموکراتیک خلق عرب

***

فراخوان برای تظاهرات در روز ۱۵ آوریل برابر با آدینه ۲۶ فروردین

در ابتدای فروردین ماه یک بیانیه مشترک از ۵ گروه نژادپرست و جدایی خواه عرب صادر گردید و مردم عرب اهواز را به قیام در این روز که با الهام از انقلاب مصر “روز خشم” نامیده شده بود، دعوت کردند. نام این گروه هایی که این بیانیه را صادر کردند از این قرار است:

جبهه دموکراتیک مردمی ملت عرب اهواز (گروه خلق عرب)
جبهه عرب آزادی بخش اهواز (گروه محیی الدین آل ناصر)
جبهه دموکراتیک مردمی اهواز
سازمان عرب آزادی بخش اهواز
سازمان آزادی بخش ملی اهواز
جمعیت اهل سنت اهواز

اگر به نام ها دقت شود بسیار شبیه هم هستند و بجز دوگروه نخستین که دارای تارنما و نسبتا سازمان یافته هستند و تعداد انگشت شماری نیرو دارند، از گروه های دیگر نام و نشانی در جایی نیست و اگر هم وجود خارجی داشته باشند افراد انگشت شمار آن دارای گرایش به یکی از دوگروه نخست است.

***

قیام در روز خشم و سالگرد “انتفاضه نیسانیه”، تظاهراتی که انجام نشد!

همه تبلیغات گروه های قوم گرا و نژاد پرست عرب درباره تظاهرات روز خشم در اهواز پس از انتشار خبری در تارنمای شبکه تلویزیونی العربیه آغاز شد.(۷)

بخش هایی از این خبر را مرور می کنیم:

روابط عمومی سازمان اهوازی “حزم” در تماس با “العربیه.نت” اعلام کرد که درگیری های متفرقی میان جوانان منطقه صیاحی که خود را برای بزرگداشت روز خشم اهواز در روز ۱۵ آوریل آماده می کنند، در یکی از اتوبان های اهواز روی داد.

از سویی گروه های حقوقی اهوازی اعلام کردند که شمار دستگیر شدگان به ۱۵۰ نفر رسید که ۳۰ تن از آن ها زن هستند.

تشکیلات تروریستی موسوم به المنظمه‌الوطنیه لتحریر الاحواز(حزم) متشکل از پنج گروه تروریستی جدایی خواه عرب:۱- جبهه‌ العربیه لتحریر الاحواز ۲-حرکه النضال العربی لتحریر الحواز ۳-دولة العربستان۴- جبهه دموکراتیک ملی احواز و ۵- مقاومت ملی اهواز به سردکرگی “حبیب‌ بنگان” عامل بمب‌گذاری‌های استان خوزستان در سال ۸۴ می‌باشد.

اما گروه های بی نام و نشان حقوق بشری اهوازی که تعداد دستگیر شدگان را اعلام کرده اند چه کسانی هستند و اصولا آیا وجود خارجی دارند و یا این تنها یک خبر دروغین و تبلیغاتی است؟

درباره وجود درگیری های تردیدی نیست اما درباره کشته و زخمی ها اخبار ضد و نقیضی وجود دارد که داوری در این باره را سخت کرده است. درگیری های در اتوبان کوت عبداله ، شلنگ آباد و مَلّاشیه (ب) بوده که آمار زیر به طور تقریبی بر پایه شنیده هایی از مردم همان مناطق به دست آمده است:

شلنگ آباد: کشته ها ۲ تا ۵ نفر – زخمی ها از ۸ تا ۱۲ نفر – دستگیری ۱۲۰ تا ۱۳۴ نفر

ملاشیه: کشته ها ۱ تا ۲ نفر – زخمی ها از ۹ تا ۱۵ نفر – دستگیری ۱۱۰ تا ۱۲۴ نفر

تاکید میشود این آمار تقریبی است و نمی توان کامل بدان استناد کرد.

« ۲راکب موتورسوار با نزدیک شدن به محل ایست و بازرسی به سوی ماموران شلیک کردند. در این تیراندازی یکی از ماموران نیروی انتظامی کشته و ۲ نفر از ماموران هم زخمی شدند. همچنین در این تیراندازی یک نفر از عابران پیاده شهید و یک نفر دیگر هم که در حال تردد از این مسیر بود زخمی شد»(۸)

یکم اردی بهشت واحد مرکزی خبر ایران  دستگیری این افراد را اعلام کرد(۹). چند شب پس از این دستگیری ها در کوت عبدالله ۲۰ دقیقه تیراندازی هوایی از سوی تظاهر کنندگان مسالمت جو!! انجام شد.

***

تلاشی که نافرجام ماند…

شبیه سازی ناآرامی های خوزستان با حرکت های مردمی مصر و دیگر کشورهای عربی

در سالهای پیش- ۸۵ تا ۸۹ – برای سالگرد درگیریهای ۲۶ فروردین ماه ۱۳۸۴ که آنرا “انتفاضه نیسانیه” می نامند و شورشهایی که در اهواز پدید آمد، تحرکات گروه های جدایی خواه در حد یک بیانیه (۱۰)  بوده اما ۱۵ آوریل-۲۶فروردین- امسال با سالهای گذشته تفاوت داشت. خاورمیانه و کشورهای عربی در تب و تاب دگرگونی بوده و برخی دستخوش انقلاب گشته اند و این شرایط، سران گروه های جدایی خواه عرب را به این فکر انداخت تا در این زمان که نگاه همه جهانیان به خاورمیانه است از این آب گل آلود ماهی بگیرند و حرکت های تبلیغاتی انجام داده و اهداف خود را برای بسیج عمومی و همسان سازی حرکت “ضد ملی” و قومی خود با انقلابهای مردمی و ملی در کشورهای مصر و یمن و لیبی و اردن اجرا نمایند. به نوعی تلاش شد حرکت واپسگرایانه و قومی بخش کوچکی از اعراب خوزستان را به مطالبات آزادی خواهانه و دموکراسی محور جهان عرب پیوند بزنند که البته در این راه ناکام ماندند.ذکر چند نمونه :

۱٫این گروه ها در تارنماهای اینترنتی خود از ساخت و سازهای کنونی و شهرک سازی در اهواز اظهار نارضایتی کرده و به طور ضمنی آنرا با شهرک سازی های غیرقانونی اسراییل در زمین های فلسطینی مقایسه میکنند.(۱۱)

۲٫به تقلید از انقلاب مصر روز تظاهرات جمعه ۱۵ آپریل را “روز خشم” نام گزاری کردند.
۳٫آقای بنی طرف در گفتگوی خود با رادیو زمانه (۱۲)  میگوید:
« این تظاهرات و اعتراضات در بین مردم عرب اهواز (البته منظور من اقلیم اهواز است که به جای خوزستان به کار می‌برم)، به یکی دو ماه قبل برمی‌گردد. جوانان عرب روی فیس بوک برای ۱۵ آرویل برنامه‌ریزی کردند که تظاهرات در اهواز و شهرهای تابعه انجام بشود. حمایت‌هایی هم از سوی گروه‌های سیاسی مختلف اهوازی صورت گرفت و فراخوان‌هایی روی اینترنت و کانال‌های ماهواره‌ای قرار گرفت و دعوت‌ها تائید و به شکل وسیعی بر آن تاکید شد».(ج)

این نوع سخن گفتن درباره خوزستان بسیار نادرست و غیر واقعی است چرا که برای مثال در ملاشیه که فقر و فلاکت بیداد می کند تعداد اندکی از جوانان کامپیوتر دارند چه برسد به اینترنت و فیس بوک که بخواهد این راه از تظاهرات باخبر شود، تنها بازوهای تبلیغاتی این گروه ها رسانه هایی همچون العربیه، الجزیره و المستقله هستند که از مدتی پیش تبلیغات رسانه ای خود را آغاز کرده بودند. همچنین نباید از جشن های مذهبی مانند عید فطر و غدیر خم و قربان و… که در واقع سالهاست به جشن های سیاسی برای جدایی خواهان بدل شده اند غافل شد. قیاس حرکتهای مدنی و ملی در مصر با این رخدادهای ضد ملی و قومی قبیله ای شبیه طنز است.

۴٫به تقلید از جنبش های دیگر کشورها و از جمله ایران در فرستادن گزارش های تصویری از مبارزات مردمی برای کانال های ماهواره ای، یک ویدیو ساختگی و دروغین از دخترک عرب هنگام ارائه گزارش به شبکه العربیه پخش شد. این دختر خبر از کشته شدن ۱۵ تن در این ناآرامی ها می دهد. کسی نپرسید چرا حتا یک فیلم ویدیویی از این تظاهرات مسالمت آمیز که به گفته خودشان به خاک و خون کشیده شد، بیرون نیامد. این دخترک که امکانات دیجیتالی و اینترنتی خوبی برای گفتگو با العربیه داشت چرا خود گوشه ای از ناآرامی ها را با دوربین موبایل خود به تصویر نکشید و یا چرا افرادی که به وی چنین ماموریتی را دادند خودشان ویدیویی در اختیار این شبکه ها قرار ندادند؟ این موضوع هم در راستای پروژه مظلوم نمایی انجام شد.

****

مروری بر اقدامات تروریستی جنبش عربی آزادی بخش اهواز

همانگونه که پیشتر اشاره شد این گروه به مشی مسلحانه اعتقاد دارد. به شدت ضد ایران و ضد غیر عرب هستند در حالیکه دیگران را نژاد پرست و فاشیست می داند خود نژادپرست بوده و به شدت روشی فاشیستی دارند. برای نمونه با افتخار ویدیویی از درگیری یک عرب و فارس به گفته خودشان اشغالگر را در تارنمایشان گذاشته اند.(۱۳) + بمب گزاری ها سال ۱۳۸۴ در اهواز نیز از اقدامات خشن این گروه است. این گروه با بیرحمی تمام از این جنایات خود فیلمبرداری کرده و در اینترنت منتشر کردند. برای نمونه این ویدیو (۱۴) بمب گذاری در فرمانداری اهواز است که به شهید شدن بیش از ۱۱ تن و زخمی شدن بیش از ۸۷ تن از هم میهنانمان انجامید. همچنین عملیات(۱۵) بمب گزاری در ساختمان منابع طبیعی اهواز که به دست عوامل خودشان فیلم برداری گردیده است. از دیگر جنایات این گروه بمب گزاری ۲۳ مهر در خیابان نادری در ماه رمضان و در شلوغ ترین زمان ممکن – ساعتی پیش از اذان مغرب – بود که به کشته شدن ۶ نفر و مجروح شدن بیش از ۱۰۰ تن انجامید. اوج پستی و بیرحمی این گروه آنجا بود که ابتدا یک بمب صوتی منفجر شد و هنگامی که مردم در محل جمع شدند بمب اصلی منفجر شد. در بین کشته شدگان و زخمی ها تعدا زیادی عرب نیز وجود داشت! تصاویر این جنایت را از اینجا (۱۶) و اینجا (۱۷)ببینید .

تصاویر پس از انفجار بمب در بانک سامان هم قلب هر ایرانی را از این اقدامات وحشیانه به درد می آورد (۱۸)

این گروه هنوز دست از اقدامات کور و مسلحانه خود برنداشته است برای نمونه ویدیویی که از حمله شبانه به یک پاسگاه نیروی انتظامی در تاریخ ۱۵ دسامبر۲۰۱۰ گرفته شده را در اینترنت قرار داده است را از اینجا (۱۹) ببینید.

این نمونه ای از وحشیگری گروهی است که برای راهپیمایی مسالمت آمیز مردم در روز خشم بیانیه صادر کرده است!

جبهه دموکراتیک خلق عرب و هواداری از اقدامات مسلحانه

“جبهه دموکراتیک مردمی ملت عرب اهواز” در نام خود واژه دموکراتیک و مردمی را یدک می کشد اما هیچ گونه پایبندی به قواعد دموکراتیک و مردمی در حرکت های خود ندارد و عملا در اساسنامه (۲۰)خود شیوه های انقلابی را پیشنهاد کرده و علیرغم اینکه در یک خط از این اساسنامه خود را از انجام شیوه های تروریستی مبرا دانسته اما از عملیات های مسلحانه پشتیبانی میکند و به انتشار خبرهای عملیات ها به صورت فوری پرداخته و در این زمینه اطلاعیه هم صادر می کند. برای نمونه:

۱٫جبهه دموکراتیک خلق عرب ۱۹آذر ۱۳۸۷با افتخار اخبار درگیری های مسلحانه رزمجویان احوازی (۲۱) را در تارنمای خود منتشر می کند.
۲٫در گزارشی خاص به مرکز خبر رسانی جبهه (۲۲) از شهادت ۶ مامور نیروی انتظامی در یک حمله مسلحانه به پاسگاه در تاریخ ۲۶ فروردین۱۳۸۹ خبر می دهد. این حرکت مسالمت آمیز!!! در روز ۱۵ آوریل ۲۰۱۰ یا سالگرد “انتفاضه نیسانیه” انجام پذیرفت.
۳٫در اطلاعیه دیگر جبهه دموکراتیک(۲۳) به تاریخ ۹-۵-۲۰۱۰ برابر ۱۹ اردی بهشت۱۳۸۹از درگیری مسلحانه اعراب با ماموران امنیتی که برای بازداشت یک متهم به در منزلش در زرگان رفته بودند بودند و از منهدم شدن یک خودرو نیروی امنیتی در همین زمینه خبر دادند.
۴٫نمونه دیگر به نقل از تارنمای این گروه گزارش فوری (۲۴)در تاریخ ۵فروردین۱۳۸۹از به شهادت رساندن یک سرگرد و زخمی شدن یک سرباز در شهر شادگان است.
۵٫در آخرین نمونه این گروه ها بر پایه اخباری که در تارنمای خود منتشر کرده اند ادعا دارند انفجار پالایشگاه آبادان بمب گزاری بوده است که از سوی رزمجویان اهوازی انجام گرفته است! این را با ادعای دموکراتیک بودن سنجش نمایید!(۲۵) +

یکی از این گروه های نژاد پرست “دولة عربستان!!” است که شخصی به نام “عادل السویدی” مدیر تارنمای اینترنتی آنان را بر عهده دارد. این گروه نیز اقداماتشان همراه با دروغ گویی و نفرت پراکنی قومی است چند سال پیش اقدام به پخش شب نامه بر علیه جوان میهن پرست ابوالفضل عابدینی کردند که متن آن در تارنمای “عربستان” موجود است و از تارنمای پان ایرانیست خوزستان (۲۶) نیز در دسترس می باشد و البته عابدینی نیز پاسخ (۲۷) این یاوه سرایی را در یک نامه نوشت. در بخش پایانی این شب نامه به لزوم برنامه ریزی و مسلح کردن جوانان عرب اهواز تاکید شده است. این گروه بعدها نمونه این نوشته های پر از دورغ و توهین و تهدید را برای “مجتبا گهستونی”(د)، سخنگوی انجمن دوستداران میراث فرهنگی تاریانای خوزستان، خبرنگار و فعال شناخته شده میراث فرهنگی در خوزستان نوشتند.چندی بعد نیز یکی از دوستان به نام “فرهاد رهبری” دبیر انجمن “بوم آب و آفتاب” از نیروهای ملی خوزستان آماج این حملات قرار گرفت. در آخرین اقدام انان اقدام به انتشار متنی توهین آمیز به دکتر مصطفا بادکوبه ای (۲۸)که هم اکنون در بند است، کرده اند. دور از ذهن نیست در آینده نگارنده این متن نیز مورد توهین و تهدید این جماعت قرار گیرد.

یوسف عزیزی بنی طرف روشنفکر جدایی خواه عرب

نویسنده و روشنفکر عرب ساکن انگلستان که تا چند سال پیش در خوزستان زندگی می کرد. وی از سال ۱۳۵۷به عضویت کانون نویسندگان ایران درآمد و در سال ۲۰۰۹ جایزه “هلمت ـ همت” دیده‌بان حقوق بشر را دریافت نمود بنی طرف دارای گرایشات شدید کمونیستی می باشد و این را به روشنی می توان در سخنرانی سال ۵۸ در رابطه با خودمختاری خوزستان دید. بنی طرف این سخنان را در جمع جوانان طرفدار خلق عرب و پیش از غائله خلق عرب در طول سال های ۵۸ و ۵۹ که از سوی زنده یاد دریادار مدنی سرکوب گردید، ایراد کرده است. ادبیات چپ سوسیالیستی بنی طرف در این سخنرانی جالب توجه است.(۲۹)

بنی طرف تا پیش از خروج از ایران به سادگی دیدگاه های ضد ملی خود را در مجالس گوناگون و نشریات بیان می کرد و یکی از لیدرهای رواج ادبیات تجزیه طلبانه و قومی در خوزستان می باشد در شهریور ۱۳۸۷ به اتهام فعالیت های تجزیه طلبانه به پنج سال حبس محکوم شد(۳۰) + اما سال بعد سر از انگلستان و رسانه بی بی سی در آورد!

وی پس از خروج از ایران میدان حرکت خود را باز تر دید و در جریان ناآرامی فروردین امسال در خوزستان یکی ار فعالترین چهره های عرب بود. در سالهایی حضور وی در ایران بارها گروه های ناسیونالیست بویژه در خوزستان نسبت به سخنان و اقدامات بنی طرف واکنش نشان داده و وی را یکی از فعالین پان عرب می دانستند که همچون موسا سیادت وظیفه تغذیه فکری جماعت جدایی خواه را به عهده دارد . در سالهای کنونی نوشته ها و گفتگوهای بنی طرف در رسانه ها چهره حقیقی و جدایی طلب وی را کاملا آشکار نمود.

بنی طرف تا زمانی که در خوزستان زندگی میکرد پوشش اعراب بومی خوزستان را داشت اما هم اکنون در خارج از کشور با چفیه قرمز که در خوزستان نشان بارز وهابی هاست در برنامه های گوناگون ظاهر می شود.

نکات مهمی که از دیده ها پنهان ماند!

۱٫ تنظیم کنندگان نخستین خبر منتشر شده در تارنمای العربیه به دلیل عجله متوجه نشدند تیتر از کشته شدن ۴ تن خبر می دهد اما در متن خبر کشته شدن دو نفر و خفگی یک نفر بر اثر گاز اشک آور موجود است یعنی جمعا سه نفر!! اگر دوستان گرامی مانند نگارنده به دقت این جریانات را پیگیری کرده باشند دریافته اند که زمان انتشار خبر درگیری در اهواز در روز پنجشنبه ۱۴ آوریل منتشر شد. درباره دلایل این درگیری ها نیز اشاره شد که این درگیری ها به هیچ عنوان “تظاهرات مسالمت آمیز” نبوده بلکه اقدامات خشونت باری بوده که با برخورد نیروهای انتظامی و امنیتی روبرو شد. روز ۲۶ فروردین آنچه که نگارنده دید این بود که تا ساعت ۵ عصر هیچ خبری از شبکه تلویزیونی العربیه و تارنمای آن و دیگر گروه های عرب درباره اهواز منتشر نشد.مشاهدات عینی دوستان ما از مناطق اهواز نیز این را تایید می کرد. به دلیل فضای شدید امنیتی و عدم همراهی مردم تظاهراتی شکل نگرفت و اخبار درگیری های روز قبل به جای “تظاهرات مسالمت آمیز”ی که از سوی حکومت به خشونت کشیده شد، منتشر شده و با تبلیغات در این زمینه و موضع گیری های یوسف عزیزی بنی طرف که با همه توان در این زمینه کوشید، اصل موضوع گم شد. البته تا ۴ روز پس از این جریانات همه چیز آرام بود اما با موضع گیری غلط و نا آگاهانه خانم شیرین عبادی و نوشتن نامه ای در ۲۹ فروردین به کمیسرعالی حقوق بشر سازمان ملل متحد (۳۱) این مسئله که تا آن روز با بی تفاوتی روبرو بود ابعادی جهانی یافت و با لابی های اعراب با “حسیبه حاج صحراوی” مسئول برنامه های سازمان عفو بین الملل در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا بیانیه ای (۳۲) از سوی این سازمان منتشر شد. تا پیش از این بخش آسیایی در مورد ایران بیانیه صادر می کرد. همزمان بنی طرف که جزو بازی گردانان اصلی این جریانات بود با استفاده از نفوذ خود و دوستانش از طریق عبدالکریم لاهیجی (نایب رییس فدراسیون) موفق شد تایید فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر (FIDH) را برای صدور بیانیه بدست آورد به گونه ای که ۳۰ فروردین ماه این فدراسیون همراه با “جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران” (LDDHI) بیانیه ای مشترک(۳۳) صادر کرده و در آن “سرکوب معترضان مسالمت جوی عرب” را محکوم کرد. همزمان با داغ شدن این خبرها العربیه ویدیو دختری را پخش کرد که از کشته شدن ۱۵ تن در درگیری های اهواز خبر می داد.(ح)آنچه از نظرها پنهان ماند این بود که اصولا “معترض مسالمت جویی” در میان نبود و گروه هایی که چنین فراخوانی داده بودند گروه های مسالمت جویی نبوده و نیستند. اما به اعتبار بین المللی خانم عبادی که برنده جایزه صلح نوبل می باشد، بسیاری از افراد، گروه های حقوق بشری و رسانه های بین المللی تحت الشعاع قرار گرفته و اقدام به بازنشر سخنان ایشان و آقای بنی طرف کردند. بایسته است یادآور شوم خانم عبادی و یوسف عزیزی بنی طرف به دلیل عضویت درکانون نویسندگان ایران با یکدیگر آشنایی قدیمی داشتند و خانم عبادی به اعتبار بنی طرف که یکبارجایزه دیده بان حقوق بشر هم گرفته بود چنین نامه ای نوشت و این سخنان را بیان کرد.حرکت خانم عبادی دارای چنان ارزش حیاتی برای جدایی خواهان بود که گوینده تلویزیون روژهلات را ناگزیر به اعتراف نمود که “خانم عبادی جور همه کم کاری ها و بایکوت خبری را در نامه خود به خانم پیلای کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل کشید”.

دقیقه۴:۴۰ این ویدیو(۳۴) را ببینید. کلیاتی از تبلیفات رسانه ای و خبری در این باره را می توان در ویدیو گفتگوی یوسف عزیزی بنی طرف با این شبکه کردی دید که بی شرمانه از عربستان ایران به جای خوزستان نام می برد و در راستای ملت سازی از واژه ملت عرب استفاده می کند. البته پس از موضع گیری نیروهای ملی و ایران دوست و روشن شدن برخی حقایق ایشان به اشتباه خود پی برد و قصد درست کردن آنچه کرده بود را داشت غافل از اینکه جدایی خواهان از این موضع گیری به اندازه کافی سود بردند. خانم عبادی با این سخنان اندک اعتبار خود را نزد محافل سیاسی از دست داد . لزوم روشن بینی و شناخت از چنین مسائل حیاتی ایران را پیش از هر گونه سخن پراکنی برای دیگران نیز بیش از پیش آشکار شد.

۲٫ در خبری که تارنمای العربیه درباره اهواز منتشر کرد به موضع گیری “شیخ جاسم السعیدی” نماینده سلفی پارلمان کویت هم اشاره شده و همین موضوع ارتباط این گروه ها را با برخی کشورهای عربی همسایه مشخص می کند و اینکه این فرد سریعا از کانال های دیگری در جریان اخبار قرار گرفته و موضع گیری نموده است چرا که پیش از خبر العربیه در هیج جا خبری در زمینه ناآرامی اهواز در ۱۴ آوریل منتشر نشده بود بود! البته موضع گیری این فرد از معدود موضع گیری ها بود چرا که دولتمردان دیگر کشور ها دخالت در مسائل داخلی ایران و حمایت از گروه های جدایی خواه که پایگاه مردمی ندارند را بسیار پرهزینه می دانند. در همان زمان بمب گزاری سال ۱۳۸۴ نیز عبداله رمضان زاده سخنگوی دولت خاتمی به خبرنگاران گفت که وزارت اطلاعات در گزارشی که از نا آرامی اخیر در خوزستان تهیه کرده، دخالت گروههای سیاسی داخلی در این نا آرامی را رد کرده است. (۳۵) از آنجا که دفاتر و اعضای شورای مرکزی این گروه های عرب در خارج از کشور می باشد چنین ادعایی چندان بی ربط نمی باشد.

۳٫ در اینجا نیاز است اشاره شود که دربرخی نقاط درگیری های رخ داد که ربطی به این جریانات نداشت اما مورد بهره برداری تبلیغاتی قرار گرفت. در شهرستان شادگان درگیری های مسلحانه قومی رخ داد که علت آن دلیل کشته شدن یکنفر به دلایل ناموسی بود. یک هفته پیش از درگیری ۱۴ مارس (۲۵فروردین) در شلنگ آباد به دلیل قتل ناموسی درگیری عشیره ای رخ داد که یکی از طرفین دعوا درب ۳ خانه را کنده و آنها را آتش زدند. بقایای این آتش سوزی ها هنوز پابرجاست. در منبع آب (منطقه ی محروم بختیاری نشین) در همان زمان بین دو طایفه بختیاری درگیری های شدید خیابانی شکل گرفت. بازهم در همان زمان در اندیمشک درگیری شدید بین دو طایفه لُر “سَگوند” و “میر علای” ایجاد شده بود.

۴٫ جبهه دموکراتیک با ذکر مواردی که در بالا بیان شد روشی دموکراتیک نداشته و پایبند به قواعد دموکراسی نیست.سخنان نفرت انگیز و قوم گرایانه انان عامل تحریک بسیاری از جوانان عرب می گردد. “علی عفراوی” از بمب گزاران اعدامی در اعترافاتش (۳۶) که از سیمای استانی خوزستان پخش شد، ارتباط با سیدطاهر آل نعمه در کانادا، سیدموسوی در حزب النهضه و محمود احمد مشهور به ابوبشار رئیس جبهه دموکراتیک خلق عرب در انگلیس را عامل تحریک به انجام این جنایات تروریستی دانست و گفت : صحبت های این افراد تأثیرات شدیدی بر تفکرات من گذاشت، مخصوصا حرفهای سید طاهر که احساسات قومی مرا به شدت تحریک می کرد، او مرا تشویق و ترغیب به ایجاد ناامنی در خوزستان می کرد. هر چند درستی این اعترافات به طور کامل مورد تایید نبوده و از سوی گروه های مدعی، خلاف واقع عنوان می شود اما در ترسیم فضای کلی بدون تاثر نیست و همه آن خالی از حقیقت نمی باشد

محمود احمد معروف به ابوبشار مسوول جبهه دموکراتیک خلق عرب در انگلستان

۵٫ آنچنان که در نوشته های سران این گروه ها آشکار است هیچ دلبستگی به ایران دیده نمی شود و به شدت هوادار جدایی از ایران هستند و خوزستان و بوشهر و هرمزگان را کشوری جدا با نام “اقلیم اهواز”، “الحواز” یا “عربستان” خوانده و آنرا بخشی از جهان عرب می دانند. یوسف عزیزی بنی طرف اذعان دارد که حرکت های کنونی در اهواز تحت تاثیر مبارزات مردم عرب از دوره جمال عبدالناصر در مصر تا عبدالکریم قاسم در عراق و سایر تحولات جهان عرب است!!(۳۷)  البته منظور ایشان دیدگاه های خود و دیگر روشنفکران عرب وابسته و خودفروخته در تاثیر پذیری از پان عربیسم است چرا که مردم عرب ساکن خوزستان چنین رویکردی ندارند.

۶٫ این گروه بر خلاف دیگر گروه ها که از فدرالیسم دم می زنند از دلایل امکان ناپذیر بودن فدرالیسم در ایران سخن می گویند(۳۸) و به اعتقاد دارند جدایی کامل از ایران راه چاره است. به همین دلیل به گونه ای ناشیانه تلاش دارند حرکت های جدایی طلبانه و مسلحانه خود را در راستای جنبش های کنونی جهان عرب جا بزنند.

۷٫ در همان زمان درگیری ها چند قطعه فیلم از شبکه العربیه پخش شد که به دروغ تظاهرات مردم در روز خشم ۲۶ فروردین ۱۳۹۰ عنوان شد در حالیکه این ویدیوها مربوط به سال ۱۳۸۴ می باشد و کسانی مانند نگارنده که آنها را همان زمان دیده می تواند این دورغ العربیه را دریابد. یک نکته جالب این است که برای نمونه دریکی از این ویدیوها (۳۹)روزنامه “همسایه ها” در دست شعاردهنده عرب است در حالیکه این روزنامه در سال ۱۳۸۵ به دلیل رواج ادبیات جدایی خواهانه لغو امتیاز شد! عکس زیر هم تنها عکسی است که همراه با گزارشات اهواز در تارنماهای گوناگون منتشر شد و مربوط به راهپیمایی سال ۸۴ در شلنگ آباد می باشد.

تظاهرات فروردین ۱۳۸۴ در شلنگ آباد که به دروغ عنوان عکسی از تظاهرات ۱۳۹۰ ا منتشر شد!

نشانی فایل تصویری

۸٫ از چندین سال پیش در خوزستان گروه های وهابی با حمایت مالی گسترده عربستان سعودی در خوزستان در حال فعالیت هایی زیادی هستند. این گروههای سازمان یافته با تبلیغات در روستاهای عرب نشین خوزستان و خرج پولهای فراوان تلاش در کشاندن مردم فرو دست و طبقات پایین جامعه به سوی مذهب تسنن دارند. این گروه های تبیلغاتی عرب اعتقاد دارند نژاد و زبان اعراب خوزستان با ایرانیان فرق دارد و تنها دین اسلام و مذهب تشیع است که باعث پیوند با ایرانیان گشته است (البته باید زندگی مشترک هزار و اندی سال را نیز در شمار آورد) و با تغییر مذهب این رشته پیوند هم گسسته می گردد و شریان حیاتی مذهب تشیع که پل مستحکم پیوند مردم عرب با غیر عرب های خوزستان است بریده شده و راه برای تبلیغات فکری در راستای هویت سازی و ملت سازی و جدا سازی این بخش از سرزمین در آینده هموار می شود. وهابی ها که از تندروترین گروه های سنی مذهب می باشد دشمنی بسیار شدیدی با شیعیان دارند و اعتقاد دارند با کشتن شیعیان به بهشت می روند. اگر نام “جمعیت اهل سنت اهواز” در زیر بیانیه روز خشم آمده است برای استفاده تبلیغاتی است که نشان داده شود در خوزستان جمعیت اهل سنت هم وجود دارد. نام جمعیت اهل سنت در این بیانیه، افرادی مانند شیرین عبادی را به اشتباه انداخت و ایشان در بیانیه حمایتی خود از اکثریت سنی خوزستان نام برد! جالبتر اینکه “اکثریت سنی” و همچنین “عرب زبان” نامیدن اعراب از سوی خانم عبادی به شدت باعث ناراحتی پان عرب ها شد و در مواردی مانند مقاله “دشواری عرب بودن” نوشته یوسف عزیزی بنی طرف(۴۰) و نوشته ای از علی الاهوازی که در تارنمای جبهه دموکراتیک منتشر شده بود از این موارد اظهار نارضایتی شدید شده بود!!

فرجام سخن:

ماهیت ناآرامی های قومی خوزستان که از برون مرز خط دهی می شوند بسیار متفاوت با دگرگونی جهان عرب می باشد و با آنچه از گروه های عرب نشان داده شد چیزی جز اندیشه تجزیه خوزستان نیست به همین دلیل برخورد مردم ایران و گروه های سیاسی به گونه ای همگانی و گروه های ملی به گونه ای ویژه با این جریانات کاملا متفاوت بود و با بی اعتنایی و حتی اعتراض روبرو شد. این ناآرامی ها به هیچ روی تظاهرات مسالمت آمیز نبوده به همین دلیل هم با خشونت سرکوب گردید. چگونه است سال گذشته به مناسبت سالگرد۲۶ فروردین اقدام به حمله مسلحانه به یک پاسگاه میکنند و ۶ مامور را به شهادت می رسانند اما حرکت آنها در امسال تظاهرات مسالمت آمیز خوانده می شود؟!! (۴۱) آیا این اقدامات جز فریب افکار عمومی ایران و جهان و گروه های مدافع حقوق بشر می باشد؟ یکی از این گروه های جدایی خواه انفجار پالایشگاه آبادان(۴۲) در هفته گذشته را به عهده گرفته است! نیازی به توضیح نیست که دولت و حکومت هر کشور بر پایه قوانین داخلی و بین المللی با تجزیه طلب و گروه های مسلح چه برخوردی خواهد داشت. حساب گروه ها و افراد بمب گذار و قاتلان ملت ایران و همچنین رهبران این جریانهای فکری را باید به کناری نهاد.

نگارنده اعتقادی به برخورد خشونت آمیز با “اندیشه” جدایی خواهانه ندارم بلکه راه چاره را در ریشه یابی دلایل گسترش این اندیشه می بیند چرا که برخورد خشونت آمیز خشونت می زاید و این دور تسلسل همچنان ادامه خواهد یافت. باید حساب گروه های مسالمت جوی عرب که در پی احقاق حقوق اولیه خود و حقوق صنفی و کاری و سیاسی خود از راه های مسالمت آمیز و در کنار دیگر اقوام ملت ایران در چارچوب حفظ منافع ملی هستند، جداکرد اما هنگامی که این افراد دست به اسلحه یا اقدام خشونت آمیز بزنند اقدامات هر حکومتی در برابر آنها از دیدگاه دیگر مردمان آن سرزمین مشروع جلوه می کند و از این جاست که جناب بنی طرف از عدم همراهی ملت ایران در محکوم نمودن سرکوب عرب ها اظهار شگفتی می کند.(۴۳) این گروه ها کماکان اقدامات مسلحانه انجام داده یا آنرا تایید می کنند. طبیعی است هنگامی که بیانیه از سوی گروه هایی با چنین پیشینه و عملکردی صادر می شود برخود با آن چگونه خواهد بود. افزون بر این تاکید می شود تظاهراتی در تاریخ ۲۶ فرودین شکل نگرفت و آنچه بود درگیری های مسلحانه و نا آرامی ها منطقه ای بود. وجود چنین گروه هایی در خوزستان بزرگترین عامل از هم گسستن پیوند و اتحاد مردم عرب و غیر عرب در خوزستان و نگاه بدبینانه دیگر اقوام به اعراب می باشد، موضوعی که در سالهای اخیر به شدت افزایش یافته است. به اعرابی که امتحان میهن پرستی خود را در ۸ سال دفاع مقدس به بهترین شکل پس دادند امروز به دیده دیگری نگریسته می شود و با این گونه حرکات خشونت طلبانه گروه های نژاد پرست عرب تلاش می شود آن خاطره مشترک ایستادگی مردم خوزستان کمرنگ شود. گروه های اینچنین تلاش دارند سابقه زندگی مشترک و مسالمت آمیز چند صد ساله اعراب خوزستان با مردم بومی اینجا را از ذهن مردم بزدایند و به جای آن کینه و نفرت و دشمی را بکارند. در ۸ سال دولت اصلاحات به یمن مطبوعات آزاد و جامعه مدنی نوپا، اعراب خوزستان می توانستند در فضای دموکراتیک به طرح مطالبات و خواست های خود بپردازند اما نشریاتی مانند همسایه ها، الحدیث، الوفاق، اهواز، صوت الشعب و… به تریبونی برای نفرت پراکنی قومی و اندیشه های مسموم پان عربیسم و سخنان تحریک کننده این جریانات بدل شد. همان زمان نیروهای ملی در خوزستان به شدت نسبت به عواقب این تحرکات هشدار می دادند؛ آن نشریات در سالهای پایانی دولت اصلاحات همگی توقیف شدند اما نتیجه آن تحریک احساسات جوانان محروم عرب را در بمب گذاری های اهواز در سال ۱۳۸۴ دیدیم. وجود چنین اندیشه هایی که در زمان محمد خاتمی به مطبوعات راه یافته بودند در سالهای بعد نیز ادامه داشت و برای نمونه نوشته ای بسیار توهین آمیز به نام “زن در اجتماع ایران باستان و معاصر” (۴۴)از موسا سیادت(و)یکی از چهره های پان عرب که در تیرماه ۱۳۸۶در روزنامه عصر کارون چاپ شد، باعث جنجالی در مطبوعات استان خوزستان گردید. یکماه بعد موسا سیادت و یوسف عزیزی بنی طرف مورد تقدیر نماینده اهواز در مجلس قرار گرفتند!(۴۵)

اگر اعراب خوزستان و دیگر اقوام ایران پیگیری حقوق ملی و نه قومی را در چارچوب حفظ تمامیت سرزمینی ایران و همراه با ملت ایران بدانند همه جریانهای سیاسی غیر وابسته و میهنی را نیز در کنار خود خواهند داشت اما زمانی که ساز جدایی به صدا در آید آنگاه برای دفاع از این سرزمین هرکاری که با دشمن متجاوز می شود با آن ها نیز خواهد شد.

این گروه ها مدعی هستند که از سال ۱۳۰۴ و آغاز پادشاهی رضا شاه و این سرزمین که عربستان می نامندش به دست فارس ها اشغال و باید آنرا آزاد ساخت. گروه های های جدایی خواه و مدعی به نمایندگی اعراب خوزستان اعتقاد دارند حق و حقوق اعراب در خوزستان بیش از گروه های دیگر پایمال شده است شود اما آیا تنها حق و حقوق اعراب در این سالها زیر پا گذاشته است و یا بی عدالتی فاحش موجود در خوزستان برای همه گروه ها و اقوام ساکن در این سرزمین است؟ کدام گروه از اقوام و تیره های ایرانی از این بی عدالتی ها در امان مانده است؟ سهم گرد و غبار یک بختیاری یا دزفولی با یک عرب خوزستانی یکی است، سهم همان بختیاری و همشهری عربش از گرمای طاقت فرسای این سرزمین یکی است، سهم او و برادر و خواهر عربش از امکانات محدود تفریحی این استان یکی است، سهم همه ما از کارون رو به مرگ یکی است. همه از اینکه روی سرزمینی از نفت و گاز گام برمی داریم اما چیزی از مواهب آن به ما نمی رسد ناراضی و معترض هستیم اما راه چاره را در بیرون از ایران و دل کندن از آن نباید دید. هم درد و هم درمان همینجاست.

توان دور از وطن فریادها کرد *** به هر جمعی به پا شور و نوا کرد

به غربت نغمه سردادن هنر نیست *** وطن را در وطن باید صدا کرد

پاینده ایران

میلاددهقان – شامگاه ۱۳ خرداد ۱۳۹۰

رامهرمز – خوزستان

پی نوشت:

الف: “طاهر مزرعه” معروف به ابونظال برادر صالح ابوشریف دبیر جبهه دموکراتیک خلق عرب است که هم اکنون در بند امنیتی زندان کارون اهواز مشغول گذران دوران محکومیت خود است. جمهوری اسلامی با یاری دستگاه اطلاعاتی سوریه ایشان را در آنجا بازداشت کرده و به ایران آورده اند. شنبه ۳۰ آوریل۲۰۰۵ تارنمای بی بی سی فارسی از بازداشت هر پنج عضو شورای مرکزی این گروه توسط دستگاه امنیت سوریه خبر داد(۴۶) اما چند روز بعد خبر آزادی هر پنج تن را گزارش نمود!!(۴۷)

ب: منطقه “مَلاّشیه” از مناطق بسیار محروم عرب نشین حاشیه اهواز است که فقر و کثافت و جرم و جنایت در آنجا بیداد میکند. شغل مردم این منطقه، قاچاق مواد مخدر ،قاچاق اسلحه مواد فروشی ، روسپیگری، دزدی مسلحانه است. مردم منطقه ملاشیه اغلب مسلح هستند و به همین دلیل کسانی که در اهواز زندگی می کنند آگاه هستند درگیری های مسلحانه قومی و درگیری با نیروهای انتظامی در این منطقه امری عادی است. علیرغم کوشش های بسیار زیاد نیروهای مرزی به دلیل قاچاق اسلحه از مرز عراق و وجود قاچاقچیان بسیار در این منطقه هر فرد می تواند با ۱۰۰ هزار تومان اسلحه گرم تهیه کنید.

ج: رادیو زمانه که با بودجه دولت هلند اداره می شود و شخصی به نام محسن کاکارش در پوشش اخبار خوزستان و گفتگوهایی که با یوسف عزیزی بنی طرف داشت در حمایت از جدایی خواهان عرب سنگ تمام گذاشت و از معدود رسانه هایی بود که از همان ابتدا با پوشش خبری نا آرامی خوزستان پرداخت. درباره رویه ضد ایرانی این رادیو پیشنهاد می شوداین نوشته (۴۸) در تارنمای فردا را بخوانید.

د: مجتبا گهستونی از جوانانی ملی خوزستان بود که در زمینه پرونده قطار شهری و برخورد حفاری ها به محوطه باستانی هرمز ارشیر کوشش بسیاری نمود تا این حفاری ها متوقف و محوطه کاوش شود. با کاوش و بررسی در بقایای این شهر باستانی که نزدیک میدان چهار شیر اهواز است تاریخ پرشکوه ایران باستان این سرزمین آشکار شده و تاریخ سازی های دروغین درباره ماهیت عربی اهواز و خوزستان به شدت مخدوش می شد.یکی از دلایل اصلی خشم پان عرب ها از اینجا ناشی می شد.

ح: درباره ویدیوی دخترک عرب که از راه اسکایپ به العربیه گزارش داده کشته شده ها را داده است بیان چند مورد بایسته است: برای من خوزستانی داستان از این غیر واقعی تر وجود ندارد که یک دخترک عرب که عنوان فعال حقوق بشر نیز به وی داده اند! از یک منطقه محروم عرب نشین پس از پایان “روز خشم” و برگشت از تظاهرات در حالی که در برابر دوربین قرار گرفته و پشت سرش پرچم خلق عرب قرار دارد از راه اسکایپ گزارشی از کشته شدگان ناآرامی ها اهواز را به العربیه هم بدهد!!!….اصلا امکان پذیر نیست در شهرستان های عرب نشینی مانند حمیدیه و شادگان و مناطقی مانند شلنگ آباد و ملاشیه به دلیل تعصبات قومی قبیله ای به سادگی به یک دختر آنهم در روزی که احتمال هر نوع درگیری مسلحانه وجود دارد اجازه خروج از خانه داده شود! در این مناطق به دلیل فقر مردم و محرومیت، کامپیوتر به سختی یافت میشود و وجود اینترنت پرسرعت و این امکانات غیرواقعی است. پوشاندن صورت نیز الغای وجود این دختر در ایران است! اگر این داستان را در کشوری مانند سوئد یا کانادا تصور کنید همه چیز بسیار باور پذیر است! در اینجاست که با اطمینان می توان گفت که این ویدیو از خارج از ایران روی اینترنت گذاشته شده است. بعدها هم خبرهایی دروغ از کشته شدن این دختر زیر شکنجه نیروهای امنیتی پخش شد و برخی نیز از فرار این دختر به بحرین خبر دادند. یک ویدیو ساختگی و دروغین و ارایه یک داستان دروغ با دورغ های بزرگ دیگر ادامه یافت!

و: موسی سیادت دبیر بازنشسته آموزش وپرورش متولد۱۳۲۱ در سوسنگرد می باشد. وی دارای لیسانس جغرافیا است و شوربختانه یکی از اعضای مؤسسه ی بنیاد خوزستان شناسی می باشد! از کارهای وی می توان تالیف کتاب “تاریخ جغرافیای عرب خوزستان” در سال ۱۳۷۴ و تالیف کتاب«تاریخ خوزستان از دوره افشاریه تا دوران معاصر» در دو جلد در سال۱۳۷۹ و مقالات در نشریات و روزنامه های خوزستان را نام برد. با واکنش خوب نیروهای ناسیونالیست  و چاپ مقالات متعدد(۴۹) در روزنامه های خوزستان در پاسخ به این نوشته موسا سیادت مجبور به عذر خواهی شد.

بن مایه :

http://www.webneveshteha.com/media.asp?id=1101936521

http://www.webneveshteha.com/media.asp?id=113563926

http://sharifnews.ir/?4773

http://www.marefa.org/

www.alahwaz.org

http://www.alahwaz.org/index.php?option=com_content&view=article&id=3599:2011-05-25-23-43-08&catid=30:2010-11-06-17-24-25&Itemid=152

http://www.alarabiya.net/articles/2011/04/14/145420.html

http://news.gooya.com/politics/archives/2011/04/120762.php

http://www.iribnews.ir/Printable.aspx?news_num=281063

10. http://www.alahwaz.eu/Etelaeyie.4.10.html

11. http://www.freeahwaz.com/Articles.Page.1.ahwaz.html

12. http://www.radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/04/16/3280

13. http://www.youtube.com/watch?v=pQ6uYb9AOO8&feature=player_embedded

14. http://www.youtube.com/watch?v=Ap6Kpe1_fB4&feature=related

15. http://www.youtube.com/watch?v=82vB5q5zpqY&feature=related

16. http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=241708

17. http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=241711

18. http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=281685

http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=281742

http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=281752

http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=281759

http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=281862

19. http://www.youtube.com/watch?v=ismIiZF1PEs&feature=player_embedded

20. http://www.alahwaz.eu/barnameh%20seyasi.htm

21. http://www.alahwaz.eu/Farsi.gozaresh.html

22. http://www.freeahwaz.com/Ahwaz.news.report.2.html

23. http://www.freeahwaz.com/Ahwaz.Reports.4.html

24. http://www.alahwaz.eu/Farsi.gozaresh.az.ahwaz.26.3.10.html

25. http://www.alahwazvoice.com/news/local-news/328-2011-05-25-18-25-18.html

26. http://pan-iranist.net/1387/05/08/220/

27. http://pan-iranist.net/1387/05/16/224/

28. http://www.al-ahwaz.com/persian/2010/general_articles/3-4-2001-1-article.html

29. http://sharifnews.ir/?5326

30. http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2009/03/090406_minorities_1387.shtml

31. http://www.iran-emrooz.net/index.php?/news2/28131

32. http://radiokoocheh.com/article/101647

33. http://www.fidh.org/Stop-discrimination-against-and-suppression-of?var_mode=calcul

34. http://www.youtube.com/watch?v=E3meYJU43ao

35. http:/www.bbc.co.uk/persian/iran/story/2005/05/050503_mf_khuzestan.shtml

36. http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=297554

37. http://www.radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/04/16/3280

38. http://www.alahwaz.eu/dalayel%20reza%20washahi.htm

39. http://www.paniranist.info/wp-content/uploads/2011/06/khalghe-arab_ahvaz.wmv

40. http://www.shahrvand.com/?p=13964

41. http://www.freeahwaz.com/Ahwaz.news.report.2.html

42. http://www.alahwazvoice.com/news/local-news/328-2011-05-25-18-25-18.html

43. http://www.cheshmandaz.org

44. http://alahwazpic.blogspot.com/2007/11/blog-post_23.html

45. http://pan-iranist.net/1386/05/24/39/

46. http://www.bbc.co.uk/persian/iran/story/2005/04/050430_aa_detainees.shtml

47. http://www.bbc.co.uk/persian/iran/story/2005/05/050505_mf_arabdetainees.shtml

48. http://farda.us/%d8%b1%d8%a7%d8%af%db%8c%d9%88-%d8%b2%d9%85%d8%a7%d9%86%d9%87.html/

49. http://farzandanzagros.blogfa.com/post-30.aspx

http://saddastan.blogfa.com/post-32.aspx

http://pan-iranist.net/1386/04/17/25

http://www.bakhtiran2.blogfa.com/post-1.aspx

]]> http://www.paniranist.info/%d8%ad%d9%82%d8%a7%db%8c%d9%82%db%8c-%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d9%86%d8%a7-%d8%a2%d8%b1%d8%a7%d9%85%db%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%ae%d9%88%d8%b2%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86.htm/feed/ 6 در فروردین ماه امسال -۱۳۹۰ – بیانیه ای از سوی چند گروه جدایی خواه (تجزیه طلب) عرب صادر شد و در آن مردم عرب خوزستان را به تظاهرات در روز ۱۵آوریل -۲۶ فروردین- دعودت نمودند. پس از آن اخبار ضد و نقیضی از سوی منابعی همچون العربیه، الجزیره، رادیو زمانه و دیگر رسانه ها و اشخاصی ماندد یوسف عزیزی بنی طرف و شیرین عبادی درباره دامنه ی این درگیری ها و تعداد کشته و زخمی شده ها منتشر شد که در این نوشته قصد بررسی دقیق تر این جریانات را داریم. همچنین به بررسی کوتاهی از ماهیت و عملکرد این گروه های جدایی خواه خواهیم پرداخت. پرچمی که گروه های خلق عرب برای خوزستان برگزیده اند!!! آغاز ماجرا در سال اواخر سال ۱۳۸۳ و اوایل ۱۳۸۴ نامه ای منسوب به محمدعلی ابطحی، رییس دفتر وقت رییس جمهور ایران در اینترنت منتشر شد. محمد علی ابطحی معاون محمد خاتمی نامه ای برای وی نوشته و طرحی را برای تغییر ساختار جمعیتی خوزستان پیشنهاد کرده بود که طی آن اعراب به مناطق دیگر ایران کوچ داده شوند. این نامه که بر کاغذ سر برگدار دفتر رئیس جمهور نوشته شده، دارای مهر “خیلی محرمانه” است، امضای آقای ابطحی بر پای آن به چشم می خورد و در حاشیه نامه پاراف و امضای دو مسئول دیگر نیز وجود داشت که خوانا نبوند، بهانه ای شد که به موجب آن اعراب جدایی خواه خوزستان با تحریک عوامل خارج از کشور به خیابان ها بیایند و درگیری هایی بین آنها و نیروهای انتظامی و امنیتی ایجاد شود.(۱) معاون اجتماعی و ارشاد فرماندهی انتظامی خوزستان سرهنگ پاسدار حسن اسد مسجدی درباره‌ی این حوادث به ایسنا گفت: در پی پخش اطلاعیه‌ای کذب منسوب به آقای ابطحی، رییس سابق دفتر رییس‌جمهوری در بین برادران عرب زبان شهرستان اهواز، ناآرامی و تجمعاتی در برخی از مناطق از جمله کوی علوی، سه راه خرمشهر و ملاشیه صورت گرفت که برابر اعلام فرماندهی انتظامی شهرستان اهواز به دنبال این ناآرامی‌ها خسارتی نیز به برخی از اماکن دولتی از جمله تعدادی شعبات بانک‌های منطقه وارد آمده است. همچنین در شهر حمیدیه نیز شیشه‌های برخی از بانک‌ها شکسته شده و ساختمان دادگستری هم دچار حریق شده است . (۲) عبدالله رمضان‌زاده سخنگوی دولت خاتمی ، در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا درباره‌ی وجود نامه‌ای که در آن به قومیت‌های ایرانی توهین شده و به بروز برخی از ناآرامی‌ها در شهر اهواز منجر شده است، اظهار داشت: با توجه به پیگیری‌های دفتر رییس‌جمهور و بازرسی ویژه‌ی رییس‌جمهور مشخص شد که شماره‌ی این نامه جعلی است و به هیچ وجه سابقه‌ای از این نامه در نهاد ریاست‌جمهوری وجود ندارد. سیدمحمد علی ابطحی نیز با جعلی‌خواندن نامه‌ی منتسب به [...] در فروردین ماه امسال -۱۳۹۰ – بیانیه ای از سوی چند گروه جدایی خواه (تجزیه طلب) عرب صادر شد و در آن مردم عرب خوزستان را به تظاهرات در روز [...] جدایی بحرین و نقش حزب پان ایرانیست : خدمت یا خیانت؟ http://www.paniranist.info/%d8%ac%d8%af%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%a8%d8%ad%d8%b1%db%8c%d9%86-%d9%88-%d9%86%d9%82%d8%b4-%d8%ad%d8%b2%d8%a8-%d9%be%d8%a7%d9%86-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c%d8%b3%d8%aa-%d8%ae%d8%af%d9%85.htm/ http://www.paniranist.info/%d8%ac%d8%af%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%a8%d8%ad%d8%b1%db%8c%d9%86-%d9%88-%d9%86%d9%82%d8%b4-%d8%ad%d8%b2%d8%a8-%d9%be%d8%a7%d9%86-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c%d8%b3%d8%aa-%d8%ae%d8%af%d9%85.htm/#comments Sat, 21 May 2011 17:46:37 +0000 javanan http://www.paniranist.info/?p=1347 حزب پان ایرانیست و جریان جدایی بحرین: خدمت یا خیانت؟

پژوهشی از: میلاد دهقان milad.de@gmail.com

موضوع جدایی بحرین از ایران در سال ۱۳۴۹ آخرین بخش غم انگیز از تاریخ تجزیه ایران زمین از ۲۰۰ سال پیش تا کنون است. آن دوره در فضای سیاسی کشور موافقان و مخالفانی در این باره وجود داشت؛ البته مخالفین جدایی بحرین در بین سیاسیون بسیار اندک و بیشتر به افراد حزب پان ایرانیست محدود بود. حزب پان ایرانیست در دوره ۲۲ مجلس شورای ملی دارای ۵ نماینده بود و مخالفت آنها در این باره از سوی برخی افراد در سالیان گذشته مورد تشکیک واقع شده است که مهمترین آنها کتاب “پنجاه سال تاریخ با پان ایرانیستها” نوشته دکتر ناصر انقطاع می باشد. این کتاب در واقع سرچشمه بیشتر سخنانی است که پیرامون مخالفت گروه پارلمانی پان ایرانیست و لیدر آن محسن پزشکپور با جدایی بحرین و استیضاح دولت امیر عباس هویدا بیان می شود. این نوشته به پژوهش و بررسی این رخداد مهم تاریخ معاصر ایران می پردازد.

در سال ۱۳۴۹ دولت هویدا “گزارشی” را مبنی بر جدایی مجموعه جزایر بحرین از ایران به مجلس شورای ملی آورد که مورد مخالفت شدید گروه پارلمانی حزب پان ایرانیست قرار گرفت. در همین راستا زنده یاد محسن پزشکپور رهبر حزب پان ایرانیست در مخالفت با این گزارش، سخنرانی معروفی را در مجلس بیان کرد و دولت هویدا را برای آنچه خیانت می نامید استیضاح کرد. آقای انقطاع در کتاب خود نوشته است که این سخنرانی نمایشی بوده و از سوی دولت دیکته شده بود. (۱) وی به نوشته ایرج پزشکزاد که زیر عنوان “درباره‌ی شاه و من” تابستان سال ۱۳۷۱ در هفته نامه نیمروز چاپ لندن منتشر شده بود استناد کرده است. (۲)

در این جستار تلاش می شود بر پایه اسناد و مدارک حزب پان ایرانیست و همچنین اسناد ساواک، که در سه کتاب منتشر شده در ایران با موضوع حزب پان ایرانیست(۳) موجود است، به بررسی موضوعات زیر پرداخته شود.

کوشش ها و موضع گیری های حزب پان ایرانیست درباره بحرین از آغاز پایه گذاری تا زمان جدایی آن چه بود؟ آیا موضع گیری های حزب پان ایرانیست و شخص محسن پزشکپور در مجلس هنگام مخالفت با جدایی بحرین نمایشی بود؟ چه کسی متن سخنرانی معروف محسن پزشکپور در مجلس دوره ۲۲شورای ملی سال ۱۳۴۹ در مخالفت با جدایی بحرین و استیضاح دولت هویدا را نوشت؟ وضعیت حزب پان ایرانیست پس از مخالفت با جدایی بحرین چگونه بود؟ دیدگاه امروز  حزب پان ایرانیست درباره بحرین چیست؟

 

*****

روایت ناصر انقطاع به نقل از ایرج پزشکزاد :

نطق محسن پزشکپور ؛ استیضاح دولت هویدا و جریان جدایی بحرین

آقای انقطاع این روایت را به طور مبسوط در کتاب خود چنین آورده است:

« باری، برنامه ریزان پشت پرده تصمیم گرفتند بهمان گونه که گفته شد عمل کنند و هنگامی که گزارش دولت به مجلس داده شد، یکی از نمایندگان مجلس دولت را استیضاح کند. برای این کار “محسن پزشکپور” را که آنزمان از خرمشهر به مجلس فرستاده شده بود برگزیدند. زیرا در ظاهر آنکس که هوادار “ایرانِ بزرگ” بود و خود را پان ایرانیست می نامید، باید به چنین کاری دست بزند که طبیعی‌تر جلوه می‌کرد. منتها گفتند چون او پیوسته مست است، و اگر بگوییم که خودش نطق استیضاحیه اش را بنویسد چه بسا که در زیر تاثیر الکل، پرت و پلاهایی گوید که با برنامه ریزی های ما جور در نیاید و کار را خراب کند. بر این پایه بر آن شدند که نطق وی را بنویسند و بدستش بدهند. در آن روزها “محمود اسفندیاری” معاون اطلاعات و مطبوعات وزارت خارجه بود و دستور داد زیر نظر کارشناسانی که در جریان بودند(مانند رضا قاسمی معاون اداره نهم) نطق مذکور تهیه شود و بگونه ای ظاهراً با جدایی بحرین مخالفت و دولت را استیضاح کند. » (۴)

“محمود اسفندیاری” از “ایرج پزشک زاد” که دیپلمات و در آن زمان رییس اداره پنجم وزارت امور خارجه بود، در یک زمینه کاری (بی ارتباط با بحرین) درخواست می کند مطلبی را به صورت نامه بنویسد و پزشکزاد  آن نامه را پس از وقت اداری به وزارتخانه که در آن هنگام تعطیل بود می برد و اسفندیاری را در اتاق خود نمی بیند؛ با پرس و جو او را به یکی از اتاق های وزارتخانه راهنمایی می کنند. مستخدم او را به اتاق راه نمی دهد و به اسفندیاری میگوید که آقای پزشکزاد نامه را آورده اند.

«اسفندیاری لای در اتاق کمیسیون کذایی را باز می کند و بدانگونه که به پزشکزاد بفهماند نمی تواند بدورن برود، و از همان لای در، نامه را می گیرد و می گوید: بسیار خوب. بسیار خوب. شما بروید. فردا با هم صحبت میکنیم. ولی در همان زمان اندک، حس کنجکاوی  و روزنامه نگاری ایرج پزشکزاد کار خود را میکند، و از همان لای در نگاهی به درون می اندازد، و دو – سه تن از کسانی را که توی اتاق سرگرم گفتگو بودند، می بیند که یکی از آنها خسرو افشار، دیگری محسن پزشکپور، و سومی رضا قاسمی و یکی دو تن دیگر بودند که داشتند متنی را می خواندند. همچنین خود محمود اسفندیاری که رییس آن کمیسیون بود. ایرج پزشکزاد می گوید: من همان زمان پی بردم که کمیسیون مربوط به مسئله بحرین است.»(۵) کتاب “پنجاه سال تاریخ با پان ایرانیست ها” به صورت پیاپی در هفته نامه “ایرانشهر” چاپ می شد که بخش مربوط به مشاهدات ایرج پزشکزاد پیرامون نطق پزشکپور در شماره ۶۳ این هفته نامه نیز چاپ شده است.(۶)

به گفته دکتر هوشنگ طالع:

«باید از جناب آقای ایرج پزشکزاد  پرسیده شود که ابعاد آن “در” چه‌قدر بود که از ” لای ” آن در حالی که شخصی هم در میان حایل بود، ایشان توانسته بودند پنج نفر را ببینند؟! راستی ” در” چنان عظیم بود که از “لای” آن ، امکان دیدن پنج نفر وجود داشت و یا این که نقل ” گالیور” بود در سفر به سرزمین آدم کوچولوها؟!» (۷)

دکنر انقطاع در ادامه می گوید:

«در این وزارتخانه اداره ای بود بنام “اداره نشریات” که بدستور اردشیر زاهدی قرار شده بود نشریه یا بولتنی (ماهانه یا دو هفتگی) اخبار وزارت خارجه و خبرها و رویدادهای مهم را چاپ و برای آگاهی کارکنان و یا مردم پخش کنند. ایرج پزشکزاد نیز به دلیل پیشینه کارهای روزنامه و انتشارات مسئول یا یکی از مسئولان تنظیم و چاپ نشریه یاد شده بود.»(۸)

در ادامه این بخش از کتاب از قول ایرج پزشکزاد آمده است:

«روزی که قرار بود پزشکپور در مجلس سخنرانی و دولت را استیضاح کند، درست روز انتشار این نشریه نیز بود و ما ناگزیر بودیم تا یکشب پیش از انتشار همه مطالب را به چاپخانه بفرستیم. و مانده بودیم معطل که چه کنیم؟ زیرا متن سخنرانی را پیش از اینکه در مجلس خوانده شود، به اداره نشریات فرستاده بودند و آن را در دست داشتیم. ولی آیا می شد که در همان هنگامی که او در مجلس است، ولی هنوز نطق را نخوانده ما نشریه را چاپ شده برای همه جا بفرستیم و نطق پزشکپور هم در آن باشد؟! اگر اینکار را بکنیم مشت برنامه ریزان باز می شود، و همه می دانند که متن یاد شده در وزارت خارجه تهیه و آماده شده است. اگر هم صبر کنیم تا نطق خوانده شود، و سپس چاپ کنیم، که از روز انتشار یکی دو روز می گذرد و مورد مواخذه اردشیر زاهدی که خیلی بد دهن بود و پیوسته ناسزا می گفت واقع می شدیم و اگر هم چاپ نمی کردیم موضوع به این مهمی (مسئله همه پرسی در بحرین) تا شماره ی بعدی نشریه کهنه می شد و ارزش خبری خود را از دست می داد. این بود که دل به دریا زدیم و نطق پزشکپور را پیش از ایراد در مجلس در نشریه اخبار و اسناد وزارت امور خارجه (در فروردین۱۳۴۹) چاپ کردیم.(۹)

آقای رضا قاسمی که در زمان جریان جدایی بحرین معاون اداره نهم سیاسی وزارت امور خارجه و از موافقان جدایی بحرین  و مخالف حزب پان ایرانیست بوده و متهم است که متن استیضاح را برای پزشکپور تهیه کرده و به وی آموزش می داد پس از انتشار داستان پزشکزاد در شماره ۱۷۵ نشریه نیمروز سال ۳۷۱ (۱۰) در چند شماره بعد همان نشریه پاسخی با عنوان “به عرض پزشکزاد عزیز خلاف رسانده اند” منتشر و گفته های ایرج پزشکزاد را تکذیب نمود.(۱۱)

پس از پاسخ رضا قاسمی نامه ای از آقای منوچهر برومند به تاریخ ۲ اکتبر ۱۹۹۱ با عنوان ” استیضاح پزشکپور از دولت هویدا فرمایشی نبود” در شماره ۱۸۵ نیمروز چاپ شد. منوچهر برومند (گویا از کارکنان وقت وزارت خارجه بود) به دلیل علاقه به مساله بحرین با واسطه یکی از بستگان خود که نماینده مجلس بود در جلسه ۱۸۲ مجلس شورای ملی به هنگام سخنرانی محسن پزشکپور حضور داشت و مشاهدات خود را اینچنین بیان می کند:

«با صدای زنگار گرفته ی متاثر و چشمان اشکباری  که هر چند دیر باور ، سینما رفته، تاتر دیده باشم  نمیتوانم کوچکترین شک و تردیدی در صمصمیت و صداقت گفتار آن روزش، به خود راه دهم، از حقوق حقه حاکمیت ایران بر مجمع الجزایر بحرین دفاع کرد.» (۱۲)

«حال و هوای مجلس، قیافه شگفت زده وکلا، رفتار نابجای مهندس ریاضی، نحوه انتشار خبر استیضاح در جراید(با تیتر بسیار ریز)، انشعاب فوری در حزب پان ایرانیست، پاسخ خشمگینانه هویدا در روز گرفتن رای اعتماد، جلوگیری از انتخاب مجدد پزشکپور در دوره بعد و تشکیل فراکسیون پارلمانی حزب ایرانیان در مجلس، همه و همه مبین این نکته است که خطابه پزشکپور و استیضاح فرمایشی نبود بلکه نطقی بسابقه علایق وطنی از دل برآمده بود که بر دل گواه زمانی چون نگارنده این سطور نشست.» (۱۳)

نشریه ره آورد در آذرماه ۱۳۷۶ نامه سه صفحه ای دکتر میترا خسروی ساکن پاریس را در همین زمینه چاپ نموده بود. ایشان نیز جزو کسانی بود که در روز سخنرانی محسن پزشکپور در مخالفت با جدایی بحرین و استیضاح هویدا در بخش تماشاگران نشسته بود و وقایع را از نزدیک می دید. بانو خسروی در بخش ابتدایی نامه نوشته است:

«هنگام قرائت این گزارش، دست های اردشیر زاهدی به شدت می لرزید. صدایش بغض آلود بود و چشم های شرمگینش را از روی نوشته ای که با شتاب می خواند ر نمی داشت. ما از میان لُژ تماشگران این حالات را به خوبی می دیدیم، و محسن پزشکپور که پس از ایشان پشت تریبون رفت تا دولت را استیضاح کند، ضمن بیاناتی به آن اشاره نمود که در صورت جلسهء آن روز مجلس شورای ملی ضبط و برای همیشه باقی ماند.» (۱۴)

دیماه سال ۱۳۸۹ پس از گذشت چهل سال و به بهانه درگذشت محسن پزشکپور امید پارسا نژاد از بی بی سی فارسی در گفتگویی با اردشیر زاهدی وزیر امور خارجه وقت ایران از ایشان می پرسد آقای پزشکپور هنگام سخنرانی در مجلس شورای ملی در مخالفت با جدایی بحرین خطاب به شما گفت: “جناب آقای وزیر خارجه، اشک در چشمان شما حلقه زده است. در چشم های ما و همه ملت ایران هم همین طور. شما نمی بایست این گزارش را در مجلس مطرح می کردید. لحظات غم انگیزی است”. آیا در آن زمان اشک در چشمان شما حلقه زده بود؟ و اردشیر زاهدی نیز تلویحا این موضوع را تایید می کند. (۱۵)

شایان توجه است رضا قاسمی یکبار دیگر در یکی از برنامه های تلویزیونی صدای امریکا (۱۶)که به بررسی مناسبات کنونی ایران و بحرین اختصاص داشت و دکتر ابراهیم میرانی مسئول تشکیلات حزب پان ایرانیست خوزستان نیز در آن شرکت داشت صریحا به دروغ بودن داستان انقطاع اشاره کرد. این بخش از سخنان رضا قاسمی روی اینترنت در دسترس است. (۱۷)

ناصر انقطاع ادعا دارد طبق سناریوی اشاره شده، دولت ایران طرح و انجام یک همه‌پرسی در بحرین را ‌پذیرفته و از مالکیت خود بر جزایر بحرین چشم می‌پوشد. این پذیرش و چشم‌پوشی از مالکیت را به مجلس شورای ملی می‌برد.  در آنجا یکی از وکلای مجلس، که از پیش آموزش دیده، دولت را استیضاح می‌کند. دولت هم یک پاسخ سطحی به استیضاح داده و درخواست رأی اعتماد می‌کند. روشن است که اکثریت نمایندگان به دولت رأی اعتماد خواهند داد، و این رأی بمنزله تصویب همه‌‌پرسی و جدایی بحرین قلمداد خواهد شد. انقطاع همچنین ادعا دارد که دکتر صدر از مهندس ریاضی رییس مجلس شورای ملی در خواست کرده است که “استیضاح” تبدیل به “سوال” شود و بدین ترتیب دولت رای اعتماد نخواهد چون مفهوم رای اعتماد تایید گزارش دولت در زمینه همه پرسی بحرین است. (۱۸) در صورتیکه چنین چیزی درست نیست و دکتر صدر در زمان استیضاح هویدا در مجلس حضور نداشت و همین امر موجب خشم پان ایرانیست ها گردید و زمینه را برای اخراج وی مهیا نمود.

این که “استیضاح سبب تثبیت جدایی شد!! سخن بی پایه ای است چرا که محسن پزشکپور مخالفت با جدایی بحرین و استیضاح دولت را بر پایه اندیشه و آرمان خود یعنی یگانگی اقوام و سرزمین های ایرانی (۱۹) و اختیارات یک نماینده مجلس شورای ملی انجام داد. اما چرا آقای انقطاع انجام استیضاح را نادرست می داند و با آن مخالف است؟ زیرا تلاش می شود با این سخنان، حرکت دکتر صدر که رای موافق به تجزیه بحرین داده است توجیه شود، چرا که جناب انقطاع از کسانی بود که به گفته خودش درخواست دکتر صدر برای عضویت در حزب ایرانیان را پذیرفت:

«به پاس دوستی ۲۲ ساله و برپایه اعتمادی که به میهن دوستی و فرهیختگی او [فضل اله صدر] داشتم بناچار فراخوانی اش را پذیرفتم و گذشته از هموندی در گروه بنیادگذاران(هیات موسسان) مسئولیت روابط عمومی حزب و سردبیری “هفته نامه ایرانیان” ارگان آن حزب را نیز بعهده گرفتم.» (۲۰)

داستانی بدون سند و مدرک از سوی آقای ایرج پزشکزاد دستاویز تهمت های سنگین دکتر انقطاع به فرد میهن پرستی مانند محسن پزشکپور میگردد و درخشانترین نقطه مبارزاتی حزب پان ایرانیست که ایستادگی در برابر جریان جدایی بحرین می باشد را در کتاب خود باعنوان “پنجاه سال با پان ایرانیست ها” مورد تردید قرار می دهد.

برای یافتن حقیقت می توان به سراغ  اسناد رفت و با پژوهش و کنکاش به پاسخ رسید. در همین راستا باید تاریخ کوشش های حزب پان ایرانیست درباره موضوع بحرین مرور شود. در این باره اسناد و مدارک بسیاری وجود دارد اما برای جلوگیری از طولانی شدن جستار، گوشه ای  از این اسناد و  مدارک بررسی می شود.

 

*****

 

پیشنیه دفاع حزب پان ایرانیست و محسن پزشکپور از بحرین، جزایر سه گانه و خلیج پارس



تیتر نشریه ندای پان ایرانیسم ارگان حزب پان ایرانیست درباره بحرین -سال۱۳۳۱

ابتدا این مسأله را بررسی میکنیم که آیا جریان بحرین برای پان ایرانیست ها تنها محدود به زمان ارائه گزارش در مجلس شورای ملی بوده یا خیر؟ با بررسی پیشینه کوشش های حزب پان ایرانیست و برپایه اسناد به این نکته میرسیم که مسأله بحرین از سالهای آغازین تشکیل حزب پان ایرانیست همواره یکی از مسائل مورد توجه بوده است(۲۱) و در همین باره اعضای حزب و سران آن سخنرانی های گوناگون (۲۲) در سراسر کشور داشته و بیانیه ها و اعلامیه هایی در این باره منتشر کرده اند (۲۳) و شعارهایی درباره بحرین در میتینگ ها و راهپیمایی های حزبی به چشم می خورد  و رویهم رفته مسأله بحرین و جزایر و سه گانه و خلیج پارس از آغاز تشکیل پان ایرانیست همواره جزو اصول اعتقادی افراد حزب بوده است.

مهندس رضا کرمانی در حال سخنرانی در یک میتینگ حزب پان ایرانیست در خوزستان

 

اسناد فراوان در این باره را می توان در بایگانی شخصی پیشکسوتانی همچون مهندس رضا کرمانی و کتاب های منتشره از جمله “پان ایرانیست به روایت اسناد” اثر شهلا بختیاری از انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی دید که به چند نمونه اشاره می شود:

در بخشی از سند شماره ۵ کتاب که مربوط به گزارش راهپیمایی پان ایرانیست ها در اهواز به تاریخ ۱۸/۲/۱۳۳۱ می باشد آمده است:

«…پس از خواندن سرود آقای رحیم زاده از بالای بالکون برای اشخاص تماشاچی سخنرانی و خطاب به مردم خوزستان که “ای مردم رشید و غیور عده ای از جوانان میخواهند به نام صلح شما را به طرف کمونیسم بکشانند با این بیگانه پرستان مبارزه کنید”، نموده است، از طرفی در بحرین، خواهران بحرینی ما را انگلیس آلت دست قرار داده است برای رهایی بحرین عزیز باما همکاری کنید و ما جوانان پان ایرانیسم تا آخرین لحظه و قطره خون خود ایستاده ایم…»(۲۴)

سند شماره ۳۹ به تاریخ ۲۰/۳/۱۳۴۷ گزارش ایراد سخنرانی از سوی دو عضو حزب پان ایرانیست درباره ی بحرین  است:

« از سرپرستی شهربانیهای استان خوزستان، به: تیمسار ریاست محترم شهربانی کل کشور (اداره اطلاعات)، درباره میتینگ حزب پان ایرانیست     ”ساعت ۱۷:۳۰ روز ۱۶/۳/۱۳۴۷ از طرف حزب پان ایرانیست شهرستان اهواز با شرکت دویست نفر زن و  مرد میتینگی ترتیب و آقایان آصف عضو حزب و مهدی صفارپور سرپرست حزب سخنانی درباره پیشرفت حزب مذکور و بحرین که جزء استان چهاردهم مملکت گردیده ایراد و این مراسم در ساعت ۲۰ خاتمه یافته است”. » (۲۵)

عنوان های چند سند دیگر که رونوشت های آنها در کتاب پان ایرانیست به روایت اسناد موجود است:

« سند شماره ۳۴ به تاریخ ۲۰/۳/۱۳۴۶- گزارش جلسه شاخه اهواز حزب[پان ایرانیست] و اعلام نظر درباره بحرین و نیروی دریایی خلیج فارس » (۲۶)

« سند شماره ۳۸ به تاریخ ۵/۱۱/۱۳۴۶- گزارش شهربانی آبادان در جلسه حزب و سخنرانی یکی از اعضا درباره بازگرداندن قفقاز و بحرین به ایران» (۲۷)

 

*****

جدایی بحرین از مام میهن؛ یکی داستان است پر آب چشم …

برای آگاهی درباره چگونگی جدایی بحرین از ایران می توانید کتاب “تاریخ تجزیه ایران دفتر دوم تجزیه بحرین” نوشته دکتر هوشنگ طالع را بخوانید . ایشان عضو فراکسون پارلمانی حزب پان ایرانیست در دوره ۲۲ شورای ملی بود.

در  صفحاتی از این کتاب آمده است:

« روز چهاردهم‌ دی‌ ماه‌ ۱۳۴۷ (۴ ژانویه‌ ۱۹۶۹)، محمدرضا شاه‌ پهلوی‌ در پاسخ‌ خبرنگاران‌ در شهر دهلی‌نو (پایتخت‌ هند) در مورد بحرین‌، بر خلاف‌ انتظار همگان‌ اظهار داشت‌: “ایران‌ پیوسته‌ به‌ این‌ سیاست‌ خود دلبستگی‌ داشته‌ که‌ هرگز برای‌ به‌ دست‌ آوردن‌ اراضی‌ و امتیازات‌ ارضی‌ علی‌رغم‌ تمایل‌ مردم‌ آن‌ سامان‌ به‌ زورمتوسل‌ نشود. من‌ می‌خواهم‌ بگویم‌ اگر مردم‌ بحرین‌ مایل‌ نباشند به‌ کشور ما ملحق‌ شوند، ما هرگز به‌ زورمتوسل‌ نخواهیم‌ شد، زیرا این‌ خلاف‌ اصول‌ سیاست‌ دولت‌ ماست‌ که‌ برای‌ گرفتن‌ این‌ سرزمین‌ به‌ زور متوسل‌شود… گرفتن‌ و حفظ کردن‌ سرزمینی‌ که‌ مردم‌ آن‌ با شما ضدیت‌ داشته‌ باشند، چه‌ فایده‌ای‌ خواهد داشت‌؟ قبل ‌از هر چیز این‌ عمل‌ اشغال‌ محسوب‌ می‌شود. در هر اشغالی‌ شما باید مراقب‌ سلامت‌ و امنیت‌ نیروهای‌ اشغالگر خود باشید و در تمام‌ اوقات‌ سربازان‌ شما باید در خیابان‌ها پاس‌ بدهند و پیوسته‌ در معرض‌ خطر گلوله‌، نارنجک‌ و این‌ قبیل‌ مخاطرات‌ باشند. سیاست‌ و فلسفه‌ی‌ ما این‌ است‌ که‌ با اشغال‌ و گرفتن‌ سرزمین‌های‌ دیگراز طریق‌ زور مخالف‌ باشیم‌…”

این‌ گفته‌ها، زمانی‌ اظهار می‌گردید که‌ چندی‌ پیش‌ از آن‌ بر پایه‌ی‌ تصویب‌نامه‌ی‌ هیأت‌ وزیران‌، گله‌جزیره‌ی‌ بحرین‌ به‌ عنوان‌ “استان‌ چهاردهم‌” شناخته‌ شده‌ و وزارت‌ امور خارجه‌، کتاب‌ “بحرین‌ از دوران‌هخامنشیان‌ تا زمان‌ حال‌” را منتشر کرده‌ بود. در کتاب‌ مزبور با استناد به‌ مدارک‌ تاریخی‌، بر جدایی‌ناپذیر بودن‌بحرین‌ از ایران‌ از عهد باستان‌ تاکنون‌ به‌ روشنی‌ اشاره‌ گردیده‌ بود. به‌ دنبال‌ اظهارات‌ محمدرضا شاه‌ در دهلی‌نو، کمیسیون‌ محرمانه‌ای‌ در وزارت‌ امور خارجه‌ با شرکت‌نخست‌وزیر و …، برای‌ حل‌ مسأله‌ی بحرین‌ در راستای‌، گفته‌ها و نظرات‌ مزبور تشکیل‌ گردید.

محمدرضا شاه‌، روز بیستم‌ بهمن‌ ماه‌ ۱۳۴۸، یعنی‌ یک‌ سال‌ و ۳۶ روز پس‌ از مصاحبه‌ مطبوعاتی‌ دردهلی‌نو، به‌ اسدالله‌علم‌ وزیر دربار خود می‌گوید: “… بین‌ خودمان‌ باشد… به‌ نظر تو در ادامه‌ی‌ حل‌ مسأله‌ی‌بحرین‌، آیا ما به‌ مملکت‌مان‌ خیانت‌ می‌کنیم‌؟ یا آیا آن‌ طور که‌ بسیار کسان‌ در اقصی‌ نقاط جهان‌ گفته‌اند، درمرز به‌ دست‌ آوردن‌ موفقیت‌ بزرگی‌ هستیم‌ و منطقه‌ را از درگیری‌های‌ بیهوده‌ و کمونیسم‌ ، نجات‌می‌دهیم‌؟” در پاسخ‌ علم‌ می‌گوید: “این‌ که‌ بگوییم‌ بحرین‌ بنابر حقوق‌ قانونی‌ از آن‌ ماست‌، ما را به‌ جایی‌نمی‌رساند. اگر آن‌ را با زور بگیریم‌، همیشه‌ باری‌ بر دوش‌مان‌ خواهد بود و موردی‌ برای‌ اختلاف‌ دایمی‌ با عرب‌ها می‌شود. از آن‌ گذشته‌، بسیار گران‌ هم‌ خواهد بود، زیرا منابع‌ نفتی‌ بحرین‌ در حال‌ خشک‌ شدن‌است‌…” آیا به‌ واقع‌ آنان‌ در آن‌ لحظات‌، به‌ چه‌ می‌اندیشیدند؟ آن‌ کسانی‌ که‌ در “اقصی‌ نقاط جهان”‌ آنان‌ راتشویق‌ به‌ تن‌ در دادن‌ به‌ جدایی‌ بحرین‌ می‌کردند، چه‌ کسانی‌ بودند؟ مساله‌ی‌ خطر کمونیسم‌، چه‌ ارتباطی‌ به‌تجزیه‌ی‌ بحرین‌ داشت‌؟ آنان‌، چگونه‌ در نیافتند که‌ این‌ کارشان‌ خیانت‌ است‌؟ چرا امیر اسدالله‌ علم‌، به‌ وی‌ تذکرنداد که‌ این‌ کار “خیانت‌” است‌؟» (۲۸)

بر پایه اسناد موجود هویدا و شاه نگران مخالفت حزب پان ایرانیست با موضوع گزارش بحرین در مجلس شورای ملی بودند و با توجه به پیشینه پان ایرانیست ها در طرح شعار حق حاکمیت مطلق و بی چون چرای ایران بر بحرین این تصور در رژیم حاکم و دولت وجود داشت که حزب پان ایرانیست به راحتی در برابر  این طرح خائنانه سر تسلیم فرود نیاورد.

«…به همین دلیل از ماههای پایانی سال ۱۳۴۸ در برخی از استان ها و شهرهای مختلف کشور مقامات دولتی و نیز حزب ایران نوین رقبای کوچک خود در حزب پان ایرانیست را زیر فشار قرار دادند و پان ایرانیست ها مستقیم و غیر مستقیم دچار محدودیت هایی شدند که نشان می داد دولت و حاکمیت می خواهند در آستانه تجزیه بحرین در مجلس، حزب پان ایرانیست برای اعتراض و انتقاد احتمالی نسبت به توطئه فوق از ابتکار عمل چندانی برخوردار نباشد.» (۲۹)

پیش از طرح مسأله بحرین در مجلس شورای ملی برای راضی نمودن و یا ساکت کردن پان ایرانیست ها برنامه ریزی ها و دسیسه هایی انجام شد که برای نمونه محسن پزشکپور به یکی از مهمترین آنها اشاره میکند:

«در اواخر سال ۱۳۴۸ عده ای در جلسه ای در منزل هویدا حضور داشتند تا افکار خود را درباره بحرین یکپارچه کنند، خلعتبری معاون وزیر امور خارجه، مهندس ارفع رییس فراکسیون حزب ایران نوین، مطیع الدوله حجازی نویسنده، ناصر یگانه ماسون و وزیر مشاور در امور پارلمانی و پرفسور عدل رییس فراکسون حزب مردم در سنا؛ که در آن جلسه هویدا به من می گوید اگر موافقت نکنید یک انتحار سیاسی است و من در جواب او گفتم :حاکمیت ملی قابل تجزیه نیست مگر مملکت شرکت سهامی است که برخی از سهام آن سود داشته باشند و برخی سود نداشته باشند. ضمن آنکه عمل ما یک شهادت سیاسی است نه یک انتحار سیاسی!» (۳۰)

سالها بعد از این گفتگو، سند این جریان توسط مرکز بررسی اسناد تاریخی چاپ شد:

« طبق دستور آقای هویدا نخست وزیر که به وسیله آقای عبداله ریاضی رییس مجلس شورای ملی به سه نفر از لیدر های فراکسیون پارلمانی مجلس شورای ملی به اسامی آقای مهندس ارفع لیدر فراکسیون حزب ایران نوین(اکثریت)، محسن پزشکپور لیدر فراکسیون پارلمانی حزب پان ایرانیست(اقلیت) و هلاکو رامبد لیدر فراکسون پارلمانی حزب مردم(اقلیت) ابلاغ گردیده از سه نفر افراد مذبور خواسته شده که جهت مذاکره در امر بخصوصی ساعت ۱۶ روز پنجشنبه ۶/۱/۱۳۴۹ در منزل شخصی آقای نخست وزیر مشارالیه را ملاقات نمایند.  توضیح منبع – این ملاقات در راس ساعت ۱۶ روز مزبور در منزل آقای نخست وزیر صورت گرفته لیکن از نحوه مذاکرات نامبردگان که به طور کاملا خصوصی بوده است هیچ گونه اطلاعی در دست نیست.» (۳۱)

همچنین این سند در کتاب “حزب پان ایرانیست ۱۳۸۸-۱۳۳۰″ نوشته مظفر شاهدی که سال ۱۳۸۹ توسط موسسه مطالعات و پژوهش های سیاسی منتشر شده است در دسترس است. (۳۲)

 

*****

 

روزهای سرنوشت ساز بحرین در مجلس شورای ملی

۱- در تاریخ ۹/۱/۱۳۴۹ اردشیر زاهدی گزارش دولت درباره دلایل جدایی بحرین را در صحن مجلس خواند  و همان روز رییس گروه پارلمانی پان ایرانیست محسن پزشکپور آن نطق تاریخی را در مخالفت با جدایی بحرین و استیضاح دولت هویدا بیان کرد (۳۳) که فیلم این سخنرانی در اینترنت در دسترس همگان قرار دارد. (۳۴)

دکتر طالع درباره متن این سخنرانی در پاسخ به ناصر انقطاع می گوید به “دلایل بسیار” از سال ۱۳۶۵ هیچ گونه همکاری تشکیلاتی و هم سویی سیاسی با محسن پزشکپور ندارد. و آقای محسن پزشکپور در جریان تهیه خطابه ی گروه پارلمانی پان ایرانیست نقش اساسی نداشته است. بلکه ایشان تنها خطابه گروه مزبور درباره بحرین را از پشت تریبون خوانده و در تهیه و تنظیم آن دارای نقش راهبردی نبودند. دکتر طالع ادعا دارد که متن آن سخنرانی به وسیله‌ی ایشان و زنده یاد دکتر محمدرضا عاملی تهرانی، آماده گردید و سپس با توجه به نظر دیگر اعضای گروه پارلمانی، از سوی دکترعاملی تلفیق شد و خطابه تلفیقی، توسط محسن پزشکپور خوانده شد. (۳۵)

البته در این مورد جای تردید وجود دارد، چرا که دکتر طالع تا پیش از سال ۱۳۶۵ که به “دلایل بسیار” از محسن پزشکپور و حزب پان ایرانیست جدا شد چنین ادعایی نداشتند و اگر چنین بود در اعلامیه حزب پان ایرانیست در ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ (پاسخ شورای معاونین رهبر حزب پان ایرانیست به سخنان آقای صادق طباطبایی معاون سیاسی وزیر کشور درباره جریان جدایی بحرین) که خود دکتر طالع جزو یکی از ۵ تن امضا کنندگان آن بود، به این موضوع می پرداخت.(۳۶)

نکته مهم دیگر این است که در آن سالها با تایید کنگره چهارم حزب پان ایرانیست اختیارات کمیته عالی رهبری و سیستم اداره تشکیلات به رهبر حزب محسن پزشکپور داده شد (۳۷) و این اختیارات در کنگره پنجم (۳۸) و کنگره فوق العاده ششم سال ۱۳۵۰ (۳۹) نیز از سوی اعضای حزب دوباره تایید گردید.

اگر دکتر طالع امروز همچنان اذعان دارد که در آن زمان رهبر همه کاره حزب پان ایرانیست بود و یکی از دلایل جدایی ایشان از حزب پان ایرانیست ها به رهبری محسن پزشکپور در دهه ۶۰ نیز اعتراض به همین موضوع بوده است مطمئنا در جریان جدایی بحرین نیز نقش رهبر حزب یعنی محسن پزشکپور باید بیش از همه باشد. از سوی دیگر باور پذیر نیست در موضوعی به این مهمی که با سرنوشت حزب پان ایرانیست گره خورده است رهبر حزب و رییس فراکسیون پارلمانی آنگونه که دکتر طالع میفرمایند در تهیه این متن نقش اساسی و راهبردی نداشته باشد! و تهیه آنرا به دکتر طالع که در آن زمان پس از محسن پزشکپور(به عنوان شخص نخست حزب)، دکتر عاملی تهرانی و دکتر صدر (به عنوان قائم مقام اول و دوم) در جایگاه پایین تری از نظر سلسله مراتب حزبی قرار داشت، واگذار نماید.

دکتر عاملی تهرانی (تا زمان اعدام در سال ۱۳۵۸) دکتر فریور و دیگر پیشکسوتان پان ایرانیست هم تاکنون چنین چیزی را بیان نکرده اند. در هیچ یک از کتابهای منتشر شده درباره حزب پان ایرانیست و اسناد موجود نیز هیچ موردی دال بر تایید سخنان دکتر طالع نمی بینیم. محسن پزشکپور همواره بیان کرده که خودش متن سخنرانی در صحن مجلس شورای ملی را نوشته است:

«…برای اولین بار بود که من نطقی را در مجلس متنش را نوشتم. من متن دو نطق را در مجلس نوشتم. معمولا شاید بد صحبت نمیکنم یا اینکه بهرحال از عهده بیان مطالب برمیآیم بنابر این معمول هم نبوده که هیچوقت متن نطق را بنویسم. اما در دو مورد نوشتم یکی در مورد جلسه بحرین بود یکی هم در مورد مخالفت با دولت بختیار.»(۴۰)

اعضای پارلمانی پان ایرانیست ساعت ۶ صبح روزی که قرار بود در مجلس گزارش بحرین خوانده شود در خانه دکتر صدر جمع می شوند. محسن پزشکپور در ادامه گفتگو می گوید:

«… متن نطق خوانده شد نظراتی داشتند داده شد همانجا و متن استیضاح را هم تهیه کرده بودم که همانجا خواندم هر کس با خط خودش نسخه ای نوشت. متن استیضاح به امضای هر پنج نماینده ی پان ایرانیست رسید.»(۴۱)

بنابر این سخن ناصر انقطاع به نقل از ایرج پزشکزاد سراسر بدون سند و مدرک و بی پایه است و به نظر می رسد دکتر طالع پس از گذشت نزدیک به ۴۰ سال از جریان بحرین بخش های مهمی از این تراژدی جدایی که مربوط به نوشته شدن آن متن استیضاح است را فراموش کرده باشد، چون با بررسی بیشتر در این زمینه سند زیر را می بینیم :

«… دکتر صدر اضافه کرد صبح روز ۹/۱/۱۳۴۹ قبل از عزیمت به مجلس اعضای فراکسیون حزب پان ایرانیست در منزل اینجانب جمع شدند و ملاحضه شد که آقای پزشکپور متن نطق و متن استیضاح از دولت را تهیه کرده و گفته است ما بررسی و به این نتیجه رسیدیم که سکوت جایز نیست و حزب باید دکترین و سیاست دیرینه خود را در مورد بحرین تعقیب و عکس العمل شدید نشان دهد و چون دکتر عاملی و دکتر طالع نیز جداً جانبداری کردند من نتوانستم مخالفت کنم و …. » (۴۲)

محسن پزشکپور در گفتگو با کیهان هوایی در سال ۱۳۷۱ از زبان یکی از نزدیکان شاه این جمله را بیان می کند:

«روز نهم فروردین که استیضاح دولت مطرح شده بود من به نزد شاه رفتم که نامه ها و تلکراف ها را ببرم. دیدم به شدت عصبانی هستند،علت را پرسیدم. گفتند از برنامه ی امروز مجلس و استیضاح دولت توسط حزب پان ایرانیست ناراحتند.» (۴۳)

این نکته که محسن پزشکپور در گفتگو با کیهان هوایی بیان کرد در کتاب یادداشت های امیر اسداله علم بیان شده است:

« حال شاهنشاه خوش نبود. معلوم شد در مجلس وقتی وزیر خارجه جریان کار بحرین را داده است پزشکپور، لیدر حزب پان ایرانیست، برخلاف انتظار بیش از حد آن چه لازم بود، حمله به دولت کرده و حتی دولت را استیضاح کرده است، عرض کردم چه مانع دارد؟ چه بهتر که صدای اقلیت اینجوری هم باشد. شاهنشاه تصدیق فرموند. عرض کردم اجازه فرمایند تمام هم منتشر بشود.» (۴۴)

آنگونه که آشکار است شاه هم از متن این نطق خبر نداشته و به همین دلیل استیضاح دولت به دست پان ایرانیست ها را به نوعی مخالفت باخواست و تصمیم خود میدانست! در بخشنامه ای خطاب به «”کلیه ساواک ها” که در نوزدهم فروردین ماه ۱۳۴۳ ارسال شده است می خوانیم:

« از طرف محسن پزشکپور به کلیه شعب حزب پان ایرانیست در شهرستان ها دستور داده شده به منظور اعتراض به تصمیم دولت در مورد بحرین تلگراف و یا طومارهای در این زمینه تهیه و به مرکز مخابره یا ارسال نمایند. لذا ترتیبی اتخاذ شود که به نحو مقتضی از مخابره تلگراف و یا ارسال هرگونه نامه یا طومار از جانب عناصر حزب مذکور به مرکز شدیداً جلوگیری فرموده چنانچه تلگراف یا طوماری به مرکز مخابره و یا ارسال شود، رییس ساواک مربوطه مسئول خواهد بود-مدیر کل اداره سوم – مقدم » (۴۵)

بلافاصله پس پایان جلسه مجلس شورای ملی، تگلرافی از طرف وزارت اطلاعات و امنیت کشور به همه نشریات کشور فرستاده شد و در آن اعلام گردید هیچ نشریه ای حق چاپ سخنان محسن پزشکپور را ندارند. دستور عدم چاپ سخنان وی بعدها در نشریات دیگر هم بازتاب یافت.(۴۶) خود محسن پزشکپور درباره این جریان می گوید:

«به روز چهاردهم فروردین گویا بود ما مصمم بودیم یک شماره فوق العاده بدهیم از خاک و خون ، شماره  فوق العاده ای که حاوی متن استیضاح باشد و متن صحبت من و چند مورد دیگر مربوط به همین مسئله که در آنجا  ریختند به چاپخانه و نسخه های چاپ شده روزنامه را برداشتند گرفتند و عملاً بدون اینکه اعلام کنند دیگر مانع از انتشار خاک و خون  شدند. . و به کلیه چاپخانه های ایران هم نوشتند که [از] انتشار خاک و خون دیگر می بایستی خود داری بکنند و کارکنان و آن عده ای را هم که مشغول تنظیم صفحات روزنامه بودند و مقالات روزنامه را تنظیم می کردند بازداشت کردند که مدتها زندانی بودند .» (۴۷)

درباره مخالفت های حزب پان ایرانیست و محسن پزشکور پس از این جلسه شورای ملی اسناد بسیاری در کتابهای گوناگون و بویژه کتاب پان ایرانیست مظفر شاهدی بخش بحرین موجود است که برای نمونه به یک مورد اشاره می شود. متن گزارش ساواک در شانزدهم فروردین ۱۳۴۹ چنین است:

« محسن پزشکپور در حضور چند تن از بستگان خود در حالی که از تصمیمات اخیر دولت راجع به بحرین ناراحت و نگران بود اظهار داشت بحرین گوشه ای از خاک وطن ما می باشد نباید آنرا به آرا عمومی گذاردچون بحرین متعلق به ما می باشد و ما در این موردبا برنامه دولت مخالفت میکنیم هر چند که آقای هویدا نخست وزیر تلفنی به من اظهار داشتند که با این برنامه نباید مخالفت بکنی و شما هم مثل لیدر حزب مردم که مریض شده اند تمارض کنید ولی من به آقای هویدا گفتم هر وجب از خاک ایران با خون من بستگی دارد و تا آنجا که در قدرت من است با این برنامه مخالفت میکنم و این اصولا به پرستیژ حزب و ایمان افراد بستگی دارد.ما ادعای وحدت فلات ایران داریم چگونه با این برنامه که خطر شکست هم دارد موافق باشیم.» (۴۸)

در ادامه این کوشش ها از طرف محسن پزشکپور به کلیه شعب حزب پان ایرانیست در شهرستان ها دستور داده شد به منظور اعتراض به تصمیم دولت در مورد بحرین تلگراف یا طومارهایی تهیه و به مرکز مخابره کنند. ساواک نیز به کلیه ساواک ها بخشنامه ای فرستاد تا به نحو مقتضی از مخابره تلگراف یا هرگونه نامه یا طومار از جانب عناصر حزب مذکور شدیدا جلوگیری کنند در غیر اینصورت ساواک مربوطه مسئول خواهد بود. (۴۹)

اداره یکم ساواک نیز از مخابره تلگراف و ارسال نامه ها و طومارهایی به دفتر مخصوص شاهنشاه ، مجلسین شورای ملی و سنا و دفتر مرکزی حزب خبر داده و خواستار اقدامات لازم در این باره شده است. (۵۰)

اقدامات محسن پزشکپور و حزب پان ایرانیست تنها محدود به جلسه استیضاح هویدا در مجلس نبود که بتوان آنرا نمایشی خواند! پس از این سخنرانی محسن پزشکپور که توان هویدا و دولت و موافقین را زیاد می دید در تلاش بود با زنده یاد داریوش فروهر رهبر حزب ملت ایران رابطه برقرار کنند تا با هم اقدامات هماهنگی را برای جلوگیری از تجزیه بحرین انجام دهند.(۵۱) با توجه به اینکه حزب ملت ایران از احزاب مخالف حکومت پهلوی بود ساواک نسبت به این مسأله بسیار حساس گردید. این اسناد [گزارش اداره کل سوم ساواک به تاریخ ۲۶/۱/۱۳۴۹ درباره روابط دستجات جبهه ملی به ویژه روابط حزب ملت ایران و پان ایرانیست ها با یکدیگرو همچنین دیدگاه محسن پزشکپور درباره بحرین]  گویای نگرانی محسن پزشکپور از جریان جدایی بحرین و ارتباط با داریوش فروهر رهبر حزب ملت ایران و حساسیت سازمان اطلاعات و امنیت کشور است.(۵۲) حزب ملت ایران در سال ۱۳۳۰ بر بنیاد مکتب پان ایرانیسم شکل گرفته بود اما به دلیل اختلاف در روش های مبارزات حزبی پس از ۲۸ مرداد ۳۲ از حزب پان ایرانیست فاصله گرفته بود اما در این زمان با توجه به آرمان مشترک هر دو حزب و رهبران آن محسن پزشکپور و داریوش فروهر و رشته های پیوند و دوستی این دو در زمان مکتب پان ایرانیسم و لزوم اتحاد در این برهه زمانی و برای این موضوع حساس باعث شد که حزب ملت ایران نیز همکاری های با حزب پان ایرانیست داشته در مخالفت با جدایی بحرین بیانیه ای منتشر و در سطح نه چندان گسترده ای (به دلیل اینکه این حزب در مقام اپوزیسیون حکومت قرار داشت و زیر فشار شدید ساواک بود) پخش نماید. (۵۳) پس از صدور بیانیه کمیته مرکزی حزب ملت ایران در مخالفت با جدایی بحرین، دفتر اروپایی این حزب در بیانیه ای از بازداشت داریوش فروهر و منوچهر احمدی یکی از وابستگان حزب ملت ایران خبر داد (۵۴)

۲- در تاریخ ۱/۲/۱۳۴۹ جلسه ۱۸۴ مجلس شورای ملی به طرح استیضاح حزب پان ایرانیست اختصاص داشت و در این روز دکتر عاملی تهرانی قائم مقام رهبر حزب پشت تریبون رفته و مجددا استدلالات و توضیحات فراکسیون پان ایرانیست را درباره استیضاح بیان کرد. پس از دکتر عاملی تهرانی امیر عباس هویدا به دفاع از خود در برابر استیضاح پرداخت. سپس هلاکو رامبد از حزب مردم و مهندس ارفع از حزب ایران نوین به عنوان موافقین رای اعتماد سخنانی را بیان نمودند. در پایان جلسه ۱۹۹ نفر به دولت راجع به سیاست اتخاذی درباره بحرین رای اعتماد داده و تنها ۴ نفر اعضای حزب پان ایرانیست دکتر محمدرضا عاملی تهرانی، دکترهوشنگ طالع، دکتر اسماعیل فریور و محسن پزشکپور به دولت رای کبود (منفی) دادند. (۵۵)

خبر رای اعتماد تمام نمایندگان مجلس باستثنای چهار نفر حزب پان ایرانیست و پاسخ تند هویدا به استیضاح حزب پان ایرانیست تیتر یک روزنامه اطلاعات بود. در کنار نام و آرم روزنامه بخشی از سخنان هویدا چاپ شده بود:

«نخست وزیر خطاب به پزشکپور گفت: افکار شما جز داعیه های خیالی و رویایی نیست و ضررهای فاحش آن به بشریت در سطح جهانی نیز به اثبات رسیده است.» (۵۶)

نشریه روشنفکر در یک گزارش به آنچه در جلسه شورای ملی گذشت، پرداخت و تیتر درشت آن سخن هویدا پاسخ در پاسخ به استیضاح گروه پارلمانی پان ایرانیست چنین بود:

« به بقای استعمار کمک نکنید.»[!!!] (۵۷)

۳- در تاریخ ۲۴ اردی بهشت  ۱۳۴۹ آخرین جلسه در مورد مسأله بحرین برگزار شد. دکتر خلعتبری به نمایندگی از دولت گزارش داد، موافقان و مخالفان سخنرانی کرده از جمله محسن پزشکپور که سخنرانی مفصلی داشتند و در پایان اعلام مخالفت گروه پارلمانی پان ایرانیست را بیان کرد. در این جلسه آقایان خواجه نوری، هلاکو رامبد، امیرعباس هویدا و فضائلی نیز سخنانی را در توجیه عملکرد دولت بیان کردند و سپس رای گیری با ورقه انجام شد. مهندس ریاضی رییس مجلس نیز نتیجه رای گیری را خواند:

«…اقدامات دولت، مذکور در گزارش تقدیمی در مورد قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد راجع به بحرین با ۱۸۷ نفر رای موافق و ۴ رای مخالف تصویب شد.» (۵۸)

بدین ترتیب تنها ۴ نفر اعضای حزب پان ایرانیست دکتر عاملی تهرانی، دکتر فریور، دکتر طالع و محسن پزشکپور به جدایی بحرین رای منفی دادند. دکتر صدر نیز به دلیل رای موافق در عصر همان روز توسط محسن پزشکپور از حزب پان ایرانیست اخراج شد. (۵۹)

جریان این جلسه مجلس شورای ملی و سخنان محسن پزشکپور به عنوان مخالف و هویدا به عنوان نخست وزیر و برخی از نمایندگان موافق به طور کلی در برخی روزنامه ها از جمله کیهان (۶۰) و اطلاعات (۶۱) چاپ شد.بدین ترتیب بحرین با خیانت هیات حاکمه و مخالفت گروه پارلمانی پان ایرانیست از مام میهن جدا افتاد.

محسن پزشکپور رهبر حزب پان ایرانیست در جریان جدایی بحرین در یکی از نشست های حزب پان ایرانیست در سال ۱۳۴۹ در یک سخنرانی پاسخ شدید و تندی به سخنان نخست وزیر هویدا داد که در مجلس و برای تهدید عنوان کرد: آقای پزشکپور این آخرین ترانه توست! (۶۲)

 

*****

 

حزب پان ایرانیست پس از استیضاح دولت هویدا

پس از استیضاح فشار همه جانبه ای از سوی دولت به حزب پان ایرانیست وارد آمد؛ دفاتر حزب در سراسر ایران تعطیل شدند؛ تعداد زیادی از افراد حزب [از جمله حسین شهریاری از اعضای پیشین شورای رهبری حزب] از محل زندگی خود به شهرهای دیگر تبعید گردیدند؛ حزب پان ایرانیست در دوره ۲۳ مجلس شورای ملی نماینده ای نداشت؛ از انتشار روزنامه خاک  و خون ارگان حزب پان ایرانیست جلوگیری شد. همه پان ایرانیست ها که در رده های دولتی مشغول به کار بودند حتا تا سطح مدیر دبیرستان از کار برگنار شدند؛ شورای شهرهایی که اکثریت با افراد حزب پان ایرانیست بوده و شهرداران پان ایرانیست داشتند از جمله خرمشهر(مهندس رضا کرمانی که به عنوان شهردار نمونه برگزیده شده و نشان لیاقت دریافت کرده بود)، شوشتر(ناصر رحمانی)، پیرانشهر (صادق بهداد) منحل گردید؛ از سخنان پیش از دستور محسن پزشکپور در مجلس ممانعت به عمل می آمد؛ به دستور شهربانی از هر گونه احتماع و راهپیمایی پان ایرانیست ها جلوگیری می شد، به حزب اجازه شرکت در انتخابات انجمن های شهر و استان در شهریور ۱۳۴۹ داده نشد و…(۶۳)

بدین ترتیب به گونه ای عمل شد که بر اثر فشارهای دولت به وسیله ساواک، حزب پان ایرانیست در آستانه فروپاشی قرار گیرد و توان ادامه فعالیت را از دست بدهد که این موضوع در بولتن سری ساواک در تاریخ ۲۹آذر ۱۳۴۹ به روشنی ذکر شده است. (۶۴)

این فشارها تا مدت ها ادامه داشت به گونه ای که در سال بعد ساواک از برگزاری کنگره حزب پان ایرانیست جلوگیری کرده و در جریان آن چند تن از پان ایرانیست ها را بازداشت کرد. (۶۵)

 

*****

 

نتیجه جستار :

۱٫ برپایه اسناد و مدارک، اقدامات پان ایرانیست ها و شخص محسن پزشکپور درباره بحرین از ابتدای بنیانگزاری حزب پان ایرانیست و سالها پیش از جریان استیضاح دولت هویدا آغاز شده و پس از آن نیز ادامه داشت چرا که کاملا بر پایه اعقادات و آرمان های پان ایرانیستی ایشان بوده  است.

۲٫ استیضاح محسن پزشکپور در مجلس شورای ملی بر پایه اسناد ارایه شده نمیتواند آنگونه که برخی ادعا می کنند یک نمایش ساختگی و به دستور و خط دهی دولت انگلیس و وزارت امور خارجه باشد.

۳٫ موضوع بحرین حتا تا امروز بین پان ایرانیست ها به عنوان یک آرمان مطرح و در گردهمایی ۱۰ اردی بهشت ۱۳۸۷ که به مناسبت سالروز عملیات بیت المقدس و روز ملی خلیج پارس روبروی سفارت امارات در تهران برگزار شد پلاکاردهایی در دست اعضای حزب پان ایرانیست هواداران آن با مضمون « از کوههای قفقاز تا کرانه های بحرین» ، «نگاه فرزندان ایران زمین به بحرین است» و « بحرین را به مام میهن بازمی گردانیم» وجود داشت.(۶۶) اسفند ماه ۱۳۸۷در پی سخنان یکی از مسئولین ایران که اشاره داشت “بحرین روزی بخشی از سرزمین ایران بوده است” دولت بحرین به شدت واکنش نشان داد و در تاریخ چهارم اسفند ماه سازمان جوانان پان ایرانیست بیانیه ای صادر نمود که در بخش هایی از آن می خوانیم:

« اظهارات اخیری که سبب بر آشفتگی حاکمیت فرقه ای بحرین شده است صرفا بیان واقعه ای تاریخی بوده و قابل حذف از حافظه ی تاریخی ملت ایران نمی باشد. دولتمردان بحرین باید بدانند که نمی توانند خفقان استعمار زاده ی حاکم بر بحرین را بر حافظه ی تاریخی ملت ایران، بیان و قلم آنها حاکم کند .طبیعی است که ما حقوق مردم منطقه را به رسمیت شناخته و برخورداری از حکومتهایی متناسب با بافت تاریخی – فرهنگی را حق مسلم آنها می دانیم.» (۶۷)

۴٫ ایرج پزشکزاد نخستین فردی بود که اتهام فرمایشی بودن استیضاح دولت هویدا را بدون دلیل و مدرک به محسن پزشکپور رهبر حزب پان ایرانیست در شماره ۱۷۵ هفته نامه نیمروز لندن در تابستان ۱۳۷۱ وارد نمود که بعدها ناصر انقطاع نیز به ان استناد کرد و داستان را پر و بال بیشتری داد. (۶۸) نه آقای پزشکزاد و نه ناصر انقطاع برای این اتهام بزرگ هیچ گونه سندی ارائه ندادند و تنها داستانی شبه جاسوسی را بیان کرده اند. همچنین تاکنون علیرغم انتشار ۳ کتاب درباره حزب پان ایرانیست در ایران، درباره اتهام وابستگی محسن پزشکپور به انگلستان و یا بیگانگان و همچنین نمایشی بودن استیضاح وی در مجلس سندی منتشر نشده است. اگر یک سند در این زمینه موجود بود بدون شک در نخستین کتاب حزب از انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی در سال ۱۳۷۸ منتشر می شد. رضا قاسمی نیز فرمایشی بودن سخنان پزشکپور و نوشتن متن سخنرانی از سوی وزارت امور خارجه را به شدت تکذیب کرده است.

۵٫ همانگونه که پیشتر اشاره شد هیچ یک از نمایندگان حزب پان ایرانیست به دوره بعدی ۲۳مجلس شورای ملی راه پیدا نکردند و تنها دکتر فضل اله صدر که به آرمان پان ایرانیست خیانت نمود و به جدایی بحرین رای موافق داد از سوی حزب جدیدالتاسیس خودش “ایرانیان” وارد مجلس فرمایشی گردید! و شگفت تر آنکه دکتر ناصر انقطاع جزو موسسین این حزب بوده و سردبیر نشریه “ایرانیان” ارگان این حزب گردید. یعنی دکتر انقطاع به کسی پیوست که در جریان جدایی بحرین به حزب و کشور خود خیانت نمود و رای موافق داد! آقای ناصر انقطاع که خود را پان ایرانیست آرمان خواه و هوادار دکتر مصدق میداند و از مخالفان شدید محمدرضا شاه پهلوی است در “فرهنگستان زبان ایران” حکومت پهلوی مشغول به کار گردید (۶۹) و از اعضای موسس حزبی بود که بلافاصله پس از اخراج دکتر صدر با هدایت دستگاه امنیت کشور شاهنشاهی ایران برای پاداش همراهی با دولت و حکومت مجوز تاسیس گرفت؟؟؟!!! ناصر انقطاع که بر پایه نام کتابش خود و دوستانش را آرمان خواه و محسن پزشکپور و یارانش را آرمان فروش میداند، این نکته را روشن کند آیا همراهی با هیات حاکمه فاسد وقت برای جدایی بخشی از این سرزمین همیشه ایرانی با آرمان پان ایرانیسم که در پی وحدت و یگانگی همه سرزمین های ایرانی و بخش های جدا شده از میهن می باشد، همخوانی داشت؟

تا آنجا که نگارنده آگاه است ناصر انقطاع پیش از عضویت در حزب فرمایشی ایرانیان که چند صباحی بیشتر نیز عمر نکرد، با گروه “پرچمداران پان ایرانیسم” (۷۰) بود و در راستای آرمان پان ایرانیسم هم اقدام سیاسی موثری انجام نداد و اصولا وارد دنیای سیاست نشد و در جریان جدایی بحرین نه تنها هیچ حرکتی نکرد بلکه با فرصت طلبی پس از پایان کار مجلس به دکتر صدر پیوست، اما ایشان کوشش های یک حزب سیاسی در یکی از برشگاه های سرنوشت ساز ایران را به سادگی با یک داستان دروغ پلیسی که آن هم بارها از سوی افراد گوناگون تکذیب گردیده در کتاب خود زیر پرسش می برند. بر خلاف کتاب های تاریخی دیگر ایشان، کتاب پنجاه سال تاریخ با پان ایرانیست ها به هیچ روی ارزش تاریخی ندارد چرا که در آن همه چیز در چارچوب روایت بیان شده و یک ارجاع یا یک سند وجود ندارد و در حقیقت بیان خاطرات شخصی شان است که در اغلب موارد نیز مخدوش است. شوربختانه این داستان دروغین در کتاب های منتشره درباره حزب پان ایرانیست و هر جا سخن از داستان جدایی بحرین می باشد، از تحلیل خبرگزاری فارس(۷۱) و نیمه پنهان روزنامه کیهان (۷۲) گرفته تا گفتگوی بهرام نمازی از حزب ملت ایران با Maa tv (73) دستاویز حمله به پان ایرانیست ها گردیده است! اما دریغ از اندکی کنکاش درباره درستی این داستان! امید است که این پژوهش یکبار و برای همیشه به حرف و حدیث های پیرامون فرمایشی بودن استیضاح دولت هویدا درباره بحرین پایان دهد.

امروز محسن پزشکپورها دستشان از دنیا کوتاه است اما علاقه مندان به تاریخ معاصر، شاگردان آنها و جوانان میهن پرست با واکاوی در تاریخ پر فراز و نشیب این سرزمین در پی شناسایی  کوشش های انسان های میهن پرست برای ملت و میهنشان و خیانت افراد خائن به این سرزمین می پردازند تا با بررسی و بازگو نمودن آن برای هم نسلان خود، درسهایی را که باید، از تاریخ بیاموزند…. این روزها که بار دیگر مسأله بحرین و کشتار شیعیان ایرانی تبار آن دیار با همکاری کشورهای عربی بویژه عربستان سعودی بر سر زبان هاست، بر هر میهن پرست که به ایران بزرگ می اندیشد بایسته است که این داستان تلخ جدایی را با همه زوایای آن همیشه به یاد داشته باشد و لحظه ای از سرنوشت مردم آن دیار غافل نباشد. شاید ظلم امروز بر مردم بحرین به دلیل جدایی آنها از سرزمین مادری و نتیجه خیانت بزرگی بود که در دوره ۲۲ مجلس شورای ملی ایران با تایید شاه و رهبری هویدا انجام شد.

در این نوشته تلاش شد به روشن شدن برخی از زوایای تاریخ معاصر ایران پیرامون خیانت دولتمردان در دسیسه جدایی بحرین و ایستادگی میهن پرستان در برابر آن پرداخته شود. از سرور مهندی رضا کرمانی پیشکسوت گرامی حزب پان ایرانیست برای در اختیار گذاشتن برخی از  اسناد ارزشمند بایگانی شخصی شان سپاس فراوان دارم. نوشتارم را با جمله محسن پزشکپور به پایان می برم که در مجلس دوره ۲۲ به هنگام طرح گزارش دولت درباره بحرین در برابر خیل نمایندگان فرمایشی مجلس  و در حمایت از مردم و سرزمین بحرین فریاد برآورد:

آقای نخست وزیر [هویدا] به من گفتند انتحار سیاسی نکن ولی این شهادت سیاسی است، تاریخ نشان خواهد داد که چه کسانی انتحار سیاسی میکنند…. و براستی تاریخ در این باره قضاوت بیرحمانه ای خواهد کرد.

 

پاینده ایران

میلاد دهقان – رامهرمز

بیست و هشتم اردی بهشت۱۳۹۰

 

پی نوشت:

  1. پنجاه سال تاریخ با پان ایرانیست ها، ناصر انقطاع، رویه ۱۴۸
  2. هفته نامه نیمروز چاپ لندن، شماره ۱۷۵، ۱۶ مرداد ۱۳۷۱، رویه ۱۷
  3. حزب پان ایرانیست، علی اکبر رزمجو، انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی ۱۳۷۸ _ حزب پان ایرانیست به روایت اسناد شهلا بختیاری، ۱۳۸۴ _ حزب پان ایرانیست، مظفر شاهدی، ۱۳۸۹
  4. ناصر انقطاع، رویه ۱۴۸
  5. ناصر انقطاع، رویه ۱۴۹
  6. ایرانشهر، خبرنامه هفتگی، جمعه ۳۱ اردی بهشت ماه۱۳۷۸، ۲۱می ۱۹۹۹، سال پنجم شماره مسلسل۶۳
  7. حقایقی درباره ماجرای جدایی بحرین، دکتر هوشنگ طالع – انتشارات آرمانخواه – تهران شهریور ۱۳۸۲
  8. ناصر انقطاع، رویه ۱۵۱
  9. ناصر انقطاع، رویه۱۵۱
  10. هفته نامه نیمروز ، شماره ی۱۷۵، ۱۶ مرداد ۱۳۷۱، رویه ۱۷
  11. همان ، شماره ی۱۸۲، ۳مهرماه ۱۳۷۱، رویه ۱۸
  12. همان ،شماره ۱۸۵، مهرماه ۱۳۷۱،رویه ۱۸
  13. همان، رویه ۱۸
  14. ره آورد، شماره ۴۲، آذرماه۷۶، رویه ۳۰۸ تا۳۱۰
  15. گفتگوی بی بی سی با اردشیر زاهدی جمعه ۰۷ ژانویه ۲۰۱۱/ ۱۷ دی ۱۳۸۹
  16. صدای آمریکا، برنامه دو روز اول با اجرای بیژن فرهودی ، یازدهم اسفندماه ۱۳۸۷
  17. سخنان آقای قاسمی درباره عدم دخالت در نوشتن متن استیضاح هویدا به دست محسن پزشکپور را از اینجا در یوتیوب نگاه کنید. یا پوشه تصویری را  از اینجا دریافت کنید.
  18. ناصر انقطاع، رویه ۱۵۰
  19. بنیاد مکتب پان ایرانیسم، کانون آرمانشناسی مکتب پان ایرانیسم ،فروردین ۱۳۲۹
  20. ناصر انقطاع، رویه ۱۶۳
  21. ندای پان ایرانیسم، شماره ۱۸، بیستم اردی بهشت ۱۳۳۱ و  ندای پان ایرانیسم، شماره۲۲، هفده خرداد۱۳۳۱
  22. شهلا بختیاری، رویه ۱۱۳ [سند شماره ۶ به تاریخ سال ۱۳۳۱ - گزارش راهپیمایی عده ای از اعضای حزب پان ایرانیست در اهواز و سخنرانی یکی از اعضا درباره قفقاز و بحرین]
  23. اعلامیه یکماه تظاهرات حزبی برای رهایی بحرین از زنجیر جدایی و اسارت
  24. شهلا بختیاری، رویه۱۱۲
  25. همان، ۱۸۷
  26. همان، ۱۷۶
  27. همان، ۱۸۶
  28. تاریخ تجزیه ایران دفتر دوم تجزیه بحرین، دکتر هوشنگ طالع، انتشارات سمرقند، چاپ نخست ۱۳۸۶، رویه های ۱۵۳تا۱۵۶
  29. مظفر شاهدی، ۲۱۲
  30. کیهان هوایی، مصاحبه با محسن پزشکپور، شماره ۹، ۱۶ آبان۱۳۷۱، رویه ۲
  31. عبداله ریاضی به روایت اسناد ساواک، مرکز بررسی اسناد تاریخی، چاپ اول، تهران۱۳۸۴
  32. مظفر شاهدی، ۲۱۲
  33. مذاکرات مجلس شورای ملی، جلسه۱۸۲، نهم فروردین ۱۳۴۹   _    علی اکبر رزمجو، رویه۱۳۰
  34. دریافت فیلم کامل سخنرانی با چند کیفیت – تماشای فیلم کامل به صورت آنلاین در تارنمای رسمی حزب پان ایرانیست – خلاصه شده این فیلم در یوتیوب به مدت ۷ دقیقه
  35. حقایقی درباره ماجرای جدایی بحرین، رویه ۱
  36. دریافت فایل پی دی اف بیانیه
  37. علی اکبر زرمجو، رویه۸۴
  38. همان، رویه ۸۵
  39. همان، رویه ۸۶
  40. دانشگاه هاروارد- مجموعه تاریخ شفاهی ایران، روایت کننده محسن پزشکپور، محل مصاحبه پاریس- فرانسه، مصاحبه کننده ضیا صدیقی، نوار شماره۹، رویه ۱۵۸
  41. همان، رویه ۱۵۲
  42. مظفر شاهدی، رویه ۲۱۵
  43. کیهان هوایی، مصاحبه با محسن پزشکپور، شماره ۹، ۱۶ آبان۱۳۷۱ ص۲
  44. یادداشت های امیر اسداله علم (ویراستار علینقی عالیخانی)، چاپ نهم ۱۳۸۸، انتشارات میهن، جلد ۲، رویه ۱۳
  45. مظفر شاهدی، رویه ۲۴۲
  46. پنجاه گزارش از پنجاه رویداد تاریخ معاصر، م.حسن بیگی، اطلاعات هفتگی شماره۲۵۴۰، رویه ۶و ۷
  47. مجموعه تاریخ شفاهی ایران، رویه ۱۵۹
  48. مظفر شاهدی، رویه ۲۲۲
  49. همان، رویه ۲۴۲
  50. همان رویه ۲۴۳
  51. شهلا بختیاری، رویه ۱۹۵ و ۱۹۴
  52. همان، رویه ۱۹۶ تا ۱۹۸
  53. سرگذشت پاره تن ایران بحرین، تبلیغات و انتشارات حزب ملت ایران، تاریخ انتشار ۱۳۸۴، رویه ۴۳ تا ۴۶
  54. همان ، رویه۴۸
  55. مذاکرات مجلس شورای ملی، جلسه ۱۸۴، یکم اردی بهشت۱۳۴۹
  56. اطلاعات،  سه شنبه اول اردی بهشت۱۳۴۹،شماره ۱۳۱۷۱
  57. روشنفکر، شماره ۸۵۷، رویه ۷
  58. مذاکرات مجلس شورای ملی، جلسه ۱۸۹، ۲۴ اردی بهشت۱۳۴۹    _   رزمجو، ۱۳۷۸، رویه۱۳۰
  59. متن پیام اخراج دکتر صدر : به سبب رفتار خلاف انضباط و عدم رعایت خط مشی حزب، اخراج آقای فضل الله صدر از حزب پان ایرانیست و گروه پارلمانی پان ایرانیست اعلام میگردد. رهبر حزب پان ایرانیست   محسن پزشکپور    ۲۴/۲/۱۳۴۹
  60. کیهان، پنجشنبه ۲۴ اردی بهشت ۱۳۴۹ شماره ۸۰۴۳
  61. اطلاعات، پنجشنبه ۲۴ اردی بهشت ۱۳۴۹، شماره ۱۳۱۹۰
  62. دریافت فایل سخنرانی پزشکپور در انتقاد به دولت هویدا
  63. شهلا بختیاری، رویه ۷۳
  64. شهلا بختیاری، رویه ۲۰۳
  65. مظفر شاهدی، رویه ۳۰۶
  66. تصاویر روز ملی خلیج پارس روبروی سفارت امارات با شعارهایی درباره بحرین
  67. بیانیه سازمان جوانان حزب پان ایرانیست پیرامون تحرکات بحرین
  68. به گمان نگارنده این کار برای تخریب چهره سیاسی محسن پزشکپور و یک نوع تسویه حساب بود که یکسال و اندی پیش از آن به ایران برگشته و افشاگری های زیادی درباره گروه های مخالف جمهوری اسلامی و به گفته خودش “اپوزیسیون ملت ایران” انجام داده بود. این افشاگری ها با واکنش بسیار زیاد در رسانه های برون مرز روبرو شد اما هیچ یک از افرادی که پزشکپور آنها را به دریافت پول از بیگانگان و یا همیاری و همکاری با دشمنان ایران در زمان دفاع مقدس متهم کرده بود نتوانستند از خود دفاع کنند و امروز پس از گذشت بیش از دو دهه از آن سخنان اسناد زیادی در این باره منتشر شده است.
  69. انقطاع، توضیحات پشت جلد کتاب
  70. “پرچمداران پان ایرانیسم” گروه کوچکی از پان ایرانیست ها بودند که از مکتب پان ایرانیسم به جا مانده بودند و در میان آنها انسانهای میهن پرستی چون زنده یاد محمد مهرداد حضور داشتند که اوایل دهه ۳۰ در حمله به چاپخانه نشریه حزب جانسپاران میهن به دست عوامل حزب مذکور، مضروب و قطع نخاع شد و تا پایان عمر در بستر به سر برد. ارگان آنها نشریه پرچمدار بود. افراد این گروه اعتقادی به مبارزه سیاسی علنی نداشتند و هیچ گاه وارد دنیای سیاست به مفهومی که حزب پان ایرانیست یا حزب ملت ایران گردید، نشدند و در اندازه همان گروه کوچک و روابط دوستانه باقی ماندند.
  71. نقد و نظر دفتر مطالعات و تدوین تاریخ ایران
  72. کیهان(نیمه پنهان: استیضاح آبکی هویدا)، ۲۷فروردین۱۳۸۱، شماره۱۷۳۵۲
  73. گفتگوی بهرام نمازی با ما تی وی در باره جدایی بحرین

پیشنهاد می شود خوانندگان گرامی فصل ششم از کتاب “حزب پان ایرانیست ۱۳۸۸-۱۳۳۰″نوشته آقای مظفر شاهدی که توسط موسسه مطالعات و پژوهشهای سیاسی در سال ۱۳۸۹ منتشر شده است را بخوانند. این کتاب هر چند بی طرفانه نوشته نشده است اما در فصل مربوط به تجزیه بحرین از صفحه ۲۱۱ تا صفحه ۳۲۹ تعداد زیادی از اسناد ساواک درباره حزب پان ایرانیست و اقدامات این حزب درباره مخالفت با جدایی بحرین و نیز اقدامات دولت در برخورد با حزب پان ایرانیست منتشر شده است. به دلیل طولانی شدن نوشتار از ذکر این اسناد در نوشته خودداری شده است.

 

کتاب ها

بنیاد مکتب پان ایرانیسم، کانون آرمانشناسی مکتب پان ایرانیسم ، چاپ نخست فروردین ۱۳۲۹

پنجاه سال تاریخ با پان ایرانیست ها ، ناصر انقطاع. چاپ آمریکا، شرکت کتاب، ژانویه۲۰۰۱ میلادی/ دی ماه ۱۳۷۹

تاریخ تجزیه ایران دفتر دوم تجزیه بحرین، هوشنگ طالع، چاپ اول، سمرقند، ۱۳۸۶

سرگذشت پاره تن ایران بحرین، تبلیغات و انتشارات حزب ملت ایران، ۱۳۸۴

حزب پان ایرانیست، علی اکبر رزمجو ،چاپ اول، انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ۱۳۷۸

حزب پان ایرانیست به روایت اسناد، شهلا بختیاری، چاپ اول، تهران، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ۱۳۸۵

حزب پان ایرانیست ۱۳۸۸- ۱۳۳۰، مظفر شاهدی، چاپ اول، موسسه مطالعات و پژوهشهای سیاسی، ۱۳۸۹

حقایقی درباره ماجرای جدایی بحرین، هوشنگ طالع، تهران، انتشارات آرمانخواه، شهریور۱۳۸۲

عبداله ریاضی به روایت اسناد ساواک، چاپ اول، تهران، مرکز بررسی اسناد تاریخی، ۱۳۸۴

 

نشریات

اطلاعات، پنجشنبه ۲۴ اردی بهشت ۱۳۴۹،شماره۱۳۱۹۰

ایرانشهر، ۳۱ اردی بهشت ماه۱۳۷۸ / ۲۱می ۱۹۹۹،رسال پنجم، شماره ۶۳

روشنفکر، شماره ۸۵۷

ره آورد (چاپ برون مرز)، شماره ۴۲،  آذرماه ۱۳۷۶

خاک و خون، شماره ۲۳، ۱۴ آذر۱۳۴۴

خاک و خون، شماره ۱۰۰، ۱۲تیر۱۳۴۵

خاک و خون، شماره ۱۵۶، ۱۹آبان۱۳۴۵

کیهان، شماره۸۰۴۳، ۲۴ اردی بهشت ۱۳۴۹

کیهان، شماره۱۷۳۵۲، ۲۷ فروردین ۱۳۸۱

کیهان هوایی، شماره ۹، ۱۶ آبان۱۳۷۱

هفته نامه نیمروز چاپ لندن، شماره ۱۷۵، ۱۶ مرداد ۱۳۷۱

هفته نامه نیمروز چاپ لندن، شماره ۱۸۲، ۳ مهرماه ۱۳۷۱

هفته نامه نیمروز چاپ لندن، شماره ۱۸۵، مهرماه ۱۳۷۱

ندای پان ایرانیسم، شماره ۱۸، بیستم اردی بهشت ۱۳۳۱

ندای پان ایرانیسم، شماره۲۲، هفده خرداد۱۳۳۱

 

مذاکرات مجلس شورای ملی

مذاکرات مجلس شورای ملی، جلسه۱۸۲، نهم فروردین ۱۳۴۹

مذاکرات مجلس شورای ملی، جلسه ۱۸۴، یکم اردی بهشت۱۳۴۹

مذاکرات مجلس شورای ملی، جلسه ۱۸۹، ۲۴ اردی بهشت۱۳۴۹

 

منابع اینترنتی

تارنمای رسمی حزب پان ایرانیست   www.paniranist.org

پان ایرانیست خوزستان                 www.pan-iranist.net

حزب مرز پرگهر                      http://marzeporgohar.org

خبرگزاری فارس                     http://www.farsnews.net

صدای آمریکا                                   www.voapnn.com

یوتیوب                                         www.youtube.com

کتابخانه دانشگاه هاروارد    http://pds.lib.harvard.edu

 

تصاویر


روزنامه خاک و خون ارگان حزب پان ایرانیست در دهه ۴۰

روزنامه خاک و خون ارگان حزب پان ایرانیست در دهه ۴۰


روزنامه خاک و خون ارگان حزب پان ایرانیست در دهه ۴۰


مهندس رضا کرمانی از اعضای قدیمی حزب پان ایرانیست – شعار بحرین که در میانه عکس آشکار است

 

راهپیمایی کارگران نساجی شوش وابسته به حزب پان ایرانیست تشکیلات خوزستان با شعارهایی درباره بحرین


فرمان یکماه تظاهرات حزب پان ایرانیست برای رهایی بحرین


میتینگ حزب پان ایرانیست و شعار “آزادی بحرین خواست ملت ماست” نصب شده بر دیوار

 


مهندس رضا کرمانی هنگام سخنرانی در یکی از نشست های حزب پان ایرانیست در خوزستان


تیتر نشریه ندای پان ایرانیسم ارگان حزب پان ایرانیست درباره بحرین-سال۱۳۳۱


 

تصاویری از گردهمایی روز ملی خلیج پارس روبروی سفارت امارات در تهران با شعارهایی درباره بحرین – اردی بهشت ۱۳۸۷

 


 


 


 

پاسخ رضا قاسمی به سخنان ایرج پزشکزاد در نشریه نیمروز


 

]]> http://www.paniranist.info/%d8%ac%d8%af%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%a8%d8%ad%d8%b1%db%8c%d9%86-%d9%88-%d9%86%d9%82%d8%b4-%d8%ad%d8%b2%d8%a8-%d9%be%d8%a7%d9%86-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c%d8%b3%d8%aa-%d8%ae%d8%af%d9%85.htm/feed/ 0 حزب پان ایرانیست و جریان جدایی بحرین: خدمت یا خیانت؟ پژوهشی از: میلاد دهقان milad.de@gmail.com موضوع جدایی بحرین از ایران در سال ۱۳۴۹ آخرین بخش غم انگیز از تاریخ تجزیه ایران زمین از ۲۰۰ سال پیش تا کنون است. آن دوره در فضای سیاسی کشور موافقان و مخالفانی در این باره وجود داشت؛ البته مخالفین جدایی بحرین در بین سیاسیون بسیار اندک و بیشتر به افراد حزب پان ایرانیست محدود بود. حزب پان ایرانیست در دوره ۲۲ مجلس شورای ملی دارای ۵ نماینده بود و مخالفت آنها در این باره از سوی برخی افراد در سالیان گذشته مورد تشکیک واقع شده است که مهمترین آنها کتاب “پنجاه سال تاریخ با پان ایرانیستها” نوشته دکتر ناصر انقطاع می باشد. این کتاب در واقع سرچشمه بیشتر سخنانی است که پیرامون مخالفت گروه پارلمانی پان ایرانیست و لیدر آن محسن پزشکپور با جدایی بحرین و استیضاح دولت امیر عباس هویدا بیان می شود. این نوشته به پژوهش و بررسی این رخداد مهم تاریخ معاصر ایران می پردازد. در سال ۱۳۴۹ دولت هویدا “گزارشی” را مبنی بر جدایی مجموعه جزایر بحرین از ایران به مجلس شورای ملی آورد که مورد مخالفت شدید گروه پارلمانی حزب پان ایرانیست قرار گرفت. در همین راستا زنده یاد محسن پزشکپور رهبر حزب پان ایرانیست در مخالفت با این گزارش، سخنرانی معروفی را در مجلس بیان کرد و دولت هویدا را برای آنچه خیانت می نامید استیضاح کرد. آقای انقطاع در کتاب خود نوشته است که این سخنرانی نمایشی بوده و از سوی دولت دیکته شده بود. (۱) وی به نوشته ایرج پزشکزاد که زیر عنوان “درباره‌ی شاه و من” تابستان سال ۱۳۷۱ در هفته نامه نیمروز چاپ لندن منتشر شده بود استناد کرده است. (۲) در این جستار تلاش می شود بر پایه اسناد و مدارک حزب پان ایرانیست و همچنین اسناد ساواک، که در سه کتاب منتشر شده در ایران با موضوع حزب پان ایرانیست(۳) موجود است، به بررسی موضوعات زیر پرداخته شود. کوشش ها و موضع گیری های حزب پان ایرانیست درباره بحرین از آغاز پایه گذاری تا زمان جدایی آن چه بود؟ آیا موضع گیری های حزب پان ایرانیست و شخص محسن پزشکپور در مجلس هنگام مخالفت با جدایی بحرین نمایشی بود؟ چه کسی متن سخنرانی معروف محسن پزشکپور در مجلس دوره ۲۲شورای ملی سال ۱۳۴۹ در مخالفت با جدایی بحرین و استیضاح دولت هویدا را نوشت؟ وضعیت حزب پان ایرانیست پس از مخالفت با جدایی بحرین چگونه بود؟ دیدگاه امروز  حزب پان ایرانیست درباره بحرین چیست؟   ***** روایت ناصر انقطاع به نقل از ایرج پزشکزاد : نطق محسن پزشکپور ؛ استیضاح دولت هویدا و جریان جدایی بحرین آقای انقطاع این روایت را به طور مبسوط در کتاب خود چنین آورده [...] موضوع جدایی بحرین از ایران در سال 1349 آخرین بخش غم انگیز از تاریخ تجزیه ایران زمین از 200 سال پیش تا کنون است. آن دوره در فضای سیاسی کشور [...]